Weer naar school
Weer naar school
Mijn kroost. Mijn guppen. Mijn
meesterwerken.
Op deze foto, januari 2013, voor
het eerst met z’n drieën op een foto vastgelegd.
Damn… wat een prachtig goed gelukte mini-mensjes!
En
kijk ze nu eens. De zomervakantie zit erop.
Deze week starten de scholen in het zuiden weer.
Tot groot ongenoegen van sommige
gezinsleden.
Zoals jullie weten, is mijn gezin
samengesteld en zijn de twee jongste telgen bij ons in co-ouderschap. Een fijn,
goedlopend co-ouderschap.
Ik mag ze samen met een fantastische vader wegwijs
maken in deze grote, soms behoorlijk boze wereld.
We lieten in deze zomervakantie
het schema gewoon doorlopen. Twee weken papa, twee weken mama en zo verder.
Heel relaxed.
Iedereen wist precies waar en wanneer hij of zij was.
We zwaaiden
elkaar uit wanneer er vakantie werd gevierd, de foto's kwamen gewoon binnen en
eerlijk gezegd hadden hun vader en ik soms meer contact met elkaar dan de
kinderen met ons.
Hoe fijn is dat?
Dat atten van die shotjes wil je
als moeder natuurlijk liever níét zien. Zeker niet als overduidelijk is dat het
niet het eerste alcoholische drankje van de avond was.
Maar hee… zolang ze zich veilig
genoeg voelen om dit soort dingen naar mam te sturen, zit het volgens mij wel
goed.
En dan komt hij thuis met
chocolade. "Mam, ik weet dat je daar zo
dol op bent."
Kijk. Dan wint de liefde het toch
weer van de zorgen.
En nu begint het gewone leven
weer.
Op de basisschool gingen wij
vroeger als ouders mee om uit te zwaaien bij het raam van het nieuwe
klaslokaal.
Vanaf buiten keken we hoe onze trots hun tafeltje en stoeltje
vonden, aan de hand van de naamkaartjes die de juf of meester had neergezet.
Nieuwe rugzak. Nieuwe
broodtrommel. Nieuwe schoolspullen.
En uiteraard: nieuwe gymschoenen.
Want de gymschoenen die vóór de
zomervakantie nog prima leken, bleken na zes weken vakantie opeens minimaal
twee maten te klein. Hoe dan?!
Mijn oudste telg begint deze week
ook weer met werken.
Niet op school, want daar is hij inmiddels alweer even klaar mee.
Wat vond hij het een ramp,
school.
En wat is hij nu in zijn element
met zijn werk.
In gedachten geef ik hem toch ook
een gevulde boterhammentrommel mee.
De andere twee guppen stappen
morgen weer op hun fiets.
Naar de middelbare school.
De één naar leerjaar vier,
de ander naar leerjaar twee.
En wij zwaaien ze thuis bij de
poort uit.
Want uitzwaaien bij het raam van
het lokaal is natuurlijk een absolute no go.
En eigenlijk is dat ook wel mooi.
We hebben ze hopelijk genoeg
fundering, zelfvertrouwen en liefde meegegeven om dit inmiddels prima zelf te
kunnen.
Hoewel...
De vraag of één van ons met de
auto mee kan rijden vanwege de kilo's schoolboeken die op de eerste dag mee
moeten, ligt er inmiddels al.
En uiteraard doen we dat.
We moeten alleen nog even lootjes
trekken wie de gelukkige wordt. Zodat we stiekem toch nog een beetje kunnen
zwaaien wanneer ze naar binnen lopen.
Ze zijn deze twee weken bij papa,
dus hij heeft als eerste de keuze.
Hij zwaait ook wel namens mij.
En misschien lukt het hem zelfs om
stiekem een foto van ze te maken voor deze moeder.
Want ja…
Ze worden groot.
Veel te groot.
En hoe zelfstandig ze ook worden,
hoe goed ik ze ook gun dat ze hun eigen wereld ontdekken en hun eigen weg gaan..
Een moeder blijft een moeder.
Dus terwijl ik ze morgen uitzwaai,
kijk ik waarschijnlijk nét iets te lang.
En misschien slik ik ook even.
Want ergens blijft dat kleine
meisje, dat jongetje en dat kleine baby'tje uit 2013 altijd een beetje bestaan.
Mijn kroost.
Mijn guppen.
Mijn meesterwerken.
Mijn allergrootste lessen in
loslaten, vertrouwen en liefde.
En nu dus weer terug naar school.
Het ritme weer een beetje
terugvinden. De wekker weer zetten. Broodtrommels vullen. Fietsen controleren.
Schoolboeken sjouwen. En weer weten welke dag het ook alweer is.
Maar eerlijk?
Die vakantiemodus…
Die was toch ook wel érg
lekker.
Joe Kim 💃

Reacties
Een reactie posten