Jij verdient een podium!

 

Vanochtend had ik een thee-date.
Met mijn lieve collega M, hier op links.
Die ik echt véél te lang niet had gesproken.
Zo’n afspraak waarvan je denkt:
Gezellig. Uurtje bijkletsen. Theetje erbij.
Lachen. Bijpraten. En dan weer door.
Nee dus, het werd inclusief lunch.
Want als twee vrouwen elkaar een paar maanden niet echt hebben gesproken,
moet je natuurlijk eerst ongeveer drie levens, zeven emotionele crises,
twaalf persoonlijke ontwikkelingen en minimaal 46 zijpaden doornemen voordat je überhaupt aan je thee toekomt.
En wat was het fijn!

We luisterden naar elkaars verhalen.
Met bewondering.
Met trots.
Met verwondering.
En ergens tijdens dat gesprek keek ik naar haar en dacht ik:
Vrouw!!
Ik maak een diepe buiging voor jou.
Dus dat deed ik.
Nou ja…
Met het tafeltje tussen ons in.
Want ik ben dan weer zo praktisch ingesteld dat ik mijn hoofd niet tussen de soep en de salade door op de grond leg.
Maar je snapt het idee.

Ik keek naar wat zij allemaal heeft gedaan.
Waar ze voor heeft geknokt.
Wat ze heeft geleerd.
Waar ze doorheen is gegaan.
Wat ze voor anderen betekent.
Naast haar fantastische werk als coach voor jeugd en kinderen,
heeft ze een hart waar je volgens mij een compleet appartementencomplex mee kunt verwarmen.
Ze doet vrijwilligerswerk voor ouderen die eenzaam zijn.
En dan is ze óók nog moeder.
Dochter. Partner.
Collega. Vriendin.
En waarschijnlijk ook nog degene die weet wanneer iedereen naar de tandarts moet,
waar de reservesleutels liggen,
wie er nog een cadeautje moet hebben voor de verjaardag van tante Truus
en of er überhaupt nog wc-papier in huis is.

Je kent ze wel.
Die mensen.
Die ondertussen gewoon zeggen: "Ach joh, valt wel mee."
Terwijl jij denkt:
MEVROUW. U BENT EEN HELE ORGANISATIE.
Ik keek haar aan en zei: “Hoe dan?!”
En toen zei ze: “Maar Kim… dat doe jij toch ook?”
PATS.
Daar zat ik dan.
Met mijn thee.
En mijn mond vol zelfbeeld.
Want blijkbaar zien andere mensen soms iets in jou wat jij zelf op dat moment totaal niet ziet.
Ze zei dat ík een podium verdien.
Dat ik zoveel te vertellen heb vanuit mijn werk en mijn levenservaring.
Dat ik mijn verhaal mag delen.
Dat ik iets te brengen heb.
En ik was daar oprecht even stil van.
Dankbaar.
Want ja...
Ik kan behoorlijk goed praten.
Dat zal niemand die mij kent ontkennen.
Maar een podium pakken en zeggen: “Kijk mij eens!”
Dat vind ik dan weer een heel ander verhaal.
Ik ben toch eerder van: “Nou ja, ik doe gewoon mijn dingetje hoor.”
Terwijl dat dingetje inmiddels bestaat uit ongeveer twaalf en een halve rol.
Moeder. Coach.
Collega. Ervaringsdeskundige.
Vriendin. Buuf.
Regelaar. Luisterend oor.
Professioneel piekeraar.
Amateurpsycholoog aan de keukentafel.
En af en toe ook gewoon degene die vijf minuten naar haar telefoon staart omdat ze niet meer weet waarom ze hem eigenlijk had gepakt.
Herkenbaar?

En tussen het croissantje met kaas en het broodje zalm door spraken we over hoe fucked up de wereld soms is.
Over hoe machteloos je je soms kunt voelen.
Over hoeveel ellende er is.
Maar ook over wat je wél kunt doen.
Want misschien kunnen wij de hele wereld niet redden.
Maar we kunnen wél proberen de wereld om ons heen een beetje mooier te kleuren.
Met wat we kunnen.
Met wie we zijn. Met onze kennis.
Met onze ervaring. Met onze handen.
Met onze verhalen. Met een luisterend oor.
Met een kop thee. Of met gewoon even naast iemand gaan zitten en zeggen:
“Hé. Ik zie jou.”

