Glitters op de rafelrand

    Het is weer weekend. Een kindloos weekend. En ergens denk ik: dit is hét moment om die to do-pot weer eens van stal te halen. Je weet wel, die pot waar ik eerder over schreef. Vol met leuke dingen die ik kan doen als ik ineens zeeën van tijd heb en niet drie keer per dag hoef te bedenken wie er wanneer waar moet zijn. Een slimme zet. Ware het niet dat ik vandaag een beetje...wiebelig ben. Mijn lijf reageert op het weer. Koortsig, niet helemaal mezelf. En alsof dat nog niet genoeg is, heb ik tijdens de vakantie ook nog een peesplaatontsteking en hielspoor opgelopen. Dus ik ben momenteel wat minder mobiel. En nee. Ik ben nog steeds geen vriendinnen met mijn fiets.   Dus daar zit ik. Met een to do-pot. Een fiets die mij niet roept. Een lijf dat vooral roept: doe eens even rustig. En dan gebeurt er iets wat ik inmiddels heel goed van mezelf ken. Wanneer ik wiebelig ben, wil ik mijn bubbel in. De deur dicht. Gordijnen misschien een beetje dicht. Telefoon op stil. Lek...

  Gisteren kreeg ik tijdens drie verschillende gesprekken dezelfde vraag: "Kim… wat doe jij nou precies vanuit je praktijk?” En eerlijk? Ik moest even nadenken. Niet omdat ik niet weet wat ik doe. Integendeel. Maar omdat wat ik doe zich nogal lastig in één keurige functietitel laat proppen. En daar zat ik dan.  Met mijn Heks-T-shirt aan. Tja. Dat hielp natuurlijk enorm bij mijn professionele uitstraling.  Hoewel... Eigenlijk vat dat shirt het best goed samen. Ik ben een heks.  Maar wel een Good Witch. Geen bezemsteel, geen kristallen bol en ik kan helaas nog steeds geen was vanzelf laten opvouwen.  Wel iemand die graag een beetje magie terugbrengt in het leven van mensen. Op een heel gewone, nuchtere, Jip-en-Janneke-manier. Met huis-, tuin- en keukenoplossingen. En vooral, maatwerk. Want ik geloof niet zo in  “Dit is het stappenplan en succes ermee!” Ik kijk liever naar jou. Wat speelt er? Waar loop je op vast? Wat heb je nodig? Wat lukt al wel? En wa...

  Weer naar school   Mijn kroost. Mijn guppen. Mijn meesterwerken. Op deze foto, januari 2013, voor het eerst met z’n drieën op een foto vastgelegd. Damn… wat een prachtig goed gelukte mini-mensjes! En kijk ze nu eens. De zomervakantie zit erop. Deze week starten de scholen in het zuiden weer. Tot groot ongenoegen van sommige gezinsleden.  Zoals jullie weten, is mijn gezin samengesteld en zijn de twee jongste telgen bij ons in co-ouderschap. Een fijn, goedlopend co-ouderschap. Ik mag ze samen met een fantastische vader wegwijs maken in deze grote, soms behoorlijk boze wereld. We lieten in deze zomervakantie het schema gewoon doorlopen. Twee weken papa, twee weken mama en zo verder. Heel relaxed. Iedereen wist precies waar en wanneer hij of zij was. We zwaaiden elkaar uit wanneer er vakantie werd gevierd, de foto's kwamen gewoon binnen en eerlijk gezegd hadden hun vader en ik soms meer contact met elkaar dan de kinderen met ons. Hoe fijn is dat?   Mijn oudste ...

    Ik heb de afgelopen tijd een paar blogs geschreven met de spreekwoordelijke billen bloot. Met een flinke knipoog. Met een confronterende rafelrand. Of twee.. Maar vooral, vanuit mijn gevoel. En eerlijk? Dat was lange tijd anders. Lange tijd leefde ik behoorlijk vanuit mijn hoofd. Vanuit wat logisch was. Vanuit wat ik dacht dat er van mij verwacht werd. Vanuit het idee dat ik vooral moest doen wat ‘hoorde’. Rete ingewikkeld. Mega vermoeiend. En vooral… behoorlijk ontrouw aan mezelf. Want ergens onderweg was ik vergeten te luisteren naar de belangrijkste persoon in mijn leven. Mijzelf. En precies daar ligt ook een groot deel van mijn passie in mijn praktijk. Ik begeleid mensen die voelen dat er méér in hen zit. Mensen die zichzelf ergens onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt. Die vastlopen in patronen, overtuigingen, stress of verwachtingen van anderen. Niet om een compleet nieuw mens van je te maken. Maar om ruimte te creëren voor de versie van jezelf die er allang zit....

