Ken je Harry?

 

Ken je Harry?
Nee, niet die met die bliksemflits op zijn voorhoofd.
Ik heb het over #Harry het vogeltje van Daniëlle Braun.
Harry is een vogeltje dat net even anders doet dan de rest.
En toen ik dat verhaal hoorde dacht ik niet, wat een mooi verhaal over inclusiviteit en jezelf mogen zijn.
Nee.
Ik dacht:
Kut. Ik ben Harry.

Want ik herken dat vogeltje behoorlijk goed.
Waar andere vogels gezellig allemaal dezelfde kant op vliegen, denk ik, Maar waarom?
Niet eens op een recalcitrante manier.
Ik wil niet per se tegen de stroom in.
Ik heb alleen nogal vaak de behoefte om eerst even te onderzoeken of die stroom überhaupt ergens naartoe gaat.

Dat is niet altijd even handig.
Vraag maar aan mijn omgeving.
Ik kan bijvoorbeeld prima een simpele situatie veranderen in een complete filosofische levensvraag.
“Zullen we vanavond daar eten?”
Normale mensen: “Ja hoor.”
Ik: “Maar wat zegt het eigenlijk over ons dat we altijd daar eten?
En kiezen we dat omdat we het echt lekker vinden of omdat we gewend zijn om daarheen te gaan?”
En dan kijkt de ander mij aan met een blik die ongeveer zegt,
Kim. Het is dinsdag. We willen gewoon friet.
Tja.
Harry.

Ik ben ook zo iemand die jarenlang dacht dat er iets mis met mij was omdat ik niet altijd paste in het standaardplaatje.
Ik moest wat minder. Minder gevoelig.
Minder enthousiast. Minder aanwezig.
Minder praten. Minder voelen.
Minder nadenken.
En misschien vooral, minder ingewikkeld.

Dat laatste was een uitdaging.
Want mijn hoofd heeft blijkbaar een abonnement op “maak van één simpel ding minstens zeven lagen”.
Ik kan iets voelen, daarover nadenken, vervolgens nadenken over waarom ik het voel, daarna bedenken of ik het wel mag voelen, mezelf vervolgens toespreken dat ik het gewoon moet voelen en uiteindelijk doodmoe worden van het voelen.
Lekker efficiënt.
Maar het gekke is...
Hoe ouder ik word, hoe minder zin ik heb om mezelf nog passend te maken.
Misschien komt dat door leeftijd.
Misschien door levenservaring.
Misschien doordat ik inmiddels gewoon te moe ben om nog iedere dag een auditie te doen voor de rol van “normale vrouw”.
Want wat is normaal eigenlijk?

Mijn kinderen worden groot en blijkbaar hoor ik ondertussen de volwassenheid ook volledig onder de knie te hebben.
Nou...
Ik heb nieuws.
Ik ben 50.
Ik regel mijn shit.
Meestal.
Ik betaal mijn rekeningen.
Ik heb verantwoordelijkheden.
Ik kan gesprekken voeren over huurverhogingen, school, werk en de ingewikkeldheden van het leven.
Maar ondertussen kan ik ook midden op de dag denken
Wat als ik vandaag gewoon mijn telefoon uitzet, mijn lievelingsjurk aantrek, met Beer ga wandelen en de rest van de wereld even lekker bekijkt wat-ie doet?
Volwassen zijn blijkt namelijk helemaal niet hetzelfde als je volwassen voelen.

Soms ben ik een ontzettend verstandige vrouw.
En soms ben ik een soort achttienjarige met een grote mond, een hoop gevoel en nul zin om te doen wat iedereen verstandig vindt.
Ook Harry.
En misschien is dat wel precies waar ik inmiddels vrede mee begin te krijgen.
Ik hoef niet meer te weten waarom ik anders vlieg.
Ik hoef niet meer iedereen uit te leggen waarom ik iets voel.
Ik hoef niet meer bij iedere afwijking van de massa te denken dat ik mezelf moet repareren.
Misschien ben ik gewoon zo gebouwd.
Met wat extra gevoel.
Een iets te grote mond.
Een hoofd dat zelden op de uitknop staat.
Een hart dat nogal enthousiast meedoet.
En een ingebouwde radar voor bullshit.
Die laatste is overigens niet altijd een zegen.

Want soms zou het heerlijk zijn om gewoon te denken,
Ach joh, laat maar.
Maar nee hoor.
Daar komt Harry weer.
“Maar wacht eens even… waarom laten we dit eigenlijk allemaal gebeuren?”
Zucht.
Harry.
Hou je snavel.

Toch wil ik hem niet meer kwijt.
Want Harry heeft me ook iets geleerd.
Dat anders zijn niet automatisch betekent dat je moeilijk bent.
Dat gevoelig zijn niet betekent dat je zwak bent.
Dat je een andere route kiest niet betekent dat je verdwaald bent.
En dat je soms pas echt jezelf wordt wanneer je stopt met proberen op de rest te lijken.

 Dus ja.
Ik ben Harry.
En eerlijk?
Ik denk dat ik daar steeds beter in word.
Niet in vliegen.
Daar heb ik sowieso geen ervaring mee.
Maar wel in mezelf blijven terwijl de rest een andere kant op vliegt.
En als ze allemaal naar rechts gaan terwijl mijn hele lijf zegt dat ik links moet?
Dan ga ik waarschijnlijk links.
Met een beetje twijfel.
Een grote bek.
Een hartslag die omhoogschiet.
En achteraf waarschijnlijk de vraag:
Waarom heb ik dit nou weer gedaan?
Maar hee.
Dat is dan maar zo.

Ik ben Harry.
Ik vlieg mijn eigen rondjes.
En soms vlieg ik een beetje uit de bocht.
Maar inmiddels weet ik,
liever een rafelig Harry'tje dan een keurige versie van iemand die ik helemaal niet ben. 🐦

Joe Kim "Harry" d'n Urste

#Harry

Danielle Braun - De Grote Harry dag - Harry zetten we graag rechtop