Mijn vriendinnen aka Mijn bullshit-detector

 



Mijn vriendinnen. Mijn vangnet. Mijn spiegel. Mijn bullshit-detector.
Ik denk dat vriendschap een van de mooiste liefdesverhalen is die we in dit leven krijgen.
Niet per se de vriendschap waarin je elkaar iedere dag spreekt.
Niet eens de vriendschap waarin je elkaar altijd ziet.
Maar de vriendschap waarin iemand alles van je weet.
Echt alles.

Alle episodes van mijn liefdesleven.
De goede. De slechte. De “Kim, meen je dit nou echt?”-afleveringen.
De momenten waarop ik dacht dat ik het eindelijk allemaal begreep.
En de momenten waarop zij allang wist dat ik mezelf weer ergens in aan het verliezen was.
Zij kennen mijn patronen.
Mijn kracht.
Mijn gezeik.
Mijn kwetsbaarheid.
Mijn grote bek.
Mijn zachte hart.
En soms kennen ze mij verdomd goed.
Misschien zelfs beter dan ik mezelf op dat moment ken. 

Ze zijn er om me terug te fluiten.
“Serieus Kim?”
Twee woorden.
Meer is soms niet nodig.
En het mooie?
Ze vertellen me niet alleen wat ik wil horen.
Ze zeggen ook: “Dit is niet handig.”
Of: “Volgens mij maak je hier een fout.”
En soms: “Ik snap je… maar ik ben het niet met je eens.”
Godzijdank.
Want echte vriendinnen zijn geen persoonlijke cheerleaders die bij iedere beslissing met pompons langs de zijlijn staan.

Echte vriendinnen kennen je goed genoeg om je tegen te spreken.
En vervolgens laten ze je soms tóch op je bek gaan.
Niet omdat het ze niets kan schelen.
Maar omdat ze weten, ik kan jou niet behoeden voor iedere fout.
Ik kan alleen naast je blijven staan.
Er is die vriendin die ik weken niet spreek.
En als we elkaar dan eindelijk weer spreken, is het alsof we gisteren nog samen aan tafel zaten.
Geen schuldgevoel.
Geen “waarom heb je niks laten horen?”
Gewoon: “Nou, vertel. Waar waren we?”

En er is die andere die ik iedere dag spreek.
Voor de onzin.
Voor de diepe gesprekken.
Voor de screenshots.
Voor de analyses die waarschijnlijk wetenschappelijk gezien nergens op slaan.
En voor die ene zin waardoor ineens alles weer op z'n plek valt.

Er zijn vriendinnen die me vasthouden.
Vriendinnen die me wakker schudden.
Vriendinnen die met me meehuilen.
Vriendinnen die zeggen: “Huil maar even, maar daarna gaan we weer.”
En misschien is dat wel vriendschap.
Niet iemand die jouw leven voor je leeft.
Maar iemand die je eraan herinnert wie je bent wanneer je het zelf even kwijt bent. 

Mijn vriendinnen kennen mijn glitter.
Maar ze kennen óók mijn rafelranden.
Ze hebben mijn mooiste versies gezien.
En mijn compleet gestoorde versies.
Ze kennen de verhalen achter de verhalen.
En tóch zijn ze er.
Niet omdat ik altijd leuk ben.
Niet omdat ik altijd verstandig ben.
Maar omdat ik Kim ben.
En zij weten inmiddels, daar krijg je het hele pakket bij. 

Dus deze is voor jullie.
Voor de vrouwen die mijn bullshit aankunnen.
Die mij terugfluiten.
Die mij uitlachen.
Die mij soms laten vallen.
Die me daarna weer overeind helpen.
En die vooral nooit proberen mij kleiner te maken zodat ik makkelijker in hun leven pas.
Jullie zijn niet zomaar mijn vriendinnen.
Jullie zijn mijn gekozen familie. 

En eerlijk?
Ik had het niet beter kunnen kiezen!

Joe Kim 💞

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!