Posts

Mijn leven op vinyl

Afbeelding
  MIJN LEVEN OP VINYL Ik en muziek. Dat is eigenlijk gewoon een heel goede combinatie. Er is voor iedere mood, emotie en levenssituatie wel een genre te vinden. Verdriet? Muziek. Blij? Muziek. Schoonmaken? Zet die volumeknop maar open. Koken? Muziek. Even lekker helemaal nergens zin in hebben? Juist. Muziek. En in mijn geval dan het liefst muziek waarop ik heel hard kan meezingen en ook nog een soort van kan dansen. Dat laatste is overigens nogal beschamend volgens mijn kinderen. Maar ja. Pech gehad. Deze moeder eend gaat gewoon lekker los. Vroeger, toen ik nog jong en hip was, had ik cassettebandjes in mijn walkman. Jawel. Een walkman. Voor de jongere lezers onder ons: dat was een soort Spotify zonder Spotify, zonder Bluetooth en zonder de mogelijkheid om binnen drie seconden een ander nummer te kiezen. Je had gewoon een cassettebandje. En als je pech had, draaide het bandje vast. Dan kwam de tandenstoker. Of een pen. En met een beetje geluk kreeg je hem weer aan de praat. Gen...
Een reactie posten
Meer lezen

Volwassen? Wie, ik?

Afbeelding
    VOLWASSEN? WIE, IK? “Grote kinderen hebben en denken ehm maar ik voel me zelf nog niet eens zo oud” Dat was de start van een berichtje van een trouwe lezer. En daarna kwam er een vraag waar ik eigenlijk meteen om moest lachen. “Is dat gek?” Komt ie: Een blog over volwassen zijn. Of beter gezegd: Over volwassen moeten zijn. Want ja… ik ben volwassen. Op papier dan hè. Ik heb verantwoordelijkheden, rekeningen, een agenda die soms meer afspraken bevat dan mijn hoofd aankan en inmiddels kinderen die dingen tegen mij zeggen waarvan ik denk: Ho eens even… wanneer zijn jullie zo groot geworden?! Ik knipperde één keer met mijn ogen en ineens heb ik geen kleine kinderen meer, maar halve volwassenen aka pubers met een eigen mening. En dan kijk ik naar mezelf en denk ik: Wanneer is iedereen hier ineens volwassen geworden? Want ergens verwacht de buitenwereld blijkbaar dat ik inmiddels wel weet hoe het leven werkt. Ik ben vijftig. VIJFTIG. Dat klinkt alsof ik inmiddels een soort...
Een reactie posten
Meer lezen

Ken je Harry?

Afbeelding
  Ken je Harry? Nee, niet die met die bliksemflits op zijn voorhoofd. Ik heb het over #Harry het vogeltje van Daniëlle Braun. Harry is een vogeltje dat net even anders doet dan de rest. En toen ik dat verhaal hoorde dacht ik niet, wat een mooi verhaal over inclusiviteit en jezelf mogen zijn. Nee. Ik dacht: Kut. Ik ben Harry. Want ik herken dat vogeltje behoorlijk goed. Waar andere vogels gezellig allemaal dezelfde kant op vliegen, denk ik, Maar waarom? Niet eens op een recalcitrante manier. Ik wil niet per se tegen de stroom in. Ik heb alleen nogal vaak de behoefte om eerst even te onderzoeken of die stroom überhaupt ergens naartoe gaat. Dat is niet altijd even handig. Vraag maar aan mijn omgeving. Ik kan bijvoorbeeld prima een simpele situatie veranderen in een complete filosofische levensvraag. “Zullen we vanavond daar eten?” Normale mensen: “Ja hoor.” Ik: “Maar wat zegt het eigenlijk over ons dat we altijd daar eten? En kiezen we dat omdat we het echt lekker vinden of omdat ...
Een reactie posten
Meer lezen

Jij verdient een podium!

