Glitters op de rafelrand
Glitters
op de rafelrand
Ik heb iets met glitters.
Niet
alleen met de glitters die je uit een potje haalt en die je vervolgens, tot
grote ergernis, nog drie weken later ergens opduiken.
Nee.
Ik heb iets met de spreekwoordelijke glitters. Met
het vermogen om iets moois te zien op een plek waar je het misschien niet
meteen verwacht. Maar
laat ik daar meteen iets duidelijk over zeggen.
Ik geloof niet in "maak er gewoon iets positiefs van." Soms is het leven namelijk gewoon kut.
Sorry!
Ik had misschien moeten beginnen met: Welkom bij mijn eerste blog.
Maar
goed. Je bent er nu toch.😉
Soms
doet het leven pijn.
Soms
verlies je iemand.
Soms
verlies je jezelf.
Soms
blijf je veel te lang ergens waar je allang niet meer wilt zijn, omdat je hoofd
zegt dat je moet volhouden terwijl alles in jou schreeuwt dat je weg wilt.
Soms
hou je van iemand die niet kan geven wat jij nodig hebt.
Soms
doe je alles goed en gaat het toch mis.
Soms
zegt je lichaam zoek het lekker uit.
Terwijl jij dacht dat je vandaag toch echt
nog even die boodschappen, dat werk, die afspraak en dat ene klusje in huis zou
doen.
En
soms…Soms
ben je gewoon moe. Niet
een beetje moe. Maar
zo moe dat je op de bank zit, naar de afstandsbediening kijkt en denkt: "Als
ik nu niet beweeg, hoef ik vanavond ook niet meer te eten."
Ook
dat is het leven.
En
weet je?
Ik
wil niet doen alsof dat anders is.
Ik
wil niet schrijven over een perfect leven waarin ik iedere ochtend dankbaar uit
bed spring, een groene smoothie drink, mijn zenuwstelsel volledig gereguleerd
is en ik de hele dag vanuit mijn hoogste zelf leef.
Ik
heb namelijk geen idee wie die vrouw is. Ik
vermoed dat ze ergens op Instagram of Facebook woont.
Ik
woon gewoon in Venray.
Met
mijn gedachten.
Met
mijn twijfels.
Met
mijn verleden.
Met
mijn prachtige kinderen.
Met
mijn lijf dat zo zijn eigen gebruiksaanwijzing heeft.
Met
dagen waarop ik sterk ben.
En
dagen waarop ik mezelf bij elkaar moet rapen.
Met
een hoofd dat soms overuren draait en een hart dat regelmatig denkt; Kim,
zullen we dit nog één keer proberen?
En
met een leven waarin ik inmiddels genoeg heb meegemaakt om te weten dat je soms
niet kunt voorkomen dat je op je bek gaat.
Maar… Je
kunt wel leren hoe je weer opstaat.
En
misschien.
Kun
je ondertussen wat glitters meenemen.
Dat
is wat ik geloof.
Niet
dat we alles mooier moeten maken. Dat we mogen zoeken naar iets dat het mooier maakt.
Een
lach op een rotdag.
Een
vriendin die precies op het juiste moment belt.
Een
kop thee die ineens smaakt alsof je leven weer helemaal op de rit is.
Een
onverwachte knuffel.
De
zon op je snoet.
Een
goed gesprek.
Een
liedje dat precies raakt waar het pijn doet.
Een
hond die je aankijkt alsof jij de allerbelangrijkste persoon op aarde bent… ook
al ruikt hij op dat moment alsof hij persoonlijk de Natte hondenclub heeft
opgericht.
Ja! Ook dat zijn glitters.
Ik
wil schrijven over de rafelranden van het leven.
Over
de dingen waar we misschien niet altijd hardop over praten.
Over
liefde.
Over
loslaten.
Over
opnieuw beginnen.
Over
ouder worden.
Over
jezelf verliezen en weer terugvinden.
Over
patronen waarvan je dacht dat je ze allang achter je had gelaten en die
vervolgens ineens weer vrolijk voor je neus staan.
Over
de keren dat je denkt dat je het allemaal wel begrijpt en het leven vervolgens
zegt, "Leuk
bedacht. Hier heb je nog een lesje."
Ik
wil schrijven over wat pijn doet.
Maar
ook over wat helpt.
Over
wat me raakt.
Over
wat me aan het lachen maakt.
Over
de dingen die ik onderweg leer.
En
soms misschien gewoon over complete onzin.
Want
laten we eerlijk zijn.. Het
leven is al serieus genoeg.
We
hoeven niet iedere dag diep te graven naar onze innerlijke wijsheid. Soms
mogen we ook gewoon lachen om het feit dat we voor de derde keer naar boven
lopen en daar vervolgens geen idee meer hebben wat we kwamen doen.
Ook dat is groei. Toch?
Ik weet niet precies waar deze schrijfreis naartoe gaat. Misschien schrijf ik een keer per week. Misschien soms wat vaker. Misschien verdwijn ik ineens drie weken omdat ik midden in een verhaal zit en mijn eigen leven weer eens alle aandacht opeist.
Maar
ik weet wel.. Ik
wil schrijven zoals ik leef.
Open. Eerlijk. Soms
rauw.
Met
de spreekwoordelijke billen bloot.
Niet
omdat ik alles al weet.
Juist omdat ik nog steeds onderweg ben.
Ik
heb geen behoefte om mezelf mooier voor te doen dan ik ben.
Ik
wil liever echt zijn.
Met
mijn rafelrandjes.
Mijn
littekens.
Mijn
humor.
Mijn
tranen.
Mijn
vallen en opstaan.
En
natuurlijk…met
een flinke handvol glitters.
Dus. Welkom!
Bij
Glitters op de rafelrand.
Mijn
verhalen. Mijn
gedachten. Mijn
leven.
Met
alles wat mooi is. Alles
wat schuurt. Alles
wat pijn doet.
En
alles waar we uiteindelijk misschien toch weer om kunnen lachen.
Ik
ga met mijn spreekwoordelijke billen bloot.
Jij
mag lezen.
En
misschien herken je onderweg iets van jezelf. En
als je af en toe denkt:"Thank
God… ik ben dus niet de enige."
Dan
is mijn blog wat mij betreft nu al geslaagd.

Moo Kim. Smaakt naar meer.
BeantwoordenVerwijderenDankjewel Moniek! Houd social media in de gaten er komen er nog meer 🤗
BeantwoordenVerwijderen