Weer naar school

 


Weer naar school

 

Mijn kroost. Mijn guppen. Mijn meesterwerken.
Op deze foto, januari 2013, voor het eerst met z’n drieën op een foto vastgelegd.
Damn… wat een prachtig goed gelukte mini-mensjes!
En kijk ze nu eens. De zomervakantie zit erop.
Deze week starten de scholen in het zuiden weer.
Tot groot ongenoegen van sommige gezinsleden. 

Zoals jullie weten, is mijn gezin samengesteld en zijn de twee jongste telgen bij ons in co-ouderschap. Een fijn, goedlopend co-ouderschap.
Ik mag ze samen met een fantastische vader wegwijs maken in deze grote, soms behoorlijk boze wereld.
We lieten in deze zomervakantie het schema gewoon doorlopen. Twee weken papa, twee weken mama en zo verder.
Heel relaxed.
Iedereen wist precies waar en wanneer hij of zij was.
We zwaaiden elkaar uit wanneer er vakantie werd gevierd, de foto's kwamen gewoon binnen en eerlijk gezegd hadden hun vader en ik soms meer contact met elkaar dan de kinderen met ons.
Hoe fijn is dat?

 Mijn oudste telg stuurde zijn eigen vakantie kiekjes naar zijn moeder. Van shotjes atten in een duistere ondergrondse kroeg in Praag tot een foto van een prachtig straatje in Lyon.
Dat atten van die shotjes wil je als moeder natuurlijk liever níét zien. Zeker niet als overduidelijk is dat het niet het eerste alcoholische drankje van de avond was.
Maar hee… zolang ze zich veilig genoeg voelen om dit soort dingen naar mam te sturen, zit het volgens mij wel goed.
En dan komt hij thuis met chocolade. "Mam, ik weet dat je daar zo dol op bent."
Kijk. Dan wint de liefde het toch weer van de zorgen. 

En nu begint het gewone leven weer.
Op de basisschool gingen wij vroeger als ouders mee om uit te zwaaien bij het raam van het nieuwe klaslokaal.
Vanaf buiten keken we hoe onze trots hun tafeltje en stoeltje vonden, aan de hand van de naamkaartjes die de juf of meester had neergezet.
Nieuwe rugzak. Nieuwe broodtrommel. Nieuwe schoolspullen.
En uiteraard: nieuwe gymschoenen.
Want de gymschoenen die vóór de zomervakantie nog prima leken, bleken na zes weken vakantie opeens minimaal twee maten te klein. Hoe dan?!

Mijn oudste telg begint deze week ook weer met werken.
Niet op school, want daar is hij inmiddels alweer even klaar mee.
Wat vond hij het een ramp, school.
En wat is hij nu in zijn element met zijn werk.
In gedachten geef ik hem toch ook een gevulde boterhammentrommel mee.

De andere twee guppen stappen morgen weer op hun fiets.
Naar de middelbare school.
De één naar leerjaar vier, de ander naar leerjaar twee.
En wij zwaaien ze thuis bij de poort uit.
Want uitzwaaien bij het raam van het lokaal is natuurlijk een absolute no go.
En eigenlijk is dat ook wel mooi.
We hebben ze hopelijk genoeg fundering, zelfvertrouwen en liefde meegegeven om dit inmiddels prima zelf te kunnen.

Hoewel...
De vraag of één van ons met de auto mee kan rijden vanwege de kilo's schoolboeken die op de eerste dag mee moeten, ligt er inmiddels al.
En uiteraard doen we dat.
We moeten alleen nog even lootjes trekken wie de gelukkige wordt. Zodat we stiekem toch nog een beetje kunnen zwaaien wanneer ze naar binnen lopen.

Ze zijn deze twee weken bij papa, dus hij heeft als eerste de keuze.
Hij zwaait ook wel namens mij.
En misschien lukt het hem zelfs om stiekem een foto van ze te maken voor deze moeder.
Want ja…
Ze worden groot.
Veel te groot.
En hoe zelfstandig ze ook worden, hoe goed ik ze ook gun dat ze hun eigen wereld ontdekken en hun eigen weg gaan..
Een moeder blijft een moeder.
Dus terwijl ik ze morgen uitzwaai, kijk ik waarschijnlijk nét iets te lang.
En misschien slik ik ook even.
Want ergens blijft dat kleine meisje, dat jongetje en dat kleine baby'tje uit 2013 altijd een beetje bestaan.

Mijn kroost.
Mijn guppen.
Mijn meesterwerken.
Mijn allergrootste lessen in loslaten, vertrouwen en liefde.

En nu dus weer terug naar school.
Het ritme weer een beetje terugvinden. De wekker weer zetten. Broodtrommels vullen. Fietsen controleren. Schoolboeken sjouwen. En weer weten welke dag het ook alweer is. 

Maar eerlijk?
Die vakantiemodus…
Die was toch ook wel érg lekker. 


Joe Kim 💃

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!