  Het vuurtje in mij Vandaag keek ik naar een aantal tarotkaarten.  Niet om te horen wat mijn toekomst wordt, maar om even stil te staan bij wat er al in mij zit. En terwijl ik naar de kaarten keek, zag ik eigenlijk mijn eigen verhaal.  Een verhaal over kracht. Over kennis. Over groeien. Over zichtbaar worden. En over een vuurtje. Een vuurtje dat er altijd al is geweest. Maar dat niet vanzelf blijft branden. Het vuurtje moet gevoed worden.  Ik geloof dat vertrouwen niet iets is wat je één keer vindt en daarna voor altijd hebt. Vertrouwen is iets wat je voedt. Met keuzes. Met actie. Met jezelf laten zien. Met doen wat je spannend vindt. Met steeds opnieuw ervaren: ik kan dit. Mijn oude onzekerheid mag er soms zijn. Natuurlijk. Er zijn momenten waarop ik mezelf afvraag of ik wel goed genoeg ben. Of mensen wel op mij zitten te wachten. Of ik wel genoeg zichtbaar ben. Alleen die gedachten bepalen niet meer waar ik naartoe ga. Ze mogen mee. Ze zitten niet meer achte...

  Welkom in mijn huis! Of eigenlijk: welkom in en rondom mijn huis. Want daar valt nogal wat over te vertellen.  Mijn voor- en achtertuin mogen namelijk met recht worden omschreven als de grootste natuurtuin van Venray. Ik heb geen idee of daar een officiële prijs voor bestaat. Maar mocht er ooit een jury langskomen, dan maak ik volgens mij een uitstekende kans. Er groeit van alles. En dan bedoel ik ook echt: van alles. Ik heb een onkruidbrander gekocht. Vol goede moed. Of nou ja vooral met de intentie om ooit vol goede moed te zijn. De onkruidbrander staat namelijk nog steeds in de doos. In de schuur. Ik vind hem namelijk een beetje spannend. Want wat als ik per ongeluk mijn tuin in de fik steek? Of de schutting? Of iets bij de buren? Of gewoon mezelf? Dus voorlopig laat ik de natuur haar gang gaan. En eerlijk gezegd vind ik dat eigenlijk best gezellig. Want wie ben ik om te bepalen dat het ene plantje een prachtige bloem is en het andere plantje onkruid?Onkruid is tens...

  “We zijn te oud om het leven nog ingewikkeld te maken.” Die zin werd gisterenavond met mij gedeeld door een 51-jarige leukerd. Ik bleef even hangen. Want ja… het klinkt als zo’n heerlijke tegeltjeswijsheid waar je onmiddellijk “precies!” onder kunt zetten. En toch dacht ik. Maar wat als we het leven helemaal niet ingewikkeld maken? Wat als we gewoon nog steeds met een rugzak vol shit aka oud zeer rondlopen?  Te oud? Wie ik? Ik ben vijftig. Ik vind mezelf helemaal niet oud. Hoewel mijn lijf daar soms net even anders over denkt. 😉 We hebben allemaal onze schade en onze deuken opgelopen onderweg. Sommige deuken waren klein. Andere waren van het type: hoe de fuck kom ik hier ooit nog uit?  We zijn gekwetst. Verloren. Afgewezen. Bedrogen. Verlaten. Te lang gebleven. Te snel weggegaan. We hebben onszelf weggecijferd. Of juist anderen veel te lang de schuld gegeven. En soms hebben we onszelf onderweg ook nog eens flink tegen de muur geparkeerd. Ik ook. Ik heb inmiddel...

  LAZY SATURDAY. OF ZOIETS. Mijn dinnetje vroeg vanmorgen tijdens onze dagelijkse ochtendcheck, "Wat staat er vandaag op jouw planning?" Ik kon volmondig zeggen: HELEMAAL NIETS. En dat voelde eigenlijk best lekker. 😌 Gisteren had ik al de was gedaan, de wc's gepoetst, gestofzuigd en de grote boodschappen binnengehaald. En mijn guppen zijn weer bij mij. Jeujjjj! Mijn kinderen zijn er standaard twee weken wel en twee weken niet. Een heerlijk fijn co-ouderschap, waarbij ik ze de ene helft van de tijd lekker om me heen heb en de andere helft van de tijd mijn huis, mijn hoofd en mijn agenda weer even helemaal voor mezelf heb. En dus staat de voorraadkast weer vol met hun favorieten. Het huis is klaar. De kinderen liggen nog op één oor. En ik? Ik heb vandaag helemaal niks op de planning. Een echte lazy Saturday. Love it. Denk ik... Of zoiets.  Want helemaal niets doen is leuk. Heel even. Daarna begint er ergens in mijn lijf iets te roepen. Wat gaan we dóén? Mijn kont b...

