Huishouden van Jan Steen

 

Welkom in mijn huis!
Of eigenlijk: welkom in en rondom mijn huis.
Want daar valt nogal wat over te vertellen. 

Mijn voor- en achtertuin mogen namelijk met recht worden omschreven als de grootste natuurtuin van Venray. Ik heb geen idee of daar een officiële prijs voor bestaat.
Maar mocht er ooit een jury langskomen, dan maak ik volgens mij een uitstekende kans.
Er groeit van alles.
En dan bedoel ik ook echt: van alles.

Ik heb een onkruidbrander gekocht.
Vol goede moed.
Of nou ja vooral met de intentie om ooit vol goede moed te zijn.
De onkruidbrander staat namelijk nog steeds in de doos.
In de schuur.
Ik vind hem namelijk een beetje spannend.
Want wat als ik per ongeluk mijn tuin in de fik steek?
Of de schutting?
Of iets bij de buren?
Of gewoon mezelf?
Dus voorlopig laat ik de natuur haar gang gaan.
En eerlijk gezegd vind ik dat eigenlijk best gezellig.
Want wie ben ik om te bepalen dat het ene plantje een prachtige bloem is en het andere plantje onkruid?Onkruid is tenslotte ook gewoon een plant die op een plek groeit waar wij hem liever niet hadden gezien. En blijkbaar heeft mijn tuin daar lak aan. Dus mijn tuin groeit.

En dan hebben we mijn huis.
Mijn huis is een soort huishouden van Jan Steen, maar dan met wifi.
Er staan overal frutsels.
Dingen die ik mooi vind.
Dingen die ik ooit ergens heb gevonden.
Dingen die herinneringen hebben.
Dingen waarvan ik eigenlijk niet meer weet waarom ik ze ooit heb gekocht, maar die inmiddels gewoon bij de familie horen.

Mijn huis is niet strak. Mijn huis is niet minimalistisch.
Mijn huis is ook niet bepaald Pinterest-proof.
Mijn huis heeft gestructureerde chaos.
En ik benadruk graag het woord gestructureerd.
Want ik weet ongeveer waar alles ligt.
Ongeveer.
En mocht ik het niet weten, dan weet ik in ieder geval waar ik moet beginnen met zoeken.

Je hoeft bij mij trouwens niet van de grond te eten.
Niet omdat mijn vloer nou zo brandschoon is. (Volg de hondenpootjes richting de uitgangen)
Maar omdat ik borden heb.
Dat scheelt.
En ja, soms staat er een wasmand. Of ligt er een tas.
Of iets wat eigenlijk naar boven moet. Dat al drie dagen op de trap staat.

En die trap...
Daar kunnen we het ook nog even over hebben.
Vier jaar geleden zijn ze gescheurd.
De verf is eraf.
De bekende maantjes liggen klaar.
Er is dus duidelijk iets gebeurd.
Alleen...
Niet óp de trap.
Dat was natuurlijk niet helemaal de bedoeling.
Maar blijkbaar hebben die maantjes inmiddels een soort permanente status gekregen.
En eerlijk? Ik ben ook niet zo van de perfectie.

Dan is er nog het plafond in mijn woonkamer.
Dat plafond heeft al jaren een boodschap voor mij.
Schilder mij. Het roept mij wekelijks.
Maar ik ben voor dit soort boodschappen een soort Oost-Indisch dove.
Ik hoor het gewoon niet.
Of ik hoor het wel en besluit heel bewust dat er vandaag belangrijkere dingen zijn.
Zoals thee drinken. Netflixen.
Iets schrijven. Iemand bellen. Leven.

Dat plafond wacht wel. En ik wacht wel.
We hebben een soort stilzwijgende afspraak.
Ik laat haar voorlopig zoals ze is. En zij laat mij voorlopig met rust.

En misschien is dat eigenlijk precies waar mijn huis over gaat.
Want ja, ik kan best handig zijn.
Met sommige dingen.
Ik kan luisteren. Ik kan voelen. Ik kan verbinden.
Ik kan woorden geven aan wat anderen soms nog niet kunnen uitspreken.
Ik kan iemand helpen weer thuis te komen bij zichzelf.
Maar een muur schilderen? Een trap repareren?
Een tuin onderhouden? Een onkruidbrander gebruiken?
Daar ligt blijkbaar mijn talent niet. 

Dat zijn mijn rafelrandjes. Mijn blinde vlekken.
Mijn laat maar even liggen-dingen.
En soms vraag ik me af waarom.
Is het onhandigheid?
Lui zijn?
Ben ik gewoon een beetje chaotisch?
Vind ik het niet belangrijk genoeg?
Ben ik bang dat ik het niet goed doe?

Of...vind ik hulp vragen gewoon ontzettend lastig?
Want dat is misschien nog wel de grootste opbiecht.
Ik vind het makkelijker om een ander te helpen dan om zelf te zeggen, "Wil jij mij helpen?"
Terwijl ik een ander zonder enige moeite zou vertellen dat je niet alles alleen hoeft te kunnen.
Dat je niet pas hulp mag vragen als je volledig bent vastgelopen.
Dat je ook gewoon mag zeggen:
Ik weet niet hoe dit moet.
Ik vind dit spannend.
Ik kan dit niet alleen.
Wil jij me helpen?

Maar blijkbaar gelden voor mij soms andere regels.
Dus staat de onkruidbrander nog steeds in de doos.
Groeit mijn natuurtuin vrolijk verder.
Wachten mijn trappen al vier jaar op hun volgende levensfase.
En roept mijn plafond nog steeds: Schilder mij.
En ondertussen staat mijn huis vol met frutsels.
Met herinneringen.
Met gestructureerde chaos.
Met een beetje stof hier en daar.
Met leven.
Met warmte.
Met liefde.

Want dat is uiteindelijk veel belangrijker dan een perfect huis.
Je mag hier altijd binnenkomen.
Je hoeft je schoenen niet eens per se uit te doen.
En je hoeft al helemaal niet eerst je leven op orde te hebben voordat je welkom bent.

Dus welkom!
In mijn Jan-Steen-huishouden.
Tussen de frutsels, de rafelrandjes, het onkruid en de gestructureerde chaos.

En als je toevallig handig bent met een verfkwast...
Dan weet je waar mijn plafond woont.
En die onkruidbrander? Die zit nog steeds in de doos.


Joe Kim 💃

 

 

Reacties

  1. Mooi. Weet alleen dat de link die je in je insta verhaal zet niet werkt.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!