Jij vraagt, ik schrijf!
Over 100 blogs, een tweede boek en waarom mijn leven één grote inspiratiebron is
Laatst kreeg ik een compliment
waar mijn schrijvershart toch wel een klein sprongetje van maakte.
Iemand zei dat mijn blogs zo leuk
zijn om te lezen. Dat er vaak herkenning in zit. Dat de humor ervoor zorgt
dat er regelmatig hardop gelachen wordt.
Hardop.
Kijk. Daar doe je het voor.
Niet voor een keurige glimlach
achter een scherm. Niet voor een beleefd “wat mooi geschreven”.
Nee.
Ik wil dat
iemand ergens op de bank zit, mijn blog leest, ineens begint te lachen en dat
de rest van het gezin denkt: Wat heeft Kim nu weer gedaan?
En toen kwam de vraag;
“Zou je niet gewoon een tweede
boek van je blogs moeten maken?”
Nou.
Dat idee was blijkbaar niet heel
moeilijk om bij mij naar binnen te krijgen.
Want voor ik het wist hadden we
een deal.
Bij 100 gepubliceerde blogs komt
er een tweede boek.
Ja hoor.
Alsof één boek schrijven nog niet
genoeg was. 😅
Mijn eerste boek kwam voort uit
een behoorlijk intens leven.
Mijn tweede boek gaat waarschijnlijk gewoon over
de dagelijkse chaos die daarna overbleef.
Liefde. Kinderen.
Ouder worden. Werk.
Mijn praktijk. Mijn eigenwijze hoofd.
Mijn soms nog eigenwijzere gevoel.
De dingen die ik probeer te
begrijpen en vervolgens vooral nog ingewikkelder maak.
Gesprekken waarvan ik achteraf
denk, had ik hier nou echt zo lang over nagedacht?
En natuurlijk mijn talent om van
een ogenschijnlijk gewone dinsdagmiddag een compleet levensvraagstuk te maken.
Ik kan er blijkbaar niet zoveel
aan doen.
Mijn schrijversbrein staat gewoon
altijd AAN.
Ik kan ergens middenin zitten en
denken,
Oei…dit doet pijn.
En drie seconden later, maar dit is
wel een goeie blog.
Niet altijd even handig voor mijn
omgeving...
(daarom publiceer ik ook niet alles, respect en vertrouwen staan bij mij heel hoog)
Waar haal je al die onderwerpen
vandaan?
Dat is dus het leuke.
Ik zoek ze eigenlijk niet.
Ze vinden míj.
Ik schrijf over wat ik meemaak,
waar ik tegenaan loop, wat ik hoor, wat me raakt, wat me irriteert, waar ik om
moet lachen en soms over dingen waarvan ik achteraf denk, “Kim… moest dit nou
echt?”
Ja.
Waarschijnlijk wel.
Mijn leven is een bron van schrijfmateriaal.
En blijkbaar vinden jullie het ook
nog leuk om mee te lezen.
Waarvoor mijn oprechte
dank!! 🙏
Ook krijg ik wel eens de
vraag, “Heb je geen onderwerpen nodig?”
En eigenlijk vind ik dat een
ontzettend leuk idee.
Dus vooruit.
Ik gooi de deur open.
Jij vraagt. Ik schrijf.
Heb jij een vraag waarvan je
denkt, ik ben benieuwd hoe Kim hiernaar
kijkt.
Heb je een onderwerp waar je zelf
mee worstelt?
Een dilemma?
Een irritatie?
Een levensvraag?
Een relatievraag?
Iets over ouder worden waarvan je
vindt dat niemand je daar ooit fatsoenlijk op heeft voorbereid?
Iets waarvan je denkt, hier zou
Kim ongetwijfeld een veel te uitgesproken mening over hebben.
Stuur het maar.
Je mag ook gewoon een titel
sturen.
Of één zin.
Of een onderwerp waarvan je denkt,
doe er maar wat mee.
Ik zie wel wat mijn
schrijversbrein ervan maakt.
En nee, ik beloof niet dat je een
keurig antwoord krijgt.
Ik beloof mezelf kennende
eerder,
- een beetje herkenning,
- een flinke dosis zelfspot,
- een paar rafelrandjes,
- misschien een ongemakkelijke
waarheid
- en hier en daar een opmerking waarvan je denkt: “Kim… echt?”
Ja. Echt.
Want dat is precies hoe ik
schrijf.
Niet vanuit het perfecte leven.
Want laten we eerlijk zijn...dat
leven heb ik ergens gemist.
Ik schrijf vanuit het echte leven.
Met vallen en opstaan.
Met liefde en gedoe.
Met twijfels en overtuigingen.
Met humor als reddingsboei.
Dus kom maar op.
Voer mijn schrijversbrein.
Stuur me jouw vraag, onderwerp,
dilemma of briljante titel.
Misschien schrijf ik er een blog
over.
Misschien herken je jezelf erin.
Misschien denk je na het
lezen, Godzijdank, ik ben dus niet de
enige.
En misschien staat jouw onderwerp
straks wel ergens tussen blog nummer 73 en 94.
En als we dan uiteindelijk bij
nummer 100 zijn...
Dan hebben we blijkbaar een tweede
boek.
En daar kunnen jullie me dan mooi
aan houden.
Tot die tijd, jullie leveren de
onderwerpen.
Ik lever de woorden.
En samen zorgen we voor nog wat
extra glitters op de rafelrand. ✨
Joe Kim 💃

Reacties
Een reactie posten