Bel de krant, ik heb een pijnlijke kont!

 

 



Mensen, hou je vast. Zet het nieuws aan.
Bel de krant.
Licht desnoods de NOS in.
IK HEB GEFIETST!
Ja, je leest het goed.
Ik. Op. Een. Fiets.

Na een periode van radiostilte, wederzijdse frustraties en een relatie die op z'n zachtst gezegd behoorlijk bekoeld was, heb ik vanochtend de witte vlag gehesen.
Na wat stevige onderhandelingen is er vrede gesloten.
Of nou ja, een wapenstilstand.
Laten we niet te hard van stapel lopen.
Tussen mij en mijn fiets.
De spinnenwebben zijn verwijderd, de banden opgepompt en de strijdbijl begraven.
Tijd voor een eerste voorzichtige poging om onze relatie nieuw leven in te blazen. 

En dus fietste ik vanochtend naar mijn praktijk.
Rustig op de weg.
Geen overstekend wild.
Geen onverwachte obstakels die zich voordeden als onschuldige stukjes asfalt.
Geen stoepranden geraakt, geen steentjes over het hoofd gezien en alle stiekem uitstekende wegdelen vakkundig ontweken.
Ik heb het overleefd.
Sterker nog, ik ben veilig aangekomen!
Met zweet op mijn voorhoofd en oksels die inmiddels hun eigen klimaat hadden gecreëerd, maar dat mag de pret niet drukken.

En dan die kont.
MIJN KONT DOET PIJN.
En weet je? Ik vier het.
Want blijkbaar is mijn achterwerk niet meer gewend aan dit soort ouderwetse, mechanische vormen van transport.
Dat ding is waarschijnlijk jarenlang in de veronderstelling geweest dat het uitsluitend bedoeld was om op een stoel, bank of autostoel te rusten.
Nou, mooi niet dus.
Er wordt weer gewerkt voor de kost!

Ik weet niet of dit het begin is van een prachtige hernieuwde vriendschap of dat mijn fiets en ik morgen weer lijnrecht tegenover elkaar staan.
Misschien moet ik eerst even afwachten of mijn billen morgen nog steeds zo enthousiast zijn over dit initiatief.
Maar vandaag telt maar één ding.
Ik ben gegaan.
Ik heb gefietst.
Ik ben aangekomen.
En ergens vind ik dat best een overwinning.
Zeker omdat je soms denkt dat iets heel gewoons geen enkele moeite kost, totdat je het zelf weer moet doen.

Dus mocht je me vandaag zien lopen alsof ik een paardrijles achter de rug heb:
geen paniek.
Ik ben niet gevallen, ik heb geen ruzie gehad en ik heb ook niet stiekem meegedaan aan een marathon.
Ik heb gewoon gefietst.
En mocht iemand nog een nieuwsbericht zoeken voor de voorpagina:

Vrouw sluit vrede met fiets.
Spinnenwebben verdwenen, banden op spanning, billen zwaar getroffen.
Vredesonderhandelingen worden morgen voortgezet.

Of de wapenstilstand standhoudt, is nog even afwachten.
Maar één ding is zeker, die fiets heeft me niet klein gekregen.
Mijn kont daarentegen... die heeft een mening. 😂🍑


Joe Kim

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!