Mijn veilige bubbel

 

 

Het is weer weekend.

Een kindloos weekend.
En ergens denk ik: dit is hét moment om die to do-pot weer eens van stal te halen.
Je weet wel, die pot waar ik eerder over schreef. Vol met leuke dingen die ik kan doen als ik ineens zeeën van tijd heb en niet drie keer per dag hoef te bedenken wie er wanneer waar moet zijn.
Een slimme zet.

Ware het niet dat ik vandaag een beetje...wiebelig ben.
Mijn lijf reageert op het weer. Koortsig, niet helemaal mezelf.
En alsof dat nog niet genoeg is, heb ik tijdens de vakantie ook nog een peesplaatontsteking en hielspoor opgelopen.
Dus ik ben momenteel wat minder mobiel.
En nee.
Ik ben nog steeds geen vriendinnen met mijn fiets.  

Dus daar zit ik.
Met een to do-pot.
Een fiets die mij niet roept.
Een lijf dat vooral roept: doe eens even rustig.
En dan gebeurt er iets wat ik inmiddels heel goed van mezelf ken.
Wanneer ik wiebelig ben, wil ik mijn bubbel in.

De deur dicht.
Gordijnen misschien een beetje dicht.
Telefoon op stil.
Lekker veilig in mijn eigen wereldje.
Mijn veilige bubbel.

En vooruit...bubbelen kan natuurlijk ook gewoon letterlijk.
Een heerlijk warm bubbelbad in, als het lijf daar tenminste een beetje blij van wordt.
Beetje schuim.
Warmte. Misschien een muziekje erbij.
Ook dat is een vorm van jezelf terugtrekken.
Maar dan niet omdat je weg wilt van de wereld.
Gewoon omdat je even lekker mag onderduiken.
En eigenlijk is dat helemaal niet zo gek.

Veiligheid was vroeger, als klein meisje, niet vanzelfsprekend.
Als de buitenwereld onveilig voelt, leer je vanzelf om een plek te maken waar het wel veilig is.
Je trekt je terug.
Je wordt stil.
Je voelt minder.
Je hebt minder last van wat er om je heen gebeurt.

Een bubbel kan dan een heel fijne uitvinding zijn.
En eerlijk? Ik ben daar nog steeds best goed in.
Maar er is iets veranderd.
Ik ben niet meer dat kleine meisje.
Ik heb inmiddels geleerd dat ik niet alleen maar kan vluchten naar binnen.
Ik kan ook naast haar gaan zitten.
Dus dat doe ik vandaag.
Ik kijk eens naar dat kleine meisje naast me en vraag, “Wat zou jij nu doen?”
Misschien zou zij zeggen: “Verstoppen.”

En vroeger zou ik inderdaad mijn hele wereld klein maken totdat ik me weer veilig voelde.
Maar vandaag mag ik iets anders kiezen.
Niet omdat ik mezelf uit mijn bubbel moet trekken.
Niet omdat ik van een kindloos weekend ineens een productieve, bruisende vrouw moet maken.
En al helemaal niet omdat die to do-pot nu eindelijk eens leeg moet.
Maar omdat ik inmiddels weet dat veiligheid niet alleen zit in je terugtrekken.

Veiligheid kan ook zitten in voelen wat je nodig hebt.
Rust nemen. Een dekentje. Thee.
Een beetje Netflix. Een boek. Een warm (bubbel)bad.
Of misschien toch één briefje uit die pot trekken.
Niet om mezelf bezig te houden.
Maar gewoon om te kijken waar ik vandaag zin in heb.
Want misschien is dat wel volwassen worden.
Niet je kleine meisje wegsturen omdat ze bang, moe of wiebelig is.
Maar haar hand pakken en zeggen: “Kom maar. Ik ben er nu.”

En misschien...misschien schrijven we vandaag wel samen een blog.
Over dat wiebelige weekend.
Over veiligheid.
Over de veilige bubbel.
Over hoe je soms terug wilt kruipen in wat vertrouwd voelt.
En over het verschil tussen jezelf afsluiten omdat je bang bent...
of jezelf even terugtrekken omdat je goed voor jezelf zorgt.

Dat verschil?
Dat leer ik nog iedere dag.
Vandaag dus ook.
Goed voor mezelf zorgen begint vandaag heel simpel,
Een kop thee.
Een briefje uit de to do-pot.
Of gewoon lekker veilig bubbelen.

Joe Kim 💃

📚Er zijn nog een aantal exemplaren van mijn boek Strooien met Glitters te koop.
Stuur een berichtje op 0610203856