Helden!


 

Helden!

Gisteren was zo'n dag waarop de zon alles leek te laten smelten. Meer dan 35 graden. Beer liep naast me met zijn tong bijna op de stoep. Eerlijk is eerlijk... die van mij hing er ook een beetje bij.

 Op dat moment reed de vuilniswagen onze straat in. Drie mannen. Twee achterop, één achter het stuur. Ik zag de jongste het zweet van zijn voorhoofd vegen.

 "Warm hè?" zei hij.

 En daar ging hij weer. Mijn laten we voor elkaar zorgen-modus ging aan. Zonder nadenken hoorde ik mezelf zeggen: "Willen jullie wat drinken? Doe even een tandje rustiger. Ik woon drie PMD-zakken verder. Ik ben zo terug."

Ik rende naar huis. Greep flesjes water uit de koelkast, een ijskoude fles cola en papieren bekertjes. Plastic bekertjes vond ik ongepast. Dan moesten ze die meteen weer achter in hun eigen wagen gooien. Nu konden de papieren bekertjes tenminste netjes bij het oud papier.

Met Beer naast me rende ik achter de vuilniswagen aan. Of nou ja... Beer rende. Ik deed een dappere poging. 

Een straat verder zag ik ze in de schaduw staan. Even stil. Even drinken.

En weet je? Ik hoef daar geen sticker voor. Absoluut niet.

Zij stonden daar al uren in de brandende zon om ervoor te zorgen dat mijn straat schoon blijft. Het enige wat ik deed was een paar koude drankjes brengen.

Terwijl nog geen vijf kilometer verderop honderden hulpverleners een grote natuurbrand bestreden. Brandweermensen die tot het uiterste gaan. Omwonenden en agrariërs die met grote watertanks af en aan rijden. 

Zij helpen in het groot. Een diepe buiging en een grote dankjewel naar deze helden!

Ik hielp in het klein.
En misschien is dat wel precies hoe een samenleving werkt. Niet iedereen hoeft een heldendaad te verrichten. Soms zit heldendom in iets heel eenvoudigs. Even zien dat iemand het zwaar heeft. Even vragen: "Wil je wat drinken?"

O ja...misschien speelde er nog iets mee. Mijn moederhart. Mijn eigen telg hangt ook achter - en inmiddels bijna ín - zo'n vrachtwagen. Dus bij deze, ook voor hem: 

Goed drinken, kerel! Kus mama ❤️

Misschien zijn glitters uiteindelijk niets anders dan kleine gebaren die even oplichten in een gewone dag. Niet groots. Niet voor een sticker.

Maar precies groot genoeg om iemands dag een beetje lichter te maken.

 Joe Kim 💃

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Afbeelding
  Welkom in mijn huis! Of eigenlijk: welkom in en rondom mijn huis. Want daar valt nogal wat over te vertellen.  Mijn voor- en achtertuin mogen namelijk met recht worden omschreven als de grootste natuurtuin van Venray. Ik heb geen idee of daar een officiële prijs voor bestaat. Maar mocht er ooit een jury langskomen, dan maak ik volgens mij een uitstekende kans. Er groeit van alles. En dan bedoel ik ook echt: van alles. Ik heb een onkruidbrander gekocht. Vol goede moed. Of nou ja vooral met de intentie om ooit vol goede moed te zijn. De onkruidbrander staat namelijk nog steeds in de doos. In de schuur. Ik vind hem namelijk een beetje spannend. Want wat als ik per ongeluk mijn tuin in de fik steek? Of de schutting? Of iets bij de buren? Of gewoon mezelf? Dus voorlopig laat ik de natuur haar gang gaan. En eerlijk gezegd vind ik dat eigenlijk best gezellig. Want wie ben ik om te bepalen dat het ene plantje een prachtige bloem is en het andere plantje onkruid?Onkruid is tens...
Meer lezen

Glitters op de rafelrand

Afbeelding
  Glitters op de rafelrand   Ik heb iets met glitters. Niet alleen met de glitters die je uit een potje haalt en die je vervolgens, tot grote ergernis, nog drie weken later ergens opduiken. Nee. Ik heb iets met de spreekwoordelijke glitters.  Met het vermogen om iets moois te zien op een plek waar je het misschien niet meteen verwacht.  Maar laat ik daar meteen iets duidelijk over zeggen. Ik geloof niet in "maak er gewoon iets positiefs van."  Soms is het leven namelijk gewoon kut. Sorry! Ik had misschien moeten beginnen met: Welkom bij mijn eerste blog.  Maar goed. Je bent er nu toch. 😉 Soms doet het leven pijn. Soms verlies je iemand. Soms verlies je jezelf. Soms blijf je veel te lang ergens waar je allang niet meer wilt zijn, omdat je hoofd zegt dat je moet volhouden terwijl alles in jou schreeuwt dat je weg wilt. Soms hou je van iemand die niet kan geven wat jij nodig hebt. Soms doe je alles goed en gaat het toch mis. Soms zegt je lichaam z...
Meer lezen

Waarom zou je je verstoppen?

Afbeelding
  “Kim, jij hebt altijd van die vrolijke jurkjes aan. Dat durf ik niet hoor.” Ik hoor het regelmatig. En eerlijk? Ik snap het. Want ja… ik vind ze zelf ook geweldig. Mijn kledingkast is inmiddels ongeveer de fysieke versie van een doos met Unicorns en Regenbogen. Verschillende patronen, bloemen, kleuren, retroprints en combinaties waarvan een kunstschilder waarschijnlijk denkt, lekker bezig!  Dat is niet altijd zo geweest. Heel lang droeg ik vooral donkere, verhullende kleding. Wijde kleding waarin ik mezelf een beetje kon verstoppen. Niet te veel opvallen. Niet te veel ruimte innemen. Gewoon lekker opgaan in de achtergrond. Onzichtbaar zijn voelde ooit een stuk veiliger dan gezien worden. En kijk me nu eens lopen. Inmiddels lijkt het soms alsof mijn kledingkast een persoonlijke afspraak heeft gemaakt met de regenboog. En weet je wat ik daar zo mooi aan vind? Het gaat helemaal niet alleen over kleding. Kleur aantrekken is soms ook jezelf aantrekken. Er kwam een moment waar...
Meer lezen