Geduld is een lastige zaak

 

 

Over wachten, loslaten en waarom ik zelf eigenlijk ook gewoon NU antwoord wil.

Laatst kreeg ik van een lieve lezer een onderwerp aangereikt voor een blog:
“Ik heb moeite om geduld te hebben. In mijn relatie, op mijn werk en met mijn kind. En daar zit ook meteen het loslaten aan gekoppeld. Hoe ga je daarmee om?”

Nou, laat ik beginnen met een belangrijke mededeling:
Ik ben ontzettend geduldig.
Echt waar.
Voor anderen heb ik een engelengeduld.
Ik kan luisteren. Meedenken. Nog een keer uitleggen. Wachten.
Ruimte geven. Iemand z'n eigen tempo laten volgen.
Geen probleem.

Maar dan komt het…Geduld met mezelf.
Daar heb ik vermoedelijk nog een vierjarige opleiding voor nodig.
Mijn potje geduld voor mezelf is namelijk nogal eens tot op de bodem leeg geschraapt.
Ik wil vooruit.
En liefst een beetje rap.
Als ik ergens aan begin, wil ik resultaat zien. Als ik ergens mee worstel, wil ik er vanaf.
Als ik iets verander, wil ik verbetering.
En als ik een inzicht heb gehad, vind ik eigenlijk dat mijn hele systeem zich daar onmiddellijk aan moet aanpassen.
Inzicht gehad? Klaar. Volgende!
Zo werkt het helaas niet.
Mijn zenuwstelsel heeft daar blijkbaar geen memo over ontvangen.

Maar goed.
Deze blog gaat niet over mijn twijfelachtige relatie met geduld.
Het gaat over de vraag van mijn lezer.
Want waarom vinden we wachten soms zó ontzettend moeilijk?
Omdat we graag controle willen!
Als iets niet gaat zoals wij willen, ontstaat er al snel een stemmetje in ons hoofd.
Wanneer gaat het nou veranderen?
Wanneer snapt hij het eindelijk?
Wanneer gaat mijn kind dit nou eens zelf doen?
Wanneer wordt het op mijn werk beter?
Wanneer krijg ik duidelijkheid?
En daaronder zit vaak iets heel menselijks: “Ik wil weten waar ik aan toe ben.”
Begrijpelijk.

Onzekerheid vinden de meeste mensen gewoon stom.
Dus gaan we duwen.
Praten. Uitleggen.
Nog een keer vragen. Nog een gesprek.
Nog een appje. Nog een poging.
En soms proberen we daarmee iets te versnellen wat helemaal niet door ons versneld kan worden.

Stel:
Je hebt een gesprek gehad met je partner.
Je hebt gezegd wat je nodig hebt.
Hij heeft geluisterd.
Je hebt geen idee wat hij ermee gaat doen.
En dan begint je hoofd.
Maar wat gaat hij nu doen?
Meent hij het echt?
Wanneer weet ik dat?
Moet ik er morgen nog eens naar vragen?
Of overmorgen?
En voordat je het weet, ben je niet meer bezig met het gesprek.
Je bent bezig met het resultaat van het gesprek afdwingen.
En daar zit vaak precies het verschil tussen geduld hebben en loslaten.

Geduld betekent niet: “Ik vind dit allemaal prima en ik wacht wel rustig af.”
Was het maar zo makkelijk.
Geduld betekent veel meer:
“Ik heb gedaan wat van míj was. De rest hoeft niet vandaag opgelost te worden.”
Oef!
Die zin alleen al vraagt bij mij persoonlijk om een kop thee.

Loslaten is niet hetzelfde als opgeven.
Dit vind ik misschien wel de belangrijkste.
Loslaten betekent niet dat je iets niet belangrijk vindt.
Het betekent ook niet dat je geen grenzen mag stellen.
En al helemaal niet dat je alles maar moet accepteren.
Loslaten betekent: stoppen met trekken aan iets waar je op dit moment geen invloed op hebt.