Afbeelding
  Vanochtend had ik een thee-date. Met mijn lieve collega M, hier op links. Die ik echt véél te lang niet had gesproken. Zo’n afspraak waarvan je denkt: Gezellig. Uurtje bijkletsen. Theetje erbij. Lachen. Bijpraten. En dan weer door. Nee dus, het werd inclusief lunch. Want als twee vrouwen elkaar een paar maanden niet echt hebben gesproken, moet je natuurlijk eerst ongeveer drie levens, zeven emotionele crises, twaalf persoonlijke ontwikkelingen en minimaal 46 zijpaden doornemen voordat je überhaupt aan je thee toekomt. En wat was het fijn! We luisterden naar elkaars verhalen. Met bewondering. Met trots. Met verwondering. En ergens tijdens dat gesprek keek ik naar haar en dacht ik: Vrouw!! Ik maak een diepe buiging voor jou. Dus dat deed ik. Nou ja… Met het tafeltje tussen ons in. Want ik ben dan weer zo praktisch ingesteld dat ik mijn hoofd niet tussen de soep en de salade door op de grond leg. Maar je snapt het idee. Ik keek naar wat zij allemaal heeft gedaan. Waar ze vo...
Een reactie posten
Meer lezen

Geduld is een lastige zaak

Afbeelding
    Over wachten, loslaten en waarom ik zelf eigenlijk ook gewoon NU antwoord wil. Laatst kreeg ik van een lieve lezer een onderwerp aangereikt voor een blog: “Ik heb moeite om geduld te hebben. In mijn relatie, op mijn werk en met mijn kind. En daar zit ook meteen het loslaten aan gekoppeld. Hoe ga je daarmee om?” Nou, laat ik beginnen met een belangrijke mededeling: Ik ben ontzettend geduldig. Echt waar. Voor anderen heb ik een engelengeduld. Ik kan luisteren. Meedenken. Nog een keer uitleggen. Wachten. Ruimte geven. Iemand z'n eigen tempo laten volgen. Geen probleem. Maar dan komt het…Geduld met mezelf. Daar heb ik vermoedelijk nog een vierjarige opleiding voor nodig. Mijn potje geduld voor mezelf is namelijk nogal eens tot op de bodem leeg geschraapt. Ik wil vooruit. En liefst een beetje rap. Als ik ergens aan begin, wil ik resultaat zien. Als ik ergens mee worstel, wil ik er vanaf. Als ik iets verander, wil ik verbetering. En als ik een inzicht heb gehad, vind ik ...
1 reactie
Meer lezen

Jij vraagt, ik schrijf!

Afbeelding
  Over 100 blogs, een tweede boek en waarom mijn leven één grote inspiratiebron is   Laatst kreeg ik een compliment waar mijn schrijvershart toch wel een klein sprongetje van maakte. Iemand zei dat mijn blogs zo leuk zijn om te lezen. Dat er vaak herkenning in zit. Dat de humor ervoor zorgt dat er regelmatig hardop gelachen wordt. Hardop. Kijk. Daar doe je het voor. Niet voor een keurige glimlach achter een scherm. Niet voor een beleefd “wat mooi geschreven”. Nee. Ik wil dat iemand ergens op de bank zit, mijn blog leest, ineens begint te lachen en dat de rest van het gezin denkt: Wat heeft Kim nu weer gedaan? En toen kwam de vraag; “Zou je niet gewoon een tweede boek van je blogs moeten maken?” Nou. Dat idee was blijkbaar niet heel moeilijk om bij mij naar binnen te krijgen. Want voor ik het wist hadden we een deal. Bij 100 gepubliceerde blogs komt er een tweede boek. Ja hoor. Alsof één boek schrijven nog niet genoeg was. 😅 Mijn eerste boek kwam voort uit een behoorlijk...
Een reactie posten
Meer lezen

Waarom zou je je verstoppen?

Afbeelding
  “Kim, jij hebt altijd van die vrolijke jurkjes aan. Dat durf ik niet hoor.” Ik hoor het regelmatig. En eerlijk? Ik snap het. Want ja… ik vind ze zelf ook geweldig. Mijn kledingkast is inmiddels ongeveer de fysieke versie van een doos met Unicorns en Regenbogen. Verschillende patronen, bloemen, kleuren, retroprints en combinaties waarvan een kunstschilder waarschijnlijk denkt, lekker bezig!  Dat is niet altijd zo geweest. Heel lang droeg ik vooral donkere, verhullende kleding. Wijde kleding waarin ik mezelf een beetje kon verstoppen. Niet te veel opvallen. Niet te veel ruimte innemen. Gewoon lekker opgaan in de achtergrond. Onzichtbaar zijn voelde ooit een stuk veiliger dan gezien worden. En kijk me nu eens lopen. Inmiddels lijkt het soms alsof mijn kledingkast een persoonlijke afspraak heeft gemaakt met de regenboog. En weet je wat ik daar zo mooi aan vind? Het gaat helemaal niet alleen over kleding. Kleur aantrekken is soms ook jezelf aantrekken. Er kwam een moment waar...
Een reactie posten
Meer lezen