Glitters op de rafelrand


 

Glitters op de rafelrand

 

Ik heb iets met glitters.

Niet alleen met de glitters die je uit een potje haalt en die je vervolgens, tot grote ergernis, nog drie weken later ergens opduiken.
Nee. Ik heb iets met de spreekwoordelijke glitters. Met het vermogen om iets moois te zien op een plek waar je het misschien niet meteen verwacht. Maar laat ik daar meteen iets duidelijk over zeggen.

Ik geloof niet in "maak er gewoon iets positiefs van." Soms is het leven namelijk gewoon kut.

Sorry! Ik had misschien moeten beginnen met: Welkom bij mijn eerste blog. 
Maar goed. Je bent er nu toch.😉

Soms doet het leven pijn.
Soms verlies je iemand.
Soms verlies je jezelf.
Soms blijf je veel te lang ergens waar je allang niet meer wilt zijn, omdat je hoofd zegt dat je moet volhouden terwijl alles in jou schreeuwt dat je weg wilt.
Soms hou je van iemand die niet kan geven wat jij nodig hebt.
Soms doe je alles goed en gaat het toch mis.
Soms zegt je lichaam zoek het lekker uit.
Terwijl jij dacht dat je vandaag toch echt nog even die boodschappen, dat werk, die afspraak en dat ene klusje in huis zou doen.
En soms…Soms ben je gewoon moe. Niet een beetje moe. Maar zo moe dat je op de bank zit, naar de afstandsbediening kijkt en denkt: "Als ik nu niet beweeg, hoef ik vanavond ook niet meer te eten."

Ook dat is het leven.
En weet je?
Ik wil niet doen alsof dat anders is.
Ik wil niet schrijven over een perfect leven waarin ik iedere ochtend dankbaar uit bed spring, een groene smoothie drink, mijn zenuwstelsel volledig gereguleerd is en ik de hele dag vanuit mijn hoogste zelf leef.
Ik heb namelijk geen idee wie die vrouw is. Ik vermoed dat ze ergens op Instagram of Facebook woont.

Ik woon gewoon in Venray.
Met mijn gedachten.
Met mijn twijfels.
Met mijn verleden.
Met mijn prachtige kinderen.
Met mijn lijf dat zo zijn eigen gebruiksaanwijzing heeft.
Met dagen waarop ik sterk ben.
En dagen waarop ik mezelf bij elkaar moet rapen. 
Met een hoofd dat soms overuren draait en een hart dat regelmatig denkt; Kim, zullen we dit nog één keer proberen?
En met een leven waarin ik inmiddels genoeg heb meegemaakt om te weten dat je soms niet kunt voorkomen dat je op je bek gaat.

Maar… Je kunt wel leren hoe je weer opstaat.
En misschien.
Kun je ondertussen wat glitters meenemen.
Dat is wat ik geloof.

Niet dat we alles mooier moeten maken. Dat we mogen zoeken naar iets dat het mooier maakt.
Een lach op een rotdag.
Een vriendin die precies op het juiste moment belt.
Een kop thee die ineens smaakt alsof je leven weer helemaal op de rit is.
Een onverwachte knuffel.
De zon op je snoet.
Een goed gesprek.
Een liedje dat precies raakt waar het pijn doet.
Een hond die je aankijkt alsof jij de allerbelangrijkste persoon op aarde bent… ook al ruikt hij op dat moment alsof hij persoonlijk de Natte hondenclub heeft opgericht.

Ja! Ook dat zijn glitters.

Ik wil schrijven over de rafelranden van het leven.
Over de dingen waar we misschien niet altijd hardop over praten.
Over liefde.
Over loslaten.
Over opnieuw beginnen.
Over ouder worden.
Over jezelf verliezen en weer terugvinden.
Over patronen waarvan je dacht dat je ze allang achter je had gelaten en die vervolgens ineens weer vrolijk voor je neus staan.
Over de keren dat je denkt dat je het allemaal wel begrijpt en het leven vervolgens zegt, "Leuk bedacht. Hier heb je nog een lesje."
Ik wil schrijven over wat pijn doet.

Maar ook over wat helpt.
Over wat me raakt.
Over wat me aan het lachen maakt.
Over de dingen die ik onderweg leer.
En soms misschien gewoon over complete onzin.

Want laten we eerlijk zijn.. Het leven is al serieus genoeg. 
We hoeven niet iedere dag diep te graven naar onze innerlijke wijsheid. Soms mogen we ook gewoon lachen om het feit dat we voor de derde keer naar boven lopen en daar vervolgens geen idee meer hebben wat we kwamen doen.

Ook dat is groei. Toch?

Ik weet niet precies waar deze schrijfreis naartoe gaat. Misschien schrijf ik een keer per week. Misschien soms wat vaker. Misschien verdwijn ik ineens drie weken omdat ik midden in een verhaal zit en mijn eigen leven weer eens alle aandacht opeist.

Maar ik weet wel.. Ik wil schrijven zoals ik leef.
Open. Eerlijk. Soms rauw. 
Met de spreekwoordelijke billen bloot. 
Niet omdat ik alles al weet. 
Juist omdat ik nog steeds onderweg ben.
Ik heb geen behoefte om mezelf mooier voor te doen dan ik ben. 
Ik wil liever echt zijn.
Met mijn rafelrandjes. 
Mijn littekens. 
Mijn humor. 
Mijn tranen. 
Mijn vallen en opstaan.
En natuurlijk…met een flinke handvol glitters.

Dus. Welkom! 
Bij Glitters op de rafelrand.

Mijn verhalen. Mijn gedachten. Mijn leven. 
Met alles wat mooi is. Alles wat schuurt. Alles wat pijn doet. 
En alles waar we uiteindelijk misschien toch weer om kunnen lachen.

Ik ga met mijn spreekwoordelijke billen bloot.
Jij mag lezen.
En misschien herken je onderweg iets van jezelf. En als je af en toe denkt:"Thank God… ik ben dus niet de enige."
Dan is mijn blog wat mij betreft nu al geslaagd.

 Joe Kim💃

 

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!