Posts

Posts uit oktober, 2026 tonen

Je ziet mij doorgaan, niet herstellen

Afbeelding
  Naar aanleiding van mijn blog ‘Jaaa duh, dat weet ik zelf ook wel’ heb ik ontzettend veel lieve reacties gekregen. Meer dan 40 privé berichtjes, herkenning, steun en verhalen van vrouwen die net als ik worstelen met chronische pijn en/of vermoeidheid. Dank daarvoor, lieve lezers! ❤️ Er kwamen ook reacties van mensen die helemaal niet wisten dat ik zo aan het struggelen ben met mijn lijf. En dat snap ik ergens ook wel. Je ziet mij doorgaan. Maar je ziet niet altijd wat het me kost. En al helemaal niet hoe lang ik daarna moet herstellen. Je ziet me lachen, werken, afspreken, leuke dingen doen en enthousiast zijn over nieuwe plannen. Je ziet de Kim die graag onder de mensen is, dingen onderneemt en het leven niet aan zich voorbij wil laten gaan. Maar je ziet niet altijd wat dat me kost. Je ziet niet dat ik na een leuke dag soms compleet gevloerd op de bank lig. Dat mijn lijf pijn doet, mijn energie op is en zelfs de meest simpele dingen ineens voelen als een enorme opgave. Je zi...

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!

Afbeelding
  Ken je dat? Zo’n gezellige meet met collega’s, waar alles open en eerlijk op tafel komt. Waar je mag zijn wie je bent. Waar ruimte is om je kwetsbaar op te stellen, waar je een luisterend oor en een knuffel krijgt. En waar je die knuffel net zo makkelijk teruggeeft, zonder dat iemand erom hoeft te vragen. Ik had gisteren zo’n fijn moment. Met nog betraande ogen kwam ik binnen. Ik hoefde niks uit te leggen. Ik mocht er gewoon zijn. Eerst even landen, daarna kwamen de woorden en de tranen. En mocht ik mijn verhaal delen. Mijn angst was uitgekomen. Dapper als ik was, was ik naar de huisarts gestapt om hulp te vragen. Want mijn lijf doet iedere dag pijn door de fibromyalgie en slapen gaat daardoor ook beroerd. Een cirkeltje dat ergens doorbroken moet worden, want zo doorgaan is ook geen optie. De huisarts was aardig, daar lag het niet aan. Maar in tien minuten tijd kreeg ik wel zeven keer te horen dat ik iets aan mijn overgewicht moest doen. Serieus 7 keer, ik heb ze geteld. ...

Vlinders en een bad vol liefde

Afbeelding
Twee uur rijden voor vlinders en een bad vol liefde  Ik werd meegenomen naar de grootste vlindertuin van Nederland. Een nachtje weg. Met een verrassing. De start was een beetje turbulent. Daar zal ik nog een heel eigen schrijfsel aan wijden, maar voor nu houden we het gezellig. Want daarna werd het een superleuk nachtje weg. Ruim twee uur rijden. Maar dan heb je ook wat. Een grote hotelkamer. Een groot bed. Een luxe badkamer met… ja hoor, een gigantisch bad. Dat noem ik nou een verrassing! Dus deze dame lag binnen een kwartier na aankomst in een heerlijk schuimend bad. Kaarsjes werden voor mij aangestoken, muziek op de boxjes aangezet en Kim was in haar element. De relax modus ging aan! Er werd heerlijk gegeten, hard gelachen, spelletjes gespeeld waarbij ik de winnares was en in dat grote bed werden heel wat uurtjes slaap ingehaald. Het feestje was de volgende ochtend nog niet voorbij. Opnieuw een warm bad. Alleen waren er deze keer geen kaarsjes, maar kreeg ik ontbijt in… ...

Een dag vol voelen, zonder te hoeven begrijpen

Afbeelding
  Vandaag had ik zo’n dag die je niet helemaal kunt uitleggen, maar die je wel voelt tot in je tenen. Ik mocht aansluiten als representant bij twee familieopstellingen. En oh, wat vind ik dat toch fantastisch. Fascinerend. Bijzonder. En iedere keer weer anders. Er gebeurt iets in zo’n ruimte wat zich maar moeilijk in woorden laat vangen. Mooie mensen, verhalen, emoties en bewegingen. Je stapt ergens in zonder precies te weten wat er van je gevraagd wordt. Je voelt, je beweegt, je staat ergens of juist niet. En soms verandert er iets zonder dat je precies kunt aanwijzen wat. Voor mij zit er een belangrijke uitdaging in het representant zijn. Goed blijven voelen wat van mij is en wat van de ander. Niet alles wat ik voel meteen van mezelf maken. En misschien nog wel het moeilijkste, niets willen oplossen. Want hallo, daar is ze weer. Kim met haar voelsprieten, haar betrokkenheid en haar neiging om graag iets te willen betekenen. Alleen is het in een opstelling niet mijn taak o...

Bel de krant, ik heb een pijnlijke kont!

