Hoeveel shit draag jij nog mee die allang niet meer van jou is?

 

“We zijn te oud om het leven nog ingewikkeld te maken.” Die zin werd gisterenavond met mij gedeeld door een 51-jarige leukerd.
Ik bleef even hangen.
Want ja… het klinkt als zo’n heerlijke tegeltjeswijsheid waar je onmiddellijk “precies!” onder kunt zetten.
En toch dacht ik. Maar wat als we het leven helemaal niet ingewikkeld maken?

Wat als we gewoon nog steeds met een rugzak vol shit aka oud zeer rondlopen? 

Te oud? Wie ik? Ik ben vijftig.
Ik vind mezelf helemaal niet oud.
Hoewel mijn lijf daar soms net even anders over denkt. 😉

We hebben allemaal onze schade en onze deuken opgelopen onderweg.
Sommige deuken waren klein.
Andere waren van het type: hoe de fuck kom ik hier ooit nog uit? 

We zijn gekwetst. Verloren. Afgewezen. Bedrogen. Verlaten.
Te lang gebleven. Te snel weggegaan.
We hebben onszelf weggecijferd.
Of juist anderen veel te lang de schuld gegeven.
En soms hebben we onszelf onderweg ook nog eens flink tegen de muur geparkeerd.

Ik ook.
Ik heb inmiddels behoorlijk wat schade hersteld.
En veel deuken ontkreukeld.
Niet allemaal.
En dat hoeft ook niet.
Want mijn verleden hoeft niet mooi gemaakt te worden om waardevol te zijn.

Ik loop alleen niet meer rond met één gigantische rugzak vol shit.
Die heb ik uitgepakt. Niet alles weggegooid. Wel bekeken.
Wat is van mij?
Wat is van een ander?
Wat heb ik nog nodig?
Wat mag ik eindelijk teruggeven?

 Wat overbleef?
Een paar opgeruimde tasjes.
Daar zitten mijn verhalen in.
Mijn schade.
Mijn deuken.
Mijn kreukels.

Sommige tasjes staan gewoon ergens in een hoek stof te vangen.
Andere heb ik diep achterin een kast gezet.
En soms pak ik er eentje.
Niet omdat ik terug wil.
Maar omdat ik iets uit dat tasje nodig heb voor het stukje reis waar ik nu ben.

En misschien is dat wel volwassen worden.
Niet dat je geen bagage meer hebt.
Maar dat je eindelijk eens gaat kijken welke bagage nog van jou is.
Want laten we eerlijk zijn,
Hoeveel van ons lopen nog rond met een rugzak die we al twintig, dertig, veertig jaar meeslepen?

En ondertussen maar zeggen: “Het leven is zwaar.”
Misschien.
Maar misschien is je rugzak gewoon veel te zwaar.

Wanneer heb jij hem voor het laatst uitgepakt?
Niet om je verleden uit te wissen.
Niet om te doen alsof het allemaal wel meeviel.
Maar om te onderzoeken wat je vandaag nog nodig hebt.

Want sommige dingen hebben je ooit beschermd.
Maar beschermen ze je nu nog?
Sommige overtuigingen hebben je ooit overeind gehouden.
Maar houden ze je inmiddels juist klein?

Sommige mensen hebben ooit bij je leven gehoord.
Alleen moeten ze nog steeds mee op reis?
En sommige pijn mag je misschien eindelijk neerzetten.
Niet omdat het niet belangrijk was.
Omdat jij inmiddels verder bent.

Ik hoef mijn verleden niet uit te wissen om vooruit te kunnen.
Mijn deuken hoeven niet allemaal gladgestreken te zijn.
Mijn kreukels mogen mee.
Ze zijn onderdeel van het bewijs dat ik onderweg ben geweest.
Dat ik gevallen ben.
Opgestaan ben.
Verdwaald ben.
Weer richting heb gevonden.

Dus nee.
Ik vind niet dat we te oud zijn om het leven ingewikkeld te maken.
Ik denk dat we oud genoeg zijn om te kiezen welke ingewikkeldheid nog de moeite waard is.
Welke mensen. Welke liefde. Welke dromen. Welke strijd. Welke deuren.
En vooral: Welke deuren we eindelijk dicht durven laten.

Dus is dit mijn uitnodiging aan jou!
Pak vandaag eens één ding uit je rugzak.
Niet je hele leven. Niet alles tegelijk.
Gewoon één.
Kijk wat erin zit.
En vraag jezelf,
Draag ik dit nog omdat ik het nodig heb?
Of omdat ik nooit geleerd heb dat ik het mag neerzetten?

Want volgens mij begint het mooiste deel van de reis precies daar.
Niet wanneer je rugzak leeg is.
Maar wanneer jij weer genoeg ruimte hebt in je handen om onderweg iets nieuws vast te pakken.

Joe Kim 💃🏼

P.S. In mijn boek Strooien met Glitters lees je welke shit, schade en deuken ik onderweg heb opgelopen. En vooral hoe ik heb geleerd dat opgeruimde tasjes een stuk makkelijker te vervoeren zijn dan een volle rugzak die je tijdens je hele reis blijft belemmeren.

P.P.S Er is weer plaats in mijn praktijk om rugzakken uit te pakken. Wees welkom!