Ik deed mezelf een belofte!

 

 


Weer thuis!
Mijn eigen plekje. Mijn veilige haven.
Was ronde nummer drie draait inmiddels.
Mijn guppen zijn weer thuis.
En Beer ligt weer op zijn vertrouwde plek op de bank.
Al vermoed ik dat Beer daar een iets andere mening over heeft.
Volgens mij had hij best nog een weekje langer op zijn logeeradres willen blijven.
Die hond heeft het daar gewoon beter voor elkaar dan thuis. 

Het was een heerlijke vakantie!
Ontladen. Opladen.
Zee. Zon. Zand.
Slapen. Lachen.
Denken. Voelen.
En ja, hier en daar een hobbel.
Maar hee, een vakantie zonder hobbels was natuurlijk ook maar saai geweest.
Samen zijn vraagt nogal wat.
Geven. Delen.
Rekening houden met elkaar.
Soms totaal anders naar iets kijken.
Je ergens aan ergeren. Je mond open doen.
Soms juist even je mond houden.
En vooral, het niet met elkaar eens zijn en toch in verbinding blijven.
Dat klinkt heel volwassen.
In de praktijk is het soms gewoon rete-ingewikkeld.
But we did it!

En niet alle hobbels zaten bij de ander.
Eerlijk is eerlijk, de meeste kwamen door mij.
Ik had mijn eigen hobbels ook meegenomen naar Albanië.
Want blijkbaar had ik naast mijn zonnebril óók een spiegel in mijn koffer gestopt.
En die spiegel liet me dingen zien waar ik niet altijd om stond te springen.
Soms was het afzien. Confronterend. Pijnlijk.
Soms was het juist verhelderend.
Ik heb hard gehuild.
Ik heb hard gelachen.
Soms om de situatie.
Soms om mezelf.
Ben een mens met een hoofd dat soms overuren draait,
een hart dat veel voelt en een lijf dat ondertussen ook het nodige te vertellen heeft.

En dat laatste ga ik thuis niet langer negeren!
Ik stak een kaarsje aan in een kerkje in Albanië en deed mezelf een belofte.
Ik ga beter voor mezelf zorgen.
Niet omdat mijn rondingen weg moeten. Die horen bij mij.
Maar sommige vakantiefoto's waren toch een iets minder gezellige reality check dan ik had gehoopt.
Je kent dat wel.
Je denkt dat je er best prima uitziet.
Tot iemand een foto maakt vanuit een hoek waarvan je denkt:
Wie heeft dit goedgekeurd?!
Au!!
Confronterend dus en wat mij betreft verdwenen deze snel naar de digitale prullenbak.

Maar ik wil mijn lijf niet straffen.
Ik wil er beter voor zorgen.
Ik wil minder pijn.
Meer energie.
Meer bewegen op een manier die bij mij past.
Me fitter voelen.
En mezelf weer wat vaker herkennen als ik in die spiegel kijk.
Dus geen alles-of-niets-plan.
Geen maandag begin ik écht.
Geen streng regime waarbij ik na drie dagen de koelkast leeg eet omdat ik mezelf alles heb ontzegd.
Gewoon kleine stappen.
Dapper.
Vastberaden.
En met hier en daar waarschijnlijk een flinke uitglijder.
Want hee...
Ik ben nog steeds Kim.
Met glitters én rafelranden.

Deze vakantie heeft me niet alleen uitgerust.
Hij heeft me ook weer een beetje wakker geschud.
En misschien is dat wel precies wat ik nodig had.
Niet een compleet nieuwe Kim.
Maar gewoon weer wat meer Kim.
Ik hoef geen betere versie van mezelf te worden om mezelf te mogen liefhebben.
Ik bén er al.
Met mijn rondingen. Met mijn pijn. Met mijn onzekerheid.
Met mijn grote bek en zachte hart.
Met alles wat schuurt, kraakt, blubbert, wankelt en soms gewoon ronduit kut voelt.

Maar ik ben er ook klaar mee om mezelf kleiner te maken,
omdat mijn lijf niet voldoet aan een plaatje in mijn hoofd.
Dus ja, ik ga afvallen.
Niet omdat ik mezelf eindelijk goed genoeg moet maken.
Maar omdat ik goed voor mezelf wil zorgen.
En onderweg ga ik vallen.
Opstaan. Snoepen. Wandelen.
Mopperen. Lachen.
Misschien af en toe de weegschaal vervloeken en daarna toch weer doorgaan.
Geen perfectie.
Geen bullshit.
Gewoon ik.
Met glitters op mijn rafelranden,
schijt aan het perfecte plaatje en vastbesloten om verdomme weer lekker in mijn eigen vel te wonen.
Home sweet home!

Joe Kim 💃

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!