  Welke kleur vertelt  iets over jou? Ik stelde ChatGPT een ogenschijnlijk onschuldige vraag:  “Als ik een kleur zou zijn, welke kleur zou ik dan zijn?” Het antwoord kwam vrij snel.  Saliegroen. 🌿 Ik moest lachen.  Want ja… saliegroen. De kleur in mijn woonkamer.  De kleur van mijn praktijk.  De kleur waar ik blijkbaar graag een heleboel van om me heen verzamel. Alleen… het is niet mijn lievelingskleur.  Dus ik zei dat. En toen gebeurde er iets interessants. Misschien had ChatGPT niet mijn lievelingskleur gekozen. Misschien had het iets anders gezien.  Niet de kleur die ik bén.  Het is de kleur die ik creëer. En ineens werd het interessant.  Want wat als dat vaker zo werkt?  Wat als de wereld die we om ons heen bouwen, soms iets vertelt over wat we diep vanbinnen nodig hebben? Ik hou van warmte. Van mensen die binnenkomen en niet eerst hoeven uit te leggen waarom ze zijn zoals ze zijn.  Van een plek waar je ev...

  Helden! Gisteren was zo'n dag waarop de zon alles leek te laten smelten. Meer dan 35 graden. Beer liep naast me met zijn tong bijna op de stoep. Eerlijk is eerlijk... die van mij hing er ook een beetje bij.   Op dat moment reed de vuilniswagen onze straat in. Drie mannen. Twee achterop, één achter het stuur. Ik zag de jongste het zweet van zijn voorhoofd vegen.   "Warm hè?" zei hij.   En daar ging hij weer. Mijn laten we voor elkaar zorgen-modus ging aan. Zonder nadenken hoorde ik mezelf zeggen: "Willen jullie wat drinken? Doe even een tandje rustiger. Ik woon drie PMD-zakken verder. Ik ben zo terug." Ik rende naar huis. Greep flesjes water uit de koelkast, een ijskoude fles cola en papieren bekertjes. Plastic bekertjes vond ik ongepast. Dan moesten ze die meteen weer achter in hun eigen wagen gooien. Nu konden de papieren bekertjes tenminste netjes bij het oud papier. Met Beer naast me rende ik achter de vuilniswagen aan. Of nou ja... Beer rende. ...

  Ik heb een haat-liefdeverhouding met bewegen.  En eerlijk gezegd…  De liefde is momenteel een beetje zoek. Mijn fiets staat ergens in het schuurtje.  Ik zeg bewust ergens . Want door de spinnenwebben en de lege emballage is hij praktisch onvindbaar. En daar kan ik natuurlijk ook helemaal niets aan doen. Die lege flessen en kratten staan daar niet voor niets. Die wachten gewoon op hun moment. Net als mijn fiets. Daarnaast ben ik sinds mijn operaties aan mijn armen en zenuwen retebang om te vallen. Want de chirurg heeft tegen mij gezegd:  “Als ze nu knappen, kunnen we het niet meer fixen.” Kijk. Dat zijn dus van die zinnen die je als patiënt niet snel meer vergeet. Sindsdien zie ik iedere stoeptegel als een potentiële vijand. Een losliggend steentje?  Verdacht. Een boomwortel?  Levensgevaarlijk. Een nat fietspad?  Absoluut niet. Ik heb geen idee hoe andere mensen gewoon vrolijk op hun fiets stappen zonder eerst een risicoanalyse van de volledige r...

  Glitters op de rafelrand   Ik heb iets met glitters. Niet alleen met de glitters die je uit een potje haalt en die je vervolgens, tot grote ergernis, nog drie weken later ergens opduiken. Nee. Ik heb iets met de spreekwoordelijke glitters.  Met het vermogen om iets moois te zien op een plek waar je het misschien niet meteen verwacht.  Maar laat ik daar meteen iets duidelijk over zeggen. Ik geloof niet in "maak er gewoon iets positiefs van."  Soms is het leven namelijk gewoon kut. Sorry! Ik had misschien moeten beginnen met: Welkom bij mijn eerste blog.  Maar goed. Je bent er nu toch. 😉 Soms doet het leven pijn. Soms verlies je iemand. Soms verlies je jezelf. Soms blijf je veel te lang ergens waar je allang niet meer wilt zijn, omdat je hoofd zegt dat je moet volhouden terwijl alles in jou schreeuwt dat je weg wilt. Soms hou je van iemand die niet kan geven wat jij nodig hebt. Soms doe je alles goed en gaat het toch mis. Soms zegt je lichaam z...