Mijn leven op vinyl

 




MIJN LEVEN OP VINYL

Ik en muziek.
Dat is eigenlijk gewoon een heel goede combinatie.
Er is voor iedere mood, emotie en levenssituatie wel een genre te vinden.
Verdriet? Muziek.
Blij? Muziek.
Schoonmaken? Zet die volumeknop maar open.
Koken? Muziek.
Even lekker helemaal nergens zin in hebben? Juist. Muziek.
En in mijn geval dan het liefst muziek waarop ik heel hard kan meezingen en ook nog een soort van kan dansen.
Dat laatste is overigens nogal beschamend volgens mijn kinderen.
Maar ja.
Pech gehad.
Deze moeder eend gaat gewoon lekker los.

Vroeger, toen ik nog jong en hip was, had ik cassettebandjes in mijn walkman.
Jawel.
Een walkman.
Voor de jongere lezers onder ons: dat was een soort Spotify zonder Spotify, zonder Bluetooth en zonder de mogelijkheid om binnen drie seconden een ander nummer te kiezen.
Je had gewoon een cassettebandje.
En als je pech had, draaide het bandje vast.
Dan kwam de tandenstoker. Of een pen. En met een beetje geluk kreeg je hem weer aan de praat.
Generatie-dingetje. 

Mijn muzikale voorkeur was trouwens nogal breed.
Van New Kids on the Block tot Europe.
Van Mel & Kim tot Madonna.
Later kwam het stereotorentje.
Mijn hemel. Wat voelde dat volwassen.
Cd's erin en gáán.
Ricky Martin. René Froger.
Krezip. Clouseau.

En tegenwoordig?
Tegenwoordig ben ik natuurlijk hartstikke hip.
Ik heb Spotify.
Ik stream.
Zelfs naar een muziekbox.
Kijk mij eens even modern wezen.
Mijn playlist is trouwens net zo veelzijdig als mijn humeur.
Tijdens het werken komt er een ander ritme en volume uit dat boxje dan wanneer ik aan het poetsen ben.
Want eerlijk is eerlijk, poetsen zonder muziek is gewoon werken.
Poetsen met muziek is entertainment.

Vanaf vandaag gaat er een kleine droom in vervulling.
Want terwijl ik dit schrijf, worden hier thuis heuse muziekboxen geïnstalleerd.
Van een goed merk ook nog.
Aan een versterker.
Een échte versterker.
Met knopjes.
Heel veel knopjes én afstandsbediening.
En uiteraard ligt de gebruiksaanwijzing voorlopig gewoon ergens naast het apparaat.
Die ga ik eerst even volledig negeren.
Ik kijk wel welk knopje wat doet.
Dat is tenslotte ook een vorm van leren.
En waarom komt er ineens zo'n serieuze geluidsinstallatie in mijn huis?
Omdat ik een platenspeler heb gekregen.
Een platenspeler!
Een echte.
Met vinyl.
Hoe coooollll is dat?!

Vandaag kocht ik mijn allereerste eigen LP.
Ik voelde me weer even een kind in een speelgoedwinkel.
Alleen nu stond ik in een platenzaak.
En ik moest kiezen.
Dat bleek dus bijna onmogelijk.
Want hoe kies je in vredesnaam één plaat als je met je handen door al die hoezen staat te bladeren?
Ik heb uiteindelijk gekozen voor...
Clouseau.
Mijn eerste eigen LP.
En ik ben er zo trots op als een pauw.
Alsof de mannen van Clouseau persoonlijk bij de kassa hebben gestaan om hem voor mij in te pakken.
Ik heb hem inmiddels al een paar keer bekeken.
Want ja, luisteren is leuk.
Maar die hoes.
Die plaat.
Dat zwarte vinyl.
Het heeft gewoon iets.
Alsof je niet alleen naar muziek luistert, maar even een stukje tijd terug in je handen houdt.
En alsof het allemaal nog niet nostalgisch genoeg is,
mag ik van mijn privé installateur ook nog een paar van zijn LP’s lenen.
Diezelfde installateur die op dit moment met een kussen onder zijn knieën op de grond zit,
druk bezig om alle kabels met elkaar te verbinden.

Dus mocht je mij dit weekend zoeken...
Ik ben thuis.
Met een plaat op de platenspeler.
Misschien een wijntje.
Misschien een kop thee.
Waarschijnlijk veel te hard zingend.
En met een beetje mazzel dansend op een manier waarvan mijn kinderen zeggen:
“Mam...alsjeblieft.”
Maar weet je?
Ze hebben pech.
Want muziek is voor mij nooit alleen maar muziek geweest.
Het is herinnering. Het is gevoel.
Het is vroeger. Het is thuiskomen.
Het is meezingen met alles wat ik heb.
Het is een nummer horen en ineens weer zestien zijn.
Of vijfentwintig. Of dertig.
Of gewoon precies de vrouw die ik vandaag ben.
En misschien is dat wel het allerleukste aan ouder worden.
Dat je steeds meer herinneringen verzamelt die aan een liedje vastzitten.
En dat je op een dag gewoon een platenspeler in je woonkamer hebt staan en denkt:
Potverdorie.
Ik heb het toch maar mooi voor elkaar.
Dus ja.
Dit weekend waan ik mij weer even in de jaren 80.
Ik draai een plaatje.
Of twee. Of drie.
En heel misschien dans ik ook nog wel.
Alhoewel…Wie houd ik voor de gek?
De muziek gaat aan.
De volumeknop gaat open.
En moeder eend gaat los.
Want sommige dingen worden met de jaren gewoon nóg leuker.

En vinyl?
Dat blijkt verdraaid veel glitter op de rafelrand te hebben.
Want zo’n plaat is eigenlijk best een mooie afspiegeling van het leven.
Er zit een beetje ruis op.
Soms een kraakje.
Af en toe hapert er iets.
Je moet ‘m omdraaien als de ene kant klaar is.
En als je niet uitkijkt, zit je met je vinger op het vinyl en heb je weer iets verpest.
Klinkt verdacht veel als ikzelf trouwens.
Ook ik heb de nodige kraakjes, ruis en gebruikssporen.
Ik ben niet meer helemaal nieuw uit de verpakking.
Sommige hoofdstukken zijn behoorlijk vaak afgespeeld.
En sommige nummers hoef ik eerlijk gezegd nooit meer te horen.
Maar ondertussen heb ik wel een behoorlijk lekkere verzameling opgebouwd.
Met liefde. Met verdriet.
Met foute keuzes.
Met keihard meezingen.
Met af en toe een flinke kras.
Met heel veel verhalen.
En gelukkig ook steeds meer nummers waarbij ik denk:
ja hoor...deze mag nog een keer.
Dus laat mij maar lekker ouder worden.
Met mijn vinyl, mijn rafelrandjes en mijn veel te enthousiaste dansmoves.
Misschien ben ik niet meer zo strak als vroeger.
Maar hee...ik draai nog steeds.
En zolang de muziek aanstaat, de volumeknop open kan en ik mezelf nog regelmatig compleet voor gek durf te zetten...
zit er verdraaid veel glitter op die rafelrand. 🎶

Joe Kim 💃

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!