M. vroeg mij of ik erover wilde nadenken om één keer per maand iets te betekenen bij haar onderneming Cultuur kracht.
Nou.
Daar hoefde ik dus echt niet lang over na te denken.
Dikke vette JA.
Want ik weet nu al:
Als wij onze krachten gaan bundelen…
WOW. Dat wordt een feestje.

En lieve M.,
Als er iemand bescheiden is…ben jij dat.
Als er iemand een podium verdient…ben jij dat.
Dus bij deze geef ik jou een dik verdiende podium. 💜
Via mijn blog.
Omdat ik vind dat we elkaar veel vaker in het licht mogen zetten.
Niet alleen de mensen die op een groot podium staan.
Niet alleen de mensen met duizenden volgers.
Niet alleen degene met een indrukwekkende functietitel achter hun naam.
Maar ook:
De collega die altijd even vraagt hoe het echt met je gaat.
De buuf die maaltijden brengt als iemand ziek is.
De oom die altijd klaarstaat.
De overbuurman die al twintig jaar vrijwilliger is in het buurthuis.
De vrouw die iedere week koffie schenkt aan mensen die anders niemand zouden spreken.
De man die kinderen helpt met sporten.
De vrijwilliger die nooit genoemd wordt.
De vriendin die midden in de nacht opneemt.
De moeder die ondertussen zelf ook maar probeert uit te zoeken hoe het leven werkt.
De vader die het alleen draagt.
De ervaringsdeskundige die haar eigen shit gebruikt om een ander net dat beetje hoop te geven.

Al die mensen.
Wij zijn namelijk allemaal zoveel meer dan één rol.
Ik ben niet alleen Kim de coach.
M. is niet alleen M. de coach.
Jij bent niet alleen werknemer.
Niet alleen moeder.
Niet alleen partner.
Niet alleen de vrijwilliger.
We zijn een hele verzameling van rollen, ervaringen,
rafelrandjes, talenten, fouten, lessen, liefde
en een flinke dosis menselijke chaos.

En misschien moeten we elkaar daar wat vaker aan herinneren.
Niet: "Wat doe jij?"
Maar: “Wie ben jij eigenlijk?”
En vervolgens echt luisteren.
Want misschien ontdek je dan wel een heel verhaal achter die ene functietitel.
En misschien ontdekken we dan ook iets anders.
Dat we helemaal niet allemaal hetzelfde hoeven te doen om de wereld een beetje mooier te maken.
De één doet dat met coaching.
De ander met cultuur.
De één met een luisterend oor.
De ander met een pan soep.
De één organiseert een stichting.
De ander zet iedere week de koffie in het buurthuis.
De één schrijft een blog.
De ander stuurt één berichtje:
“Hé. Ik moest even aan je denken. Hoe gaat het?”

En misschien…heel misschien…
is dat wel hoe we de wereld veranderen.
Niet in één grote klap.
Maar mens voor mens.
Door elkaar te zien.
Elkaar ruimte te geven.
Elkaar een podium te gunnen.
En soms gewoon tegen iemand te zeggen:
“Vrouw / Man… kijk eens even wat jij allemaal doet. Je mag daar best trots op zijn.”

Dus lieve M.
Vandaag was onze thee-date misschien vooral een gesprek.
Maar voor mij was het ook een kleine herinnering.
Dat we elkaar soms nodig hebben om onszelf weer even te zien.
En dat podium?
Dat verdien jij net zo hard als ieder ander.
En ik heb zo'n vermoeden dat dit nog maar het begin is van wat er gebeurt wanneer twee vrouwen besluiten hun krachten te bundelen.
Thee. Lunch.
Cultuur. Ervaringskennis.
Een beetje chaos.
Een flinke dosis hart.
En vooral:
heel veel zin om de wereld om ons heen net een beetje mooier te kleuren.

Kom maar op! 

Joe Kim 💃