Volwassen? Wie, ik?

 

 



VOLWASSEN? WIE, IK?

“Grote kinderen hebben en denken ehm maar ik voel me zelf nog niet eens zo oud”
Dat was de start van een berichtje van een trouwe lezer.
En daarna kwam er een vraag waar ik eigenlijk meteen om moest lachen.
“Is dat gek?”

Komt ie: Een blog over volwassen zijn.
Of beter gezegd:
Over volwassen moeten zijn.
Want ja… ik ben volwassen. Op papier dan hè.
Ik heb verantwoordelijkheden, rekeningen, een agenda die soms meer afspraken bevat dan mijn hoofd aankan en inmiddels kinderen die dingen tegen mij zeggen waarvan ik denk:
Ho eens even… wanneer zijn jullie zo groot geworden?!
Ik knipperde één keer met mijn ogen en ineens heb ik geen kleine kinderen meer, maar halve volwassenen aka pubers met een eigen mening.
En dan kijk ik naar mezelf en denk ik:
Wanneer is iedereen hier ineens volwassen geworden?
Want ergens verwacht de buitenwereld blijkbaar dat ik inmiddels wel weet hoe het leven werkt.
Ik ben vijftig. VIJFTIG.
Dat klinkt alsof ik inmiddels een soort wijze vrouw op een berg zou moeten zijn.
Met lange gewaden. Een rustige stem.
En antwoorden op alle levensvragen.
Nou…Ik heb vooral thee. En soms ook geen idee.

Ik kan prima de volwassene uithangen.
Ik kan troosten. Regelen.
Plannen. Verantwoordelijkheid nemen.
Moeilijke gesprekken voeren.
Grenzen stellen. Een ander adviseren.
En zelfs doen alsof ik precies weet waar ik mee bezig ben.
Maar ondertussen kan ik ook ineens ontzettend blij worden van een leuk jurkje, keihard dansen in de woonkamer en denken:
Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik later wil worden.
En misschien is dat wel één van de gekste dingen aan ouder worden.
Dat je aan de buitenkant steeds meer bewijsstukken verzamelt dat je volwassen bent...
...terwijl je aan de binnenkant niet ineens verandert in een volledig uitgerijpte versie van jezelf.

Je wordt moeder. Je krijgt werk.
Een huis. Rekeningen.
Verantwoordelijkheden.
Misschien word je ooit oma.
En toch blijft ergens dat meisje in jou gewoon bestaan.
Dat meisje dat nieuwsgierig is. Dat soms onzeker is.
Dat wil spelen. Dat kan verdwalen.
Dat af en toe denkt:
What the fack ben ik eigenlijk aan het doen?
En weet je?
Misschien is dat helemaal niet fout.
Misschien is dat juist gezond.
Want volwassen worden betekent volgens mij niet dat je dat meisje achter je moet laten.
Het betekent dat je leert om haar mee te nemen.
Dat je haar niet meer de baas laat zijn over alles wat je doet, maar haar ook niet de mond snoert.
Dat je kunt zeggen:
“Kom maar mee. Ik weet het ook niet precies, maar we zoeken het samen wel uit.”
En daar zit voor mij een belangrijk verschil.

Volwassen zijn is niet hetzelfde als alles weten.
Het is verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, zonder te verwachten dat je altijd zeker bent.
Het is kunnen zeggen:
Ik weet het niet. Dit ging niet goed.
Ik heb hulp nodig. Ik ben bang.
Ik ben van gedachten veranderd.
Dit past niet meer bij mij.
En misschien wel de moeilijkste:
Ik heb mezelf hierin een beetje kwijtgeraakt en ik wil mezelf weer terugvinden.
Dat vind ik pas volwassen.
Niet dat eeuwige toneelstukje waarin we doen alsof we alles onder controle hebben.
Want laten we eerlijk zijn...
Wie heeft ooit bedacht dat je op een bepaalde leeftijd ineens een handleiding krijgt?
Ik heb hem in ieder geval niet ontvangen.
Waarschijnlijk weer ergens tussen de belastingaangifte en de tandartsafspraak blijven liggen.

Dus, lieve lezer...
Als je jezelf soms afvraagt:
“Waarom voel ik me helemaal niet zo volwassen als ik blijkbaar ben?”
Dan heb ik een klein advies.
Stop eens met jezelf te vergelijken met hoe een volwassen mens er volgens jou uit hoort te zien.
Je hoeft niet altijd rustig te zijn. Niet altijd verstandig.
Niet altijd sterk. Niet altijd zeker.
En je hoeft al helemaal niet te doen alsof je het leven inmiddels volledig doorgrond hebt.
Vraag jezelf liever eens af:
Wat heb ík nu nodig? Wat vind ik eigenlijk leuk?
Waar word ik blij van?
Waar ben ik mezelf een beetje kwijtgeraakt?
Waar zeg ik nog steeds “ja” terwijl mijn hele lijf “ NEE!” roept?
En misschien nog belangrijker:
Waar mag er weer wat meer leven in mij komen?
Ga dansen.
Trek dat veel te vrolijke jurkje aan.
Zeg nee als iets niet meer klopt.
Zeg ja als iets je nieuwsgierig maakt.
Maak een fout. Begin opnieuw.
Vraag hulp. Lach om jezelf.
En als je een dag hebt waarop je denkt:
“Ik heb werkelijk geen idee wat ik aan het doen ben.”
Welkom bij de club!
We zijn met heel veel.

