Mijn leven op vinyl
MIJN LEVEN OP VINYL
Ik en muziek.
Dat is eigenlijk gewoon een heel
goede combinatie.
Er is voor iedere mood, emotie en
levenssituatie wel een genre te vinden.
Verdriet? Muziek.
Blij? Muziek.
Schoonmaken? Zet die volumeknop maar open.
Koken? Muziek.
Even lekker helemaal nergens zin
in hebben? Juist. Muziek.
En in mijn geval dan het liefst
muziek waarop ik heel hard kan meezingen en ook nog een soort van kan dansen.
Dat laatste is overigens nogal
beschamend volgens mijn kinderen.
Maar ja.
Pech gehad.
Deze moeder eend gaat gewoon
lekker los.
Vroeger, toen ik nog jong en hip
was, had ik cassettebandjes in mijn walkman.
Jawel.
Een walkman.
Voor de jongere lezers onder ons:
dat was een soort Spotify zonder Spotify, zonder Bluetooth en zonder de
mogelijkheid om binnen drie seconden een ander nummer te kiezen.
Je had gewoon een cassettebandje.
En als je pech had, draaide het
bandje vast.
Dan kwam de tandenstoker. Of een
pen. En met een beetje geluk kreeg je hem weer aan de praat.
Generatie-dingetje.
Mijn muzikale voorkeur was
trouwens nogal breed.
Van New Kids on the Block tot Europe.
Van Mel & Kim tot Madonna.
Later kwam het stereotorentje.
Mijn hemel. Wat voelde dat
volwassen.
Cd's erin en gáán.
Ricky Martin. René Froger.
Krezip. Clouseau.
En tegenwoordig?
Tegenwoordig ben ik natuurlijk
hartstikke hip.
Ik heb Spotify.
Ik stream.
Zelfs naar een muziekbox.
Kijk mij eens even modern wezen.
Mijn playlist is trouwens net zo
veelzijdig als mijn humeur.
Tijdens het werken komt er een
ander ritme en volume uit dat boxje dan wanneer ik aan het poetsen ben.
Want eerlijk is eerlijk, poetsen
zonder muziek is gewoon werken.
Poetsen met muziek is
entertainment.
Vanaf vandaag gaat er een kleine
droom in vervulling.
Want terwijl ik dit schrijf,
worden hier thuis heuse muziekboxen geïnstalleerd.
Van een goed merk ook nog.
Aan een versterker.
Een échte versterker.
Met knopjes.
Heel veel knopjes én
afstandsbediening.
En uiteraard ligt de
gebruiksaanwijzing voorlopig gewoon ergens naast het apparaat.
Die ga ik eerst even volledig
negeren.
Ik kijk wel welk knopje wat doet.
Dat is tenslotte ook een vorm van
leren.
En waarom komt er ineens zo'n
serieuze geluidsinstallatie in mijn huis?
Omdat ik een platenspeler heb
gekregen.
Een platenspeler!
Een echte.
Met vinyl.
Hoe coooollll is dat?!
Vandaag kocht ik mijn allereerste
eigen LP.
Ik voelde me weer even een kind in
een speelgoedwinkel.
Alleen nu stond ik in een
platenzaak.
En ik moest kiezen.
Dat bleek dus bijna onmogelijk.
Want hoe kies je in vredesnaam één
plaat als je met je handen door al die hoezen staat te bladeren?
Ik heb uiteindelijk gekozen voor...
Clouseau.
Mijn eerste eigen LP.
En ik ben er zo trots op als een
pauw.
Alsof de mannen van Clouseau
persoonlijk bij de kassa hebben gestaan om hem voor mij in te pakken.
Ik heb hem inmiddels al een paar
keer bekeken.
Want ja, luisteren is leuk.
Maar die hoes.
Die plaat.
Dat zwarte vinyl.
Het heeft gewoon iets.
Alsof je niet alleen naar muziek
luistert, maar even een stukje tijd terug in je handen houdt.
En alsof het allemaal nog niet
nostalgisch genoeg is,
mag ik van mijn privé installateur ook nog
een paar van zijn LP’s lenen.
Diezelfde installateur die op dit
moment met een kussen onder zijn knieën op de grond zit,
druk bezig om alle kabels met
elkaar te verbinden.
Dus mocht je mij dit weekend
zoeken...
Ik ben thuis.
Met een plaat op de platenspeler.
Misschien een wijntje.
Misschien een kop thee.
Waarschijnlijk veel te hard
zingend.
En met een beetje mazzel dansend
op een manier waarvan mijn kinderen zeggen:
“Mam...alsjeblieft.”
Maar weet je?
Ze hebben pech.
Want muziek is voor mij nooit
alleen maar muziek geweest.
Het is herinnering. Het is gevoel.
Het is vroeger. Het is thuiskomen.
Het is meezingen met alles wat ik
heb.
Het is een nummer horen en ineens
weer zestien zijn.
Of vijfentwintig. Of dertig.
Of gewoon precies de vrouw die ik
vandaag ben.
En misschien is dat wel het
allerleukste aan ouder worden.
Dat je steeds meer herinneringen
verzamelt die aan een liedje vastzitten.
En dat je op een dag gewoon een
platenspeler in je woonkamer hebt staan en denkt:
Potverdorie.
Ik heb het toch maar mooi voor
elkaar.
Dus ja.
Dit weekend waan ik mij weer even
in de jaren 80.
Ik draai een plaatje.
Of twee. Of drie.
En heel misschien dans ik ook nog
wel.
Alhoewel…Wie houd ik voor de gek?
De muziek gaat aan.
De volumeknop gaat open.
En moeder eend gaat los.
Want sommige dingen worden met de
jaren gewoon nóg leuker.
En vinyl?
Dat blijkt verdraaid veel glitter
op de rafelrand te hebben.
Want zo’n plaat is eigenlijk best
een mooie afspiegeling van het leven.
Er zit een beetje ruis op.
Soms een kraakje.
Af en toe hapert er iets.
Je moet ‘m omdraaien als de ene
kant klaar is.
En als je niet uitkijkt, zit je
met je vinger op het vinyl en heb je weer iets verpest.
Klinkt verdacht veel als ikzelf
trouwens.
Ook ik heb de nodige kraakjes,
ruis en gebruikssporen.
Ik ben niet meer helemaal nieuw
uit de verpakking.
Sommige hoofdstukken zijn
behoorlijk vaak afgespeeld.
En sommige nummers hoef ik eerlijk
gezegd nooit meer te horen.
Maar ondertussen heb ik wel een
behoorlijk lekkere verzameling opgebouwd.
Met liefde. Met verdriet.
Met foute keuzes.
Met keihard meezingen.
Met af en toe een flinke kras.
Met heel veel verhalen.
En gelukkig ook steeds meer
nummers waarbij ik denk:
ja hoor...deze mag nog een keer.
Dus laat mij maar lekker ouder
worden.
Met mijn vinyl, mijn rafelrandjes
en mijn veel te enthousiaste dansmoves.
Misschien ben ik niet meer zo
strak als vroeger.
Maar hee...ik draai nog steeds.
En zolang de muziek aanstaat, de
volumeknop open kan en ik mezelf nog regelmatig compleet voor gek durf te
zetten...
zit er verdraaid veel glitter op
die rafelrand. 🎶
Joe Kim 💃

Reacties
Een reactie posten