Je mag iets belangrijk vinden én het even laten liggen.
Je mag verlangen naar verandering én accepteren dat die verandering tijd nodig heeft.
Je mag iemand iets gunnen én ondertussen je eigen leven blijven leven.
Dat laatste is vaak de lastigste.
Want ondertussen willen we natuurlijk graag even weten hoe het afloopt.
Liefst met een keurige planning.

Maandag inzicht.
Dinsdag verandering.
Woensdag doorbraak.
Donderdag rust.
Vrijdag champagne.
Zo ongeveer.
Helaas heeft het leven geen klantenservice waar je kunt bellen voor de actuele status van je persoonlijke ontwikkeling.
“Goedemiddag, ik wacht inmiddels al drie weken op een doorbraak.
Kunt u zien waar die blijft?”
Was handig geweest.

Mijn huis-tuin-en-keukenadvies
Als je merkt dat je ongeduldig wordt, stel jezelf dan drie simpele vragen:

1. Kan ik hier nú iets aan doen?
Ja?
Doe dan iets kleins.
Nee?
Ga door naar vraag twee.

2. Is dit mijn verantwoordelijkheid?
Soms zijn we namelijk druk bezig met het oplossen van iets wat eigenlijk bij een ander hoort.
De gevoelens van je partner.
De keuzes van je kind.
De reactie van je collega.
Het tempo van iemand anders.
Niet van jou.

 En dan vraag drie:
3. Wat kan ik vandaag wél beïnvloeden?
En dat is waar je je energie naartoe brengt.
Niet naar het antwoord dat nog niet gekomen is.
Niet naar de verandering die nog moet plaatsvinden.
Niet naar het gedrag van iemand anders.
Maar naar jouw eigen volgende stap.
Al is die klein.

En dan nog iets…
Als coach Kim zou ik je ook willen uitnodigen om jezelf eens af te vragen:
“Wat gebeurt er als ik niet meteen iets doe?”
Niet oplossen. Niet sturen.
Niet invullen. Niet nog een keer bespreken.
Gewoon…even niks.
Dat voelt soms verdacht veel als falen.
Terwijl het juist ontzettend krachtig kan zijn.
Want soms ontstaat er pas ruimte voor verandering als jij stopt met duwen.
En soms gebeurt er helemaal niets.
Ook dat is informatie.
Dan weet je namelijk óók weer iets.

En voor mijn lieve lezer…
Misschien hoef je niet te leren om een eindeloos geduldig mens te worden.
Misschien is dat überhaupt niet het doel.
Misschien mag je leren herkennen: “O ja. Ik ben weer aan het trekken.”
En dan even je handen terugtrekken.
Ademen.
Voelen.
En jezelf vragen: “Is dit van mij?”
Zo ja: doe wat je kunt.
Zo nee: laat het even bij de ander.
En ondertussen?
Leef.

Want dat is misschien wel de grootste valkuil van wachten.
Dat je je eigen leven parkeert totdat iemand anders iets doet.
Tot je partner verandert.
Tot je kind zelfstandiger wordt.
Tot je werk beter wordt.
Tot iemand antwoord geeft.
Tot je eindelijk weet hoe het verder gaat.
Maar ondertussen tikt de klok gewoon door.
Dus misschien is loslaten niet: “Het maakt me niet meer uit.”
Maar: “Het mag me uitmaken, zonder dat ik mezelf erin verlies.”

En geloof me…
Dat is er eentje waar ik zelf ook nog regelmatig mijn eigen coach voor moet spelen. 
Mijn potje geduld voor anderen?
Ruim gevuld.
Mijn potje geduld voor mezelf?
Daar zit momenteel iemand met een klein lepeltje de bodem uit te schrapen.
Maar hee…
Ook dat mag blijkbaar tijd kosten.
En daar heb ik dan maar weer geduld mee te hebben. 😂✨

Joe Kim💃