Bel de krant, ik heb een pijnlijke kont!
Mensen, hou je vast. Zet het
nieuws aan.
Bel de krant.
Licht desnoods de NOS in.
IK HEB GEFIETST!
Ja, je leest het goed.
Ik. Op. Een. Fiets.
Na een periode van radiostilte,
wederzijdse frustraties en een relatie die op z'n zachtst gezegd behoorlijk
bekoeld was, heb ik vanochtend de witte vlag gehesen.
Na wat stevige onderhandelingen is
er vrede gesloten.
Of nou ja, een wapenstilstand.
Laten we niet te hard van stapel
lopen.
Tussen mij en mijn fiets.
De spinnenwebben zijn verwijderd,
de banden opgepompt en de strijdbijl begraven.
Tijd voor een eerste voorzichtige
poging om onze relatie nieuw leven in te blazen.
En dus fietste ik vanochtend naar
mijn praktijk.
Rustig op de weg.
Geen overstekend wild.
Geen onverwachte obstakels die
zich voordeden als onschuldige stukjes asfalt.
Geen stoepranden geraakt, geen
steentjes over het hoofd gezien en alle stiekem uitstekende wegdelen vakkundig
ontweken.
Ik heb het overleefd.
Sterker nog, ik ben veilig
aangekomen!
Met zweet op mijn voorhoofd en
oksels die inmiddels hun eigen klimaat hadden gecreëerd, maar dat mag de pret
niet drukken.
En dan die kont.
MIJN KONT DOET PIJN.
En weet je? Ik vier het.
Want blijkbaar is mijn achterwerk
niet meer gewend aan dit soort ouderwetse, mechanische vormen van transport.
Dat ding is waarschijnlijk
jarenlang in de veronderstelling geweest dat het uitsluitend bedoeld was om op
een stoel, bank of autostoel te rusten.
Nou, mooi niet dus.
Er wordt weer gewerkt voor de
kost!
Ik weet niet of dit het begin is
van een prachtige hernieuwde vriendschap of dat mijn fiets en ik morgen weer
lijnrecht tegenover elkaar staan.
Misschien moet ik eerst even
afwachten of mijn billen morgen nog steeds zo enthousiast zijn over dit
initiatief.
Maar vandaag telt maar één ding.
Ik ben gegaan.
Ik heb gefietst.
Ik ben aangekomen.
En ergens vind ik dat best een
overwinning.
Zeker omdat je soms denkt dat iets
heel gewoons geen enkele moeite kost, totdat je het zelf weer moet doen.
Dus mocht je me vandaag zien lopen
alsof ik een paardrijles achter de rug heb:
geen paniek.
Ik ben niet gevallen, ik heb geen
ruzie gehad en ik heb ook niet stiekem meegedaan aan een marathon.
Ik heb gewoon gefietst.
En mocht iemand nog een
nieuwsbericht zoeken voor de voorpagina:
Vrouw sluit vrede met fiets.
Spinnenwebben verdwenen, banden
op spanning, billen zwaar getroffen.
Vredesonderhandelingen worden morgen
voortgezet.
Of de wapenstilstand standhoudt,
is nog even afwachten.
Maar één ding is zeker, die fiets
heeft me niet klein gekregen.
Mijn kont daarentegen... die heeft
een mening. 😂🍑
Joe Kim

Reacties
Een reactie posten