Ik deed mezelf een belofte!
Weer thuis!
Mijn eigen plekje. Mijn veilige
haven.
Was ronde nummer drie draait inmiddels.
Mijn guppen zijn weer thuis.
En Beer ligt weer op zijn
vertrouwde plek op de bank.
Al vermoed ik dat Beer daar een
iets andere mening over heeft.
Volgens mij had hij best nog een weekje langer
op zijn logeeradres willen blijven.
Die hond heeft het daar gewoon beter voor
elkaar dan thuis.
Het was een heerlijke vakantie!
Ontladen. Opladen.
Zee. Zon. Zand.
Slapen. Lachen.
Denken. Voelen.
En ja, hier en daar een hobbel.
Maar hee, een vakantie zonder
hobbels was natuurlijk ook maar saai geweest.
Samen zijn vraagt nogal wat.
Geven. Delen.
Rekening houden met elkaar.
Soms totaal anders naar iets
kijken.
Je ergens aan ergeren. Je mond
open doen.
Soms juist even je mond houden.
En vooral, het niet met elkaar
eens zijn en toch in verbinding blijven.
Dat klinkt heel volwassen.
In de praktijk is het soms gewoon
rete-ingewikkeld.
But we did it!
En niet alle hobbels zaten bij de
ander.
Eerlijk is eerlijk, de meeste
kwamen door mij.
Ik had mijn eigen hobbels ook
meegenomen naar Albanië.
Want blijkbaar had ik naast mijn
zonnebril óók een spiegel in mijn koffer gestopt.
En die spiegel liet me dingen zien
waar ik niet altijd om stond te springen.
Soms was het afzien.
Confronterend. Pijnlijk.
Soms was het juist verhelderend.
Ik heb hard gehuild.
Ik heb hard gelachen.
Soms om de situatie.
Soms om mezelf.
Ben een mens met een hoofd dat soms
overuren draait,
een hart dat veel voelt en een lijf dat ondertussen ook het
nodige te vertellen heeft.
En dat laatste ga ik thuis niet
langer negeren!
Ik stak een kaarsje aan in een kerkje in Albanië en deed mezelf een belofte.
Ik ga beter voor mezelf
zorgen.
Niet omdat mijn rondingen weg
moeten. Die horen bij mij.
Maar sommige vakantiefoto's waren
toch een iets minder gezellige reality check dan ik had gehoopt.
Je kent dat wel.
Je denkt dat je er best prima
uitziet.
Tot iemand een foto maakt vanuit
een hoek waarvan je denkt:
Wie heeft dit goedgekeurd?!
Au!!
Confronterend dus en wat mij betreft verdwenen deze snel naar de digitale prullenbak.
Maar ik wil mijn lijf niet
straffen.
Ik wil er beter voor zorgen.
Ik wil minder pijn.
Meer energie.
Meer bewegen op een manier die bij
mij past.
Me fitter voelen.
En mezelf weer wat vaker herkennen
als ik in die spiegel kijk.
Dus geen alles-of-niets-plan.
Geen maandag begin ik écht.
Geen streng regime waarbij ik na
drie dagen de koelkast leeg eet omdat ik mezelf alles heb ontzegd.
Gewoon kleine stappen.
Dapper.
Vastberaden.
En met hier en daar waarschijnlijk
een flinke uitglijder.
Want hee...
Ik ben nog steeds Kim.
Met glitters én rafelranden.
Deze vakantie heeft me niet alleen
uitgerust.
Hij heeft me ook weer een beetje
wakker geschud.
En misschien is dat wel precies
wat ik nodig had.
Niet een compleet nieuwe Kim.
Maar gewoon weer wat meer Kim.
Ik hoef geen betere versie van
mezelf te worden om mezelf te mogen liefhebben.
Ik bén er al.
Met mijn rondingen. Met mijn pijn. Met
mijn onzekerheid.
Met mijn grote bek en zachte hart.
Met alles wat schuurt, kraakt,
blubbert, wankelt en soms gewoon ronduit kut voelt.
Maar ik ben er ook klaar mee om
mezelf kleiner te maken,
omdat mijn lijf niet voldoet aan een plaatje in mijn
hoofd.
Dus ja, ik ga afvallen.
Niet omdat ik mezelf eindelijk
goed genoeg moet maken.
Maar omdat ik goed voor mezelf wil
zorgen.
En onderweg ga ik vallen.
Opstaan.
Snoepen. Wandelen.
Mopperen. Lachen.
Misschien af en toe de weegschaal
vervloeken en daarna toch weer doorgaan.
Geen perfectie.
Geen bullshit.
Gewoon ik.
Met glitters op mijn rafelranden,
schijt aan het perfecte plaatje en vastbesloten om verdomme weer lekker in mijn
eigen vel te wonen.
Home sweet home!
Joe Kim 💃

Reacties
Een reactie posten