Mijn vriendinnen aka Mijn bullshit-detector
Mijn vriendinnen. Mijn vangnet.
Mijn spiegel. Mijn bullshit-detector.
Ik denk dat vriendschap een van de
mooiste liefdesverhalen is die we in dit leven krijgen.
Niet per se de vriendschap waarin
je elkaar iedere dag spreekt.
Niet eens de vriendschap waarin je
elkaar altijd ziet.
Maar de vriendschap waarin iemand
alles van je weet.
Echt alles.
Alle episodes van mijn
liefdesleven.
De goede. De slechte. De “Kim,
meen je dit nou echt?”-afleveringen.
De momenten waarop ik dacht dat ik
het eindelijk allemaal begreep.
En de momenten waarop zij allang
wist dat ik mezelf weer ergens in aan het verliezen was.
Zij kennen mijn patronen.
Mijn kracht.
Mijn gezeik.
Mijn kwetsbaarheid.
Mijn grote bek.
Mijn zachte hart.
En soms kennen ze mij verdomd
goed.
Misschien zelfs beter dan ik
mezelf op dat moment ken.
Ze zijn er om me terug te fluiten.
“Serieus Kim?”
Twee woorden.
Meer is soms niet nodig.
En het mooie?
Ze vertellen me niet alleen wat ik
wil horen.
Ze zeggen ook: “Dit is niet
handig.”
Of: “Volgens mij maak je hier een
fout.”
En soms: “Ik snap je… maar ik ben het niet
met je eens.”
Godzijdank.
Want echte vriendinnen zijn geen
persoonlijke cheerleaders die bij iedere beslissing met pompons langs de
zijlijn staan.
Echte vriendinnen kennen je goed
genoeg om je tegen te spreken.
En vervolgens laten ze je soms
tóch op je bek gaan.
Niet omdat het ze niets kan
schelen.
Maar omdat ze weten, ik kan jou
niet behoeden voor iedere fout.
Ik kan alleen naast je blijven
staan.
Er is die vriendin die ik weken
niet spreek.
En als we elkaar dan eindelijk
weer spreken, is het alsof we gisteren nog samen aan tafel zaten.
Geen schuldgevoel.
Geen “waarom heb je niks laten
horen?”
Gewoon: “Nou, vertel. Waar waren we?”
En er is die andere die ik iedere
dag spreek.
Voor de onzin.
Voor de diepe gesprekken.
Voor de screenshots.
Voor de analyses die
waarschijnlijk wetenschappelijk gezien nergens op slaan.
En voor die ene zin waardoor
ineens alles weer op z'n plek valt.
Er zijn vriendinnen die me
vasthouden.
Vriendinnen die me wakker
schudden.
Vriendinnen die met me meehuilen.
Vriendinnen die zeggen: “Huil maar
even, maar daarna gaan we weer.”
En misschien is dat wel
vriendschap.
Niet iemand die jouw leven voor je
leeft.
Maar iemand die je eraan herinnert
wie je bent wanneer je het zelf even kwijt bent.
Mijn vriendinnen kennen mijn
glitter.
Maar ze kennen óók mijn
rafelranden.
Ze hebben mijn mooiste versies
gezien.
En mijn compleet gestoorde
versies.
Ze kennen de verhalen achter de
verhalen.
En tóch zijn ze er.
Niet omdat ik altijd leuk ben.
Niet omdat ik altijd verstandig
ben.
Maar omdat ik Kim ben.
En zij weten inmiddels, daar krijg je het hele pakket
bij.
Dus deze is voor jullie.
Voor de vrouwen die mijn bullshit
aankunnen.
Die mij terugfluiten.
Die mij uitlachen.
Die mij soms laten vallen.
Die me daarna weer overeind
helpen.
En die vooral nooit proberen mij
kleiner te maken zodat ik makkelijker in hun leven pas.
Jullie zijn niet zomaar mijn
vriendinnen.
Jullie zijn mijn gekozen familie.
En eerlijk?
Ik had het niet beter kunnen
kiezen!
Joe Kim 💞

Reacties
Een reactie posten