Is het glas halfvol of halfleeg?

 


Het glas is halfvol. 
Wanneer je het aan mijn omgeving vraagt, ben ik over het algemeen het type het glas is halfvol.
Kleine succesjes? Worden groots gevierd.
Uitdagingen? Die draaien we gewoon om naar mogelijkheden.
Niet linksom? Dan gaan we rechtsom.
Loopt het daar ook vast? Dan zoeken we nog een andere route.
Ik draai mijn hand er niet voor om.
Voor anderen dan hè.
Want zodra het over mezelf gaat, blijkt die optimistische Kim ineens een stuk minder handig met haar eigen handleiding.
Dan zie ik mogelijkheden bij anderen waar ze zelf nog geen glimp van kunnen ontdekken.
Dan benoem ik hun kwaliteiten terwijl ze zelf vooral hun tekortkomingen zien.
Dan help ik ze om weer een beetje vertrouwen te krijgen in zichzelf.
En mezelf?
Tja.
Soms ben ik vooral heel goed in zien wat er allemaal níét lukt.

Begrijp me niet verkeerd.
Ik zit echt niet de hele dag sip voor het raam naar buiten te staren.
Ik lach, ik maak grappen, ik geniet van de kleine dingen en ik kan nog steeds ontzettend blij worden van iets wat een ander misschien amper opmerkt.
Maar er zijn van die dagen...
Dat mijn lontje net iets korter is dan normaal.
Mijn energiepeil ergens onder het nulpunt bivakkeert.
En dat vrolijke jurkje ineens plaatsmaakt voor die ene comfi zwarte trui waarin ik het liefst onzichtbaar door het leven wandel.
Niet omdat ik me per se ellendig voel.
Maar omdat de wereld even wat harder binnenkomt en ik zelf wat minder ruimte heb om alles op te vangen.

Hallo herfst blues. Ben jij het, of ligt het aan mij?
Misschien zijn het de kortere dagen. Misschien het gebrek aan zonlicht.
Misschien de vermoeidheid die zich gedurende het jaar ongemerkt heeft opgestapeld.
Of misschien is het gewoon een combinatie van alles.
Hoe dan ook:
ik merk dat mijn innerlijke cheerleader in deze periode soms een snipperdag neemt.
En die muts die normaal gesproken roept 'Kom op Kim, we maken er wat van!'?
Die ligt waarschijnlijk ergens onder een dekentje Netflix te kijken.
En eerlijk? Ik snap haar wel.

Maar ik wil mijn glas graag halfvol zien!
Niet omdat ik vind dat ik altijd positief moet zijn.
Ik heb inmiddels ook wel geleerd dat je niet over iedere hobbel een glittertje hoeft te strooien om te kunnen zeggen dat het leven best mooi is.
Soms is iets gewoon klote.
Soms ben je moe.
Soms heb je nergens zin in en is zelfs bedenken waar je zin in zou kunnen hebben al een hele opgave.
En soms is het glas gewoon halfleeg.
Dat mag.
Alleen wil ik niet blijven hangen in dat gevoel.
Ik wil weer wat meer lichtheid ervaren.
Wat meer energie voelen.
Weer wat vaker denken: hee, het leven is eigenlijk best leuk.

En daar begint mijn zoektocht.
Want hoe doe je dat eigenlijk, wanneer je hoofd best begrijpt dat er genoeg is om dankbaar voor te zijn, maar je gevoel daar niet helemaal in meegaat?
Moet ik dan een lijstje maken met dingen waar ik blij van word?
Iedere ochtend drie dingen opschrijven waarvoor ik dankbaar ben?
Een wandeling maken, ook als mijn bank me met puppyogen aankijkt?
Waarschijnlijk kan het allemaal helpen.
Maar ik vermoed dat ik vooral iets anders nodig heb.
Dat ik mezelf wat vaker mag behandelen zoals ik de mensen om me heen behandel.
Met mildheid. Met geduld. Met een beetje humor.
En vooral zonder dat ik meteen van mezelf verwacht dat ik er weer een feestje van maak.

Want als een ander een rotdag heeft, zeg ik toch ook niet:
'Nou, kom op zeg. Beetje positiever kijken!'
Waarom zou ik dat bij mezelf dan wel doen?
Misschien begint dat halfvolle glas niet met méér doen, méér bedenken of nóg harder mijn best doen.
Misschien begint het met even stilstaan.
Met voelen wat ik nodig heb.
Met accepteren dat mijn energie niet iedere dag hetzelfde is.
Met iets kleins doen waar ik blij van word, zonder dat daar meteen een groot verbeterplan aan vastzit.
Een fijn muziekje. Een knuffel.
Een wandeling als mijn lijf meewerkt. Een avond helemaal niks moeten.
Of gewoon die zwarte trui aantrekken en besluiten dat ik vandaag even geen zonnestraal hoef te zijn.
Ook dat is zelfzorg, toch?

En nu ben ik benieuwd...
Ik weet dat ik niet de enige ben die voor anderen bergen kan verzetten,
maar zichzelf soms nog niet over een molshoop heen krijgt.
Die anderen aanmoedigt, motiveert en helpt om hun mogelijkheden te zien, maar bij zichzelf soms even niet verder komt dan: pffff, moet dit nou allemaal?
Dus vertel eens.
Hoe zorg jij ervoor dat jouw glas weer een beetje voller voelt wanneer de dagen korter worden, je energie afneemt en je vrolijke zelf ergens onder die comfortabele trui verstopt zit?
Heb je een gouden tip? Een klein ritueel?
Of heb je vooral geleerd dat je jezelf soms ook gewoon even met rust moet laten?
Ik hoor het graag.
Want ik mag dan degene zijn die vaak de mogelijkheden ziet...
Soms is het ook gewoon fijn als iemand anders even het licht aandoet. ✨

Dus mocht jij me de komende tijd tegenkomen met een wat korter lontje en een iets minder uitbundige glimlach?
Geen paniek.
Ik ben niet kapot.
Ik ben ook niet ineens mijn positieve blik op de wereld kwijt.
Ik ben alleen even aan het stoeien om mezelf ook op mijn eigen lijstje te zetten.
En misschien is dát wel de hele grap van dat glas.
Ik hoef niet altijd degene te zijn die voor iedereen het glas bijvult.
Soms mag ik ook gewoon gaan zitten, mijn eigen glas vasthouden en zeggen:
vandaag ben ík even aan de beurt.
Schenk jij even in?

Joe Kim 💝

 

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!