Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!
Ken je dat?
Zo’n gezellige meet
met collega’s, waar alles open en eerlijk op tafel komt.
Waar je mag zijn wie
je bent.
Waar ruimte is om je kwetsbaar op te stellen, waar je een luisterend
oor en een knuffel krijgt.
En waar je die knuffel net zo makkelijk teruggeeft,
zonder dat iemand erom hoeft te vragen.
Ik had gisteren zo’n fijn moment.
Met nog betraande ogen kwam ik
binnen.
Ik hoefde niks uit te leggen. Ik mocht er gewoon zijn.
Eerst even
landen, daarna kwamen de woorden en de tranen.
En mocht ik mijn verhaal delen.
Mijn angst was uitgekomen.
Dapper als ik was, was ik naar de
huisarts gestapt om hulp te vragen.
Want mijn lijf doet iedere dag pijn door de
fibromyalgie en slapen gaat daardoor ook beroerd.
Een cirkeltje dat ergens
doorbroken moet worden, want zo doorgaan is ook geen optie.
De huisarts was aardig, daar lag
het niet aan.
Maar in tien minuten tijd kreeg ik wel zeven keer te horen dat ik
iets aan mijn overgewicht moest doen.
Serieus 7 keer, ik heb ze geteld.
Jaaaaa, duh! Dat zie ik zelf ook
wel.
Ik kijk ook in de spiegel.
Ik voel
ook wat mijn lijf met me doet.
En geloof me, ik zou het dolgraag anders zien.
Maar weten wat je moet doen en het daadwerkelijk voor elkaar krijgen, zijn twee
heel verschillende dingen.
Het is niet alsof ik ’s morgens
wakker word en denk:
Weet je wat?
Vandaag maak ik het mezelf eens extra
moeilijk.
Toch kwam het advies behoorlijk
kort door de bocht neer op,
binnen twee maanden mijn medicatie afbouwen,
iedere
dag een uur stevig wandelen en een verdieping hoger in hetzelfde pand
aankloppen bij een overgewichtconsulente.
En daar zat ik dan.
Mijn angst, die stiekem al
fluisterde dat ik het allemaal zelf moest uitzoeken,
kreeg er spontaan een
megafoon bij.
Want hoe dan? Waar begin ik?
En
hoe houd ik dit vol als mijn lijf iedere dag pijn doet en mijn nachten al zo
beroerd zijn?
Gelukkig heb ik mijn bestie.
Die
meteen meedenkt in mogelijkheden in plaats van alleen maar vertelt wat er
allemaal anders moet. En ik heb lieve collega’s bij wie ik even mag jammeren,
zonder dat er direct een oplossing uit de hoge hoed getoverd hoeft te worden.
Soms is dat alles wat je nodig
hebt.
Even niet sterk hoeven zijn.
Niet flink hoeven doen.
Gewoon mogen
vertellen dat je het moeilijk hebt.
En dan was er nog Kimmie.
Nee,
niet ik, maar Kimmie het hondje van mijn collega.
Mijn naamgenootje bleek
uitstekend geschikt voor een stevige knuffelsessie.
De foto’s die daarvan gemaakt
zijn, waren hilarisch.
Vooral dat koppie van haar!
Maar eerlijk is eerlijk, de foto’s
waren ook confronterend.
Want daar zat ik dan, in volle glorie, gezellig met mijn harige naamgenootje.
En laat ik nou net niet staan te springen om mezelf
vanuit iedere mogelijke hoek terug te zien.
Au.
Soms komt de confrontatie met
jezelf niet van een spiegel,
maar van een foto waarop je gewoon lekker aan het
knuffelen bent.
En toch...
ergens tussen de
tranen, de knuffels en de confronterende kiekjes begon er iets te verschuiven.
Want ik ga die cirkel doorbreken!!
Ik heb een afspraak gemaakt bij de
overgewichtconsulente.
Ik ga starten met afbouwen van mijn medicatie.
En ik heb mijn
omgeving om hulp gevraagd.
Geen grootse beloften,
geen magisch stappenplan
waarmee ik vanaf morgen een compleet ander mens ben.
Wel kleine stappen.
En hopelijk
steeds een beetje meer vertrouwen in mezelf.
Dat laatste wordt nog een
uitdaging op zich.
Want vertrouwen hebben in jezelf is best lastig als je al zo
lang aan het worstelen bent met je lijf.
Maar misschien hoef ik ook niet meteen
het volste vertrouwen te hebben.
Misschien mag ik gewoon beginnen en onderweg
ontdekken dat ik meer kan dan ik nu denk.
En dan die foto.
Ik overweeg serieus om de foto
waarop ik mezelf het allerlelijkst vind op de koelkast te hangen.
Als
motivatie. Een soort dagelijkse realitycheck.
Al moet ik daar nog even over
nadenken.
Want mezelf motiveren door mezelf naar beneden te halen...is dat nou
echt de bedoeling?
Misschien wordt het gewoon de foto
waarop Kimmie en ik er allebei het meest belachelijk op staan. Dan kan ik
tenminste iedere keer lachen als ik de koelkast opendoe.
Dankjewel, lieve Kimmie, dat jij
er ook op staat.
Jij maakt van mijn confronterende moment tenminste nog een
vrolijk tafereel.
En misschien is dat wel precies
wat ik nodig heb,
niet nóg harder voor mezelf zijn,
maar leren om met wat meer
zachtheid naar mezelf te kijken.
Ook als het moeilijk is.
Ook als het niet meteen lukt.
En ook als ik mezelf even helemaal
niet zo leuk vind.
Joe Kim
💟 Een blog rauw en eerlijk geschreven zonder een schreeuw om aandacht of medelijden te krijgen.
Wel om fibromyalgie aandacht te geven.

Reacties
Een reactie posten