Haat-liefde verhouding met bewegen


 


Ik heb een haat-liefdeverhouding met bewegen. 
En eerlijk gezegd… De liefde is momenteel een beetje zoek.

Mijn fiets staat ergens in het schuurtje. Ik zeg bewust ergens.
Want door de spinnenwebben en de lege emballage is hij praktisch onvindbaar.
En daar kan ik natuurlijk ook helemaal niets aan doen.
Die lege flessen en kratten staan daar niet voor niets.
Die wachten gewoon op hun moment.
Net als mijn fiets.

Daarnaast ben ik sinds mijn operaties aan mijn armen en zenuwen retebang om te vallen.
Want de chirurg heeft tegen mij gezegd: “Als ze nu knappen, kunnen we het niet meer fixen.”
Kijk.
Dat zijn dus van die zinnen die je als patiënt niet snel meer vergeet.

Sindsdien zie ik iedere stoeptegel als een potentiële vijand.
Een losliggend steentje? Verdacht.
Een boomwortel? Levensgevaarlijk.
Een nat fietspad? Absoluut niet.
Ik heb geen idee hoe andere mensen gewoon vrolijk op hun fiets stappen zonder eerst een risicoanalyse van de volledige route te maken.

Ik loop.
Dat doe ik dan weer wel.
Braaf.
Vier tot vijf keer per dag.
Met Beer. Mijn kind op vier pootjes.
En Beer is een fantastische wandelcoach.
Alleen heeft hij een nogal bijzondere kijk op het begrip wandelen.
Voor Beer is een wandeling geen kwestie van A naar B.

Nee.
Voor Beer is een wandeling:
Interessant grassprietje. Nog interessanter grassprietje.
Even uitgebreid ruiken aan een grassprietje dat verdacht veel lijkt op het vorige grassprietje.
Een takje. Een blaadje.
Een grassprietje dat ik zelf nog niet eens had opgemerkt, maar wat blijkbaar van levensbelang is.
Dus ja.
Ik loop vier tot vijf keer per dag.
Maar of je dat nou echt bewegen kunt noemen…
Daar heb ik zo mijn twijfels over.

Tegenwoordig heb ik daarom iets nieuws bedacht.
Ik dans.
Elke dag.
Gewoon in mijn eigen woonkamer.
Ik heb zelfs een heuse playlist samengesteld.
Ik doe de gordijnen dicht.
Zet de muziek aan.
En ga los.

Nou ja...
Los is misschien een groot woord.
Maar ik beweeg.
Ik zwaai.
Ik wiebel.
Ik schud.
Ik draai.
En soms, als ik mezelf even vergeet, denk ik zowaar dat ik er nog een beetje ritme in heb ook.

Mijn woonkamer is mijn sportschool.
Mijn playlist is mijn personal trainer.
En mijn enige publiek bestaat uit Beer, die waarschijnlijk vooral denkt:
“Waarom doet mijn mens ineens zo raar?”

Maar eerlijk?
Het begint een beetje eentonig te worden.
Dus ben ik op zoek.
Naar manieren om meer te bewegen.
Maar dan wel op mijn manier.

Niet in de sportschool. Want daar word ik doodongelukkig.
Daar lopen mensen rond die strak in het vel zitten.
In kekke sportpakjes. Met perfect gestylede haren.
Die precies weten welk apparaat waarvoor dient.
Ik daarentegen…
Ik ben een soort rolsmop.
Een onhandig wezen dat al zenuwachtig wordt van de vraag:
“Zal ik je even helpen met het instellen van het apparaat?
Ik weet niet eens wat het apparaat doet!
En waarom zijn er überhaupt zoveel apparaten?
Kan ik niet gewoon vijf minuten op een fiets zitten zonder eerst een diploma bewegingswetenschappen te moeten halen?

Dus nee. De sportschool is niet mijn ding. 
Mijn natuurlijke ding is: Veilig thuis.
Comfortabele kleding.
Muziek aan.
Gordijnen dicht.
En vooral: Geen pottenkijkers.

Want laten we eerlijk zijn…
Ik dans het allerlekkerst als niemand kijkt.
Of nou ja, Beer kijkt natuurlijk wel.
Maar die is verplicht. En die oordeelt niet. Tenminste dat hoop ik.

Dus nu ben ik op zoek naar nieuwe manieren om mijn lijf in beweging te krijgen.
Dingen die leuk zijn.
Die ik thuis kan doen.
Die niet voelen als sporten.
Waar ik niet voor hoef te springen.
Niet hoef te vallen.
En waarbij ik niet bang hoef te zijn dat mijn armen spontaan besluiten om hun eigen weg te gaan.

Misschien moet ik gewoon op zoek naar mijn eigen vorm van bewegen.
Niet omdat het moet.
Niet omdat ik in een kek pakje moet passen.
Niet omdat ik ineens een fanatieke sportvrouw moet worden.
Maar omdat mijn lijf het verdient om af en toe lekker te bewegen.
Op mijn manier.

Misschien wordt het wel een nieuwe hobby.
Misschien ontdek ik een dansstijl waarvan ik nooit wist dat die bestond.
Misschien ga ik wandelen zonder Beer, zodat ik daadwerkelijk verder kom dan drie meter.
Of misschien…
Misschien zet ik gewoon de gordijnen een keer open.
Dat is waarschijnlijk al een hele prestatie.
Want zeg nou zelf.
Ben ik echt de enige die het allerliefste veilig thuis voor de televisie staat te dansen, met de gordijnen dicht, zodat de buurt geen gratis voorstelling krijgt?

Ik vermoed van niet.
En mocht jij toevallig een briljant idee hebben om te bewegen zonder sportschool, zonder kekke pakjes en zonder levensgevaarlijke apparaten…
Dan hoor ik het graag.

Voor nu zet ik mijn playlist nog maar eens aan.
Gordijnen dicht.
Volume omhoog.
En…
Dansen maar.
Dan moet ik mezelf maar een beetje in beweging houden.
Al is het maar tussen de bank en de salontafel.
Met een beetje glitter. En een heleboel rafelrand. ✨


Joe Kim 💃🏼 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!