Afbeelding
    Mensen, hou je vast. Zet het nieuws aan. Bel de krant. Licht desnoods de NOS in. IK HEB GEFIETST! Ja, je leest het goed. Ik. Op. Een. Fiets. Na een periode van radiostilte, wederzijdse frustraties en een relatie die op z'n zachtst gezegd behoorlijk bekoeld was, heb ik vanochtend de witte vlag gehesen. Na wat stevige onderhandelingen is er vrede gesloten. Of nou ja, een wapenstilstand. Laten we niet te hard van stapel lopen. Tussen mij en mijn fiets. De spinnenwebben zijn verwijderd, de banden opgepompt en de strijdbijl begraven. Tijd voor een eerste voorzichtige poging om onze relatie nieuw leven in te blazen.  En dus fietste ik vanochtend naar mijn praktijk. Rustig op de weg. Geen overstekend wild. Geen onverwachte obstakels die zich voordeden als onschuldige stukjes asfalt. Geen stoepranden geraakt, geen steentjes over het hoofd gezien en alle stiekem uitstekende wegdelen vakkundig ontweken. Ik heb het overleefd. Sterker nog, ik ben veilig aangekomen! Met zw...

Is het glas halfvol of halfleeg?

Afbeelding
  Het glas is halfvol.  Wanneer je het aan mijn omgeving vraagt, ben ik over het algemeen het type het glas is halfvol. Kleine succesjes? Worden groots gevierd. Uitdagingen? Die draaien we gewoon om naar mogelijkheden. Niet linksom? Dan gaan we rechtsom. Loopt het daar ook vast? Dan zoeken we nog een andere route. Ik draai mijn hand er niet voor om. Voor anderen dan hè. Want zodra het over mezelf gaat, blijkt die optimistische Kim ineens een stuk minder handig met haar eigen handleiding. Dan zie ik mogelijkheden bij anderen waar ze zelf nog geen glimp van kunnen ontdekken. Dan benoem ik hun kwaliteiten terwijl ze zelf vooral hun tekortkomingen zien. Dan help ik ze om weer een beetje vertrouwen te krijgen in zichzelf. En mezelf? Tja. Soms ben ik vooral heel goed in zien wat er allemaal níét lukt. Begrijp me niet verkeerd. Ik zit echt niet de hele dag sip voor het raam naar buiten te staren. Ik lach, ik maak grappen, ik geniet van de kleine dingen en ik kan nog steeds ontzette...

Houston, we have a zangprobleem

Afbeelding
  Houston, we have a zangprobleem! Mijn bucketlist is niet zoals die van menig ander. Ik hoef niet met een camper de halve wereld rond. Ik heb geen droom om de Mount Everest te beklimmen en ik hoef ook niet per se met een rugzak op mijn rug en een onuitwisbaar trauma aan mijn voeten door de jungle te banjeren. Prima als dat jouw ding is. Echt. Ik zwaai je enthousiast uit. Maar ik houd mijn dromen graag een beetje dichter bij huis. En het liefst ook enigszins haalbaar. Want dromen is leuk, maar als ik er eerst drie hypotheken voor moet afsluiten, wordt het een ander verhaal. Op mijn bucketlist stonden bijvoorbeeld tractor rijden. Afgevinkt! En mensen, dat was gaaafff! Wie had gedacht dat ik zo blij kon worden van een groot landbouwvoertuig? Mijn boek publiceren stond er ook op. En kijk eens aan, Strooien met Glitters is gewoon de wereld in gegaan. Mijn eigen woorden, mijn eigen verhaal. Een droom die ineens niet meer alleen in mijn hoofd bestond. Duiken stond er eveneens op. Dat...

Mijn vriendinnen aka Mijn bullshit-detector

Afbeelding
  Mijn vriendinnen. Mijn vangnet. Mijn spiegel. Mijn bullshit-detector. Ik denk dat vriendschap een van de mooiste liefdesverhalen is die we in dit leven krijgen. Niet per se de vriendschap waarin je elkaar iedere dag spreekt. Niet eens de vriendschap waarin je elkaar altijd ziet. Maar de vriendschap waarin iemand alles van je weet. Echt alles. Alle episodes van mijn liefdesleven. De goede. De slechte. De “Kim, meen je dit nou echt?”-afleveringen. De momenten waarop ik dacht dat ik het eindelijk allemaal begreep. En de momenten waarop zij allang wist dat ik mezelf weer ergens in aan het verliezen was. Zij kennen mijn patronen. Mijn kracht. Mijn gezeik. Mijn kwetsbaarheid. Mijn grote bek. Mijn zachte hart. En soms kennen ze mij verdomd goed. Misschien zelfs beter dan ik mezelf op dat moment ken.  Ze zijn er om me terug te fluiten. “Serieus Kim?” Twee woorden. Meer is soms niet nodig. En het mooie? Ze vertellen me niet alleen wat ik wil horen. Ze zeggen ook: “Dit is niet han...

Ik deed mezelf een belofte!

Afbeelding
    Weer thuis! Mijn eigen plekje. Mijn veilige haven. Was ronde nummer drie draait inmiddels. Mijn guppen zijn weer thuis. En Beer ligt weer op zijn vertrouwde plek op de bank. Al vermoed ik dat Beer daar een iets andere mening over heeft. Volgens mij had hij best nog een weekje langer op zijn logeeradres willen blijven. Die hond heeft het daar gewoon beter voor elkaar dan thuis.  Het was een heerlijke vakantie! Ontladen. Opladen. Zee. Zon. Zand. Slapen. Lachen. Denken. Voelen. En ja, hier en daar een hobbel. Maar hee, een vakantie zonder hobbels was natuurlijk ook maar saai geweest. Samen zijn vraagt nogal wat. Geven. Delen. Rekening houden met elkaar. Soms totaal anders naar iets kijken. Je ergens aan ergeren. Je mond open doen. Soms juist even je mond houden. En vooral, het niet met elkaar eens zijn en toch in verbinding blijven. Dat klinkt heel volwassen. In de praktijk is het soms gewoon rete-ingewikkeld. But we did it! En niet alle hobbels zaten bij de ander....