Huishouden van Jan Steen
Welkom in mijn huis!
Of eigenlijk: welkom in en rondom
mijn huis.
Want daar valt nogal wat over te
vertellen.
Mijn voor- en achtertuin mogen
namelijk met recht worden omschreven als de grootste natuurtuin van Venray. Ik heb geen idee of daar een
officiële prijs voor bestaat.
Maar mocht er ooit een jury
langskomen, dan maak ik volgens mij een uitstekende kans.
Er groeit van alles.
En dan bedoel ik ook echt: van
alles.
Ik heb een onkruidbrander gekocht.
Vol goede moed.
Of nou ja vooral met de intentie
om ooit vol goede moed te zijn.
De onkruidbrander staat namelijk
nog steeds in de doos.
In de schuur.
Ik vind hem namelijk een beetje
spannend.
Want wat als ik per ongeluk mijn
tuin in de fik steek?
Of de schutting?
Of iets bij de buren?
Of gewoon mezelf?
Dus voorlopig laat ik de natuur
haar gang gaan.
En eerlijk gezegd vind ik dat
eigenlijk best gezellig.
Want wie ben ik om te bepalen dat
het ene plantje een prachtige bloem is en het andere plantje onkruid?Onkruid is tenslotte ook gewoon
een plant die op een plek groeit waar wij hem liever niet hadden gezien. En blijkbaar heeft mijn tuin daar
lak aan. Dus mijn tuin groeit.
En dan hebben we mijn huis.
Mijn huis is een soort huishouden
van Jan Steen, maar dan met wifi.
Er staan overal frutsels.
Dingen die ik mooi vind.
Dingen die ik ooit ergens heb
gevonden.
Dingen die herinneringen hebben.
Dingen waarvan ik eigenlijk niet
meer weet waarom ik ze ooit heb gekocht, maar die inmiddels gewoon bij de
familie horen.
Mijn huis is niet strak. Mijn huis is niet minimalistisch.
Mijn huis is ook niet bepaald
Pinterest-proof.
Mijn huis heeft gestructureerde
chaos.
En ik benadruk graag het woord
gestructureerd.
Want ik weet ongeveer waar alles
ligt.
Ongeveer.
En mocht ik het niet weten, dan
weet ik in ieder geval waar ik moet beginnen met zoeken.
Je hoeft bij mij trouwens niet van
de grond te eten.
Niet omdat mijn vloer nou zo
brandschoon is. (Volg de hondenpootjes richting de uitgangen)
Maar omdat ik borden heb.
Dat scheelt.
En ja, soms staat er een wasmand. Of ligt er een tas.
Of iets wat eigenlijk naar boven
moet. Dat al drie dagen op de trap
staat.
En die trap...
Daar kunnen we het ook nog even
over hebben.
Vier jaar geleden zijn ze
gescheurd.
De verf is eraf.
De bekende maantjes liggen klaar.
Er is dus duidelijk iets gebeurd.
Alleen...
Niet óp de trap.
Dat was natuurlijk niet helemaal
de bedoeling.
Maar blijkbaar hebben die maantjes
inmiddels een soort permanente status gekregen.
En eerlijk? Ik ben ook niet zo van de
perfectie.
Dan is er nog het plafond in mijn
woonkamer.
Dat plafond heeft al jaren een
boodschap voor mij.
Schilder mij. Het roept mij wekelijks.
Maar ik ben voor dit soort
boodschappen een soort Oost-Indisch dove.
Ik hoor het gewoon niet.
Of ik hoor het wel en besluit heel
bewust dat er vandaag belangrijkere dingen zijn.
Zoals thee drinken. Netflixen.
Iets schrijven. Iemand bellen. Leven.
Dat plafond wacht wel. En ik wacht wel.
We hebben een soort stilzwijgende
afspraak.
Ik laat haar voorlopig zoals ze
is. En zij laat mij voorlopig met
rust.
En misschien is dat eigenlijk
precies waar mijn huis over gaat.
Want ja, ik kan best handig zijn.
Met sommige dingen.
Ik kan luisteren. Ik kan voelen. Ik kan verbinden.
Ik kan woorden geven aan wat
anderen soms nog niet kunnen uitspreken.
Ik kan iemand helpen weer thuis te
komen bij zichzelf.
Maar een muur schilderen? Een trap repareren?
Een tuin onderhouden? Een onkruidbrander gebruiken?
Daar ligt blijkbaar mijn talent
niet.
Dat zijn mijn rafelrandjes. Mijn blinde vlekken.
Mijn laat maar even liggen-dingen.
En soms vraag ik me af waarom.
Is het onhandigheid?
Lui zijn?
Ben ik gewoon een beetje
chaotisch?
Vind ik het niet belangrijk
genoeg?
Ben ik bang dat ik het niet goed
doe?
Of...vind ik hulp vragen gewoon
ontzettend lastig?
Want dat is misschien nog wel de
grootste opbiecht.
Ik vind het makkelijker om een
ander te helpen dan om zelf te zeggen, "Wil jij mij helpen?"
Terwijl ik een ander zonder enige
moeite zou vertellen dat je niet alles alleen hoeft te kunnen.
Dat je niet pas hulp mag vragen
als je volledig bent vastgelopen.
Dat je ook gewoon mag zeggen:
Ik weet niet hoe dit moet.
Ik vind dit spannend.
Ik kan dit niet alleen.
Wil jij me helpen?
Maar blijkbaar gelden voor mij
soms andere regels.
Dus staat de onkruidbrander nog
steeds in de doos.
Groeit mijn natuurtuin vrolijk
verder.
Wachten mijn trappen al vier jaar
op hun volgende levensfase.
En roept mijn plafond nog steeds: Schilder
mij.
En ondertussen staat mijn huis vol
met frutsels.
Met herinneringen.
Met gestructureerde chaos.
Met een beetje stof hier en daar.
Met leven.
Met warmte.
Met liefde.
Want dat is uiteindelijk
veel belangrijker dan een perfect huis.
Je mag hier altijd binnenkomen.
Je hoeft je schoenen niet eens per
se uit te doen.
En je hoeft al helemaal niet eerst
je leven op orde te hebben voordat je welkom bent.
Dus welkom!
In mijn Jan-Steen-huishouden.
Tussen de frutsels, de
rafelrandjes, het onkruid en de gestructureerde chaos.
En als je toevallig handig bent
met een verfkwast...
Dan weet je waar mijn plafond
woont.
En die onkruidbrander? Die zit nog steeds in de doos.
Joe Kim 💃

Mooi. Weet alleen dat de link die je in je insta verhaal zet niet werkt.
BeantwoordenVerwijderen