We hebben alleen allemaal geleerd om het een beetje beter te verbergen.
Want misschien is volwassen worden helemaal niet, steeds serieuzer worden.
Misschien is het juist, steeds eerlijker worden over wie je bent.
Met alles wat je inmiddels hebt geleerd.
Met alle rafelrandjes. Met alle littekens.
Met alle wijsheid.
Maar óók met dat ondeugende, nieuwsgierige, soms onzekere meisje dat nog steeds ergens in jou woont.
Laat haar maar zitten.
Aan tafel. Ze hoort erbij.
En als iemand vindt dat je op je vijftigste toch echt wel volwassen moet doen?
“Dat kan. Maar eerst moet ik nog even dansen.” 💃
Want verantwoordelijkheid nemen is belangrijk.
Maar jezelf onderweg verliezen?
Dát lijkt me pas echt zonde.

Dus misschien moeten we maar eens stoppen met dat gezeik over hoe volwassen we zouden moeten zijn.
Alsof er ergens een onzichtbare commissie zit die op je vijftigste komt controleren of je inmiddels wel voldoende wijs, rustig, verstandig en uitgebalanceerd bent.
Nou, bij mij kunnen ze de vinkjes voorlopig wel vergeten.
Ik ben volwassen genoeg om mijn verantwoordelijkheid te nemen.
Maar ik ben ook nog steeds eigenwijs.
Ik kan diepzinnige gesprekken voeren en vijf minuten later keihard meezingen met een fout nummer uit de jaren negentig.
Ik kan grenzen stellen en vervolgens thuis drie kwartier twijfelen of ik het wel goed heb gedaan.
Ik kan anderen vertellen dat ze zichzelf mogen zijn en ondertussen zelf soms denken:
“Ja leuk hoor, maar HOE DAN?”
Ik ben wijs geworden. Maar niet altijd verstandig.
Ik heb veel geleerd. Maar ben nog lang niet uitgeleerd.
Ik draag littekens én glitters.
En eerlijk? Ik wil ze allebei houden.
Want ik hoef geen gladgestreken versie van mezelf te worden omdat ik inmiddels vijftig ben.
Ik hoef niet minder luid te lachen. Niet minder te voelen.
Niet minder nieuwsgierig te zijn.
Niet minder verliefd te worden op het leven.
En ik hoef al helemaal niet mijn innerlijke meisje ergens achter een rolluik te parkeren omdat mevrouw volgens de maatschappij inmiddels volwassen hoort te doen.
Fuck that.
Laat haar maar lekker meedoen.
Laat haar dansen. Laat haar fouten maken.
Laat haar dromen.
Laat haar soms janken en daarna gewoon weer haar lipgloss pakken.
Want misschien zit volwassenheid helemaal niet in het feit dat je alle antwoorden hebt.
Misschien zit het in de ballen hebben om eerlijk te zeggen:
“Ik weet het niet. Maar ik ga het wel uitzoeken.”

Dus voor iedereen die zich afvraagt of je op je vijftigste, zestigste of tachtigste nog steeds mag twijfelen, spelen, opnieuw beginnen, verliefd worden,
verdwalen of compleet geen idee hebben wat je met de rest van je leven wilt:
JA!!
Sterker nog.
Ik hoop dat je het doet.
Want wat heb je aan een leven waarin je keurig volwassen bent geworden...
maar ondertussen vergeten bent hoe het voelt om écht te leven?
Dus hup.
Trek dat jurkje aan.
Zet die muziek harder.
Zeg eindelijk datgene wat je al drie jaar inslikt.
Maak een fout. Begin opnieuw.
Word verliefd. Lach om jezelf.
En als iemand zegt: “Maar je bent toch volwassen?”
Zeg dan: “Klopt. Daarom bepaal ik nu zelf hoe dat eruitziet.”
En daarna?
Dansen.
Met je rafelrandjes. Met je glitters.
Met alles wat je onderweg bent geworden.
Niet ondanks wie je bent geworden. Maar juist daarom.
En als dat niet volwassen genoeg is?
Dan moeten ze maar even lekker volwassen worden zonder mij!

Joe Kim 💃


Voor mijn mannelijke lezers,
Jullie kunnen ook een leuk jurkje aantrekken
en wanneer het beter voelt om een kekke broek te dragen tijdens het dansen, go for it! 🤵

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!