Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!

 


Ken je dat?
Zo’n gezellige meet met collega’s, waar alles open en eerlijk op tafel komt.
Waar je mag zijn wie je bent.
Waar ruimte is om je kwetsbaar op te stellen, waar je een luisterend oor en een knuffel krijgt.
En waar je die knuffel net zo makkelijk teruggeeft, zonder dat iemand erom hoeft te vragen.

Ik had gisteren zo’n fijn moment.
Met nog betraande ogen kwam ik binnen.
Ik hoefde niks uit te leggen. Ik mocht er gewoon zijn.
Eerst even landen, daarna kwamen de woorden en de tranen.
En mocht ik mijn verhaal delen.

Mijn angst was uitgekomen.
Dapper als ik was, was ik naar de huisarts gestapt om hulp te vragen.
Want mijn lijf doet iedere dag pijn door de fibromyalgie en slapen gaat daardoor ook beroerd.
Een cirkeltje dat ergens doorbroken moet worden, want zo doorgaan is ook geen optie.
De huisarts was aardig, daar lag het niet aan.
Maar in tien minuten tijd kreeg ik wel zeven keer te horen dat ik iets aan mijn overgewicht moest doen.
Serieus 7 keer, ik heb ze geteld.

Jaaaaa, duh! Dat zie ik zelf ook wel.

Ik kijk ook in de spiegel.
Ik voel ook wat mijn lijf met me doet.
En geloof me, ik zou het dolgraag anders zien.
Maar weten wat je moet doen en het daadwerkelijk voor elkaar krijgen, zijn twee heel verschillende dingen.
Het is niet alsof ik ’s morgens wakker word en denk:
Weet je wat?
Vandaag maak ik het mezelf eens extra moeilijk.
Toch kwam het advies behoorlijk kort door de bocht neer op,
binnen twee maanden mijn medicatie afbouwen,
iedere dag een uur stevig wandelen en een verdieping hoger in hetzelfde pand aankloppen bij een overgewichtconsulente.

En daar zat ik dan.
Mijn angst, die stiekem al fluisterde dat ik het allemaal zelf moest uitzoeken,
kreeg er spontaan een megafoon bij.
Want hoe dan? Waar begin ik?
En hoe houd ik dit vol als mijn lijf iedere dag pijn doet en mijn nachten al zo beroerd zijn?

Gelukkig heb ik mijn bestie.
Die meteen meedenkt in mogelijkheden in plaats van alleen maar vertelt wat er allemaal anders moet. En ik heb lieve collega’s bij wie ik even mag jammeren,
zonder dat er direct een oplossing uit de hoge hoed getoverd hoeft te worden.
Soms is dat alles wat je nodig hebt.
Even niet sterk hoeven zijn.
Niet flink hoeven doen.
Gewoon mogen vertellen dat je het moeilijk hebt.

En dan was er nog Kimmie.
Nee, niet ik, maar Kimmie het hondje van mijn collega.
Mijn naamgenootje bleek uitstekend geschikt voor een stevige knuffelsessie.
De foto’s die daarvan gemaakt zijn, waren hilarisch.
Vooral dat koppie van haar!
Maar eerlijk is eerlijk, de foto’s waren ook confronterend.
Want daar zat ik dan, in volle glorie, gezellig met mijn harige naamgenootje.
En laat ik nou net niet staan te springen om mezelf vanuit iedere mogelijke hoek terug te zien.

Au.
Soms komt de confrontatie met jezelf niet van een spiegel,
maar van een foto waarop je gewoon lekker aan het knuffelen bent.
En toch...
ergens tussen de tranen, de knuffels en de confronterende kiekjes begon er iets te verschuiven.
Want ik ga die cirkel doorbreken!!

Ik heb een afspraak gemaakt bij de overgewichtconsulente.
Ik ga starten met afbouwen van mijn medicatie.
En ik heb mijn omgeving om hulp gevraagd.
Geen grootse beloften,
geen magisch stappenplan waarmee ik vanaf morgen een compleet ander mens ben.
Wel kleine stappen.
En hopelijk steeds een beetje meer vertrouwen in mezelf.

Dat laatste wordt nog een uitdaging op zich.
Want vertrouwen hebben in jezelf is best lastig als je al zo lang aan het worstelen bent met je lijf.
Maar misschien hoef ik ook niet meteen het volste vertrouwen te hebben.
Misschien mag ik gewoon beginnen en onderweg ontdekken dat ik meer kan dan ik nu denk. 

En dan die foto.
Ik overweeg serieus om de foto waarop ik mezelf het allerlelijkst vind op de koelkast te hangen.
Als motivatie. Een soort dagelijkse realitycheck.
Al moet ik daar nog even over nadenken.
Want mezelf motiveren door mezelf naar beneden te halen...is dat nou echt de bedoeling?
Misschien wordt het gewoon de foto waarop Kimmie en ik er allebei het meest belachelijk op staan. Dan kan ik tenminste iedere keer lachen als ik de koelkast opendoe.

Dankjewel, lieve Kimmie, dat jij er ook op staat.
Jij maakt van mijn confronterende moment tenminste nog een vrolijk tafereel.
En misschien is dat wel precies wat ik nodig heb,
niet nóg harder voor mezelf zijn,
maar leren om met wat meer zachtheid naar mezelf te kijken.
Ook als het moeilijk is.
Ook als het niet meteen lukt.
En ook als ik mezelf even helemaal niet zo leuk vind.

Joe Kim 

💟 Een blog rauw en eerlijk geschreven zonder een schreeuw om aandacht of medelijden te krijgen.

Wel om fibromyalgie aandacht te geven. 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand