Is het glas halfvol of halfleeg?
Het glas is halfvol.
Wanneer je het aan mijn omgeving
vraagt, ben ik over het algemeen het type het glas is halfvol.
Kleine succesjes? Worden groots
gevierd.
Uitdagingen? Die draaien we gewoon
om naar mogelijkheden.
Niet linksom? Dan gaan we
rechtsom.
Loopt het daar ook vast? Dan
zoeken we nog een andere route.
Ik draai mijn hand er niet voor
om.
Voor anderen dan hè.
Want zodra het over mezelf gaat,
blijkt die optimistische Kim ineens een stuk minder handig met haar eigen
handleiding.
Dan zie ik mogelijkheden bij
anderen waar ze zelf nog geen glimp van kunnen ontdekken.
Dan benoem ik hun kwaliteiten
terwijl ze zelf vooral hun tekortkomingen zien.
Dan help ik ze om weer een beetje
vertrouwen te krijgen in zichzelf.
En mezelf?
Tja.
Soms ben ik vooral heel goed in
zien wat er allemaal níét lukt.
Begrijp me niet verkeerd.
Ik zit echt niet de hele dag sip
voor het raam naar buiten te staren.
Ik lach, ik maak grappen, ik
geniet van de kleine dingen en ik kan nog steeds ontzettend blij worden van
iets wat een ander misschien amper opmerkt.
Maar er zijn van die dagen...
Dat mijn lontje net iets korter is
dan normaal.
Mijn energiepeil ergens onder het
nulpunt bivakkeert.
En dat vrolijke jurkje ineens
plaatsmaakt voor die ene comfi zwarte trui waarin ik het liefst onzichtbaar
door het leven wandel.
Niet omdat ik me per se ellendig
voel.
Maar omdat de wereld even wat
harder binnenkomt en ik zelf wat minder ruimte heb om alles op te vangen.
Hallo herfst blues. Ben jij het, of ligt
het aan mij?
Misschien zijn het de kortere
dagen. Misschien het gebrek aan zonlicht.
Misschien de vermoeidheid die zich
gedurende het jaar ongemerkt heeft opgestapeld.
Of misschien is het gewoon een
combinatie van alles.
Hoe dan ook:
ik merk dat mijn innerlijke
cheerleader in deze periode soms een snipperdag neemt.
En die muts die normaal gesproken
roept 'Kom op Kim, we maken er wat van!'?
Die ligt waarschijnlijk ergens
onder een dekentje Netflix te kijken.
En eerlijk? Ik snap haar wel.
Maar ik wil mijn glas graag halfvol
zien!
Niet omdat ik vind dat ik altijd
positief moet zijn.
Ik heb inmiddels ook wel geleerd
dat je niet over iedere hobbel een glittertje hoeft te strooien om te kunnen
zeggen dat het leven best mooi is.
Soms is iets gewoon klote.
Soms ben je moe.
Soms heb je nergens zin in en is
zelfs bedenken waar je zin in zou kunnen hebben al een hele opgave.
En soms is het glas gewoon
halfleeg.
Dat mag.
Alleen wil ik niet blijven hangen
in dat gevoel.
Ik wil weer wat meer lichtheid
ervaren.
Wat meer energie voelen.
Weer wat vaker denken: hee, het
leven is eigenlijk best leuk.
En daar begint mijn zoektocht.
Want hoe doe je dat eigenlijk,
wanneer je hoofd best begrijpt dat er genoeg is om dankbaar voor te zijn, maar
je gevoel daar niet helemaal in meegaat?
Moet ik dan een lijstje maken met
dingen waar ik blij van word?
Iedere ochtend drie dingen
opschrijven waarvoor ik dankbaar ben?
Een wandeling maken, ook als mijn
bank me met puppyogen aankijkt?
Waarschijnlijk kan het allemaal
helpen.
Maar ik vermoed dat ik vooral iets
anders nodig heb.
Dat ik mezelf wat vaker mag
behandelen zoals ik de mensen om me heen behandel.
Met mildheid. Met geduld. Met een
beetje humor.
En vooral zonder dat ik meteen van
mezelf verwacht dat ik er weer een feestje van maak.
Want als een ander een rotdag
heeft, zeg ik toch ook niet:
'Nou, kom op zeg. Beetje
positiever kijken!'
Waarom zou ik dat bij mezelf dan
wel doen?
Misschien begint dat halfvolle
glas niet met méér doen, méér bedenken of nóg harder mijn best doen.
Misschien begint het met even
stilstaan.
Met voelen wat ik nodig heb.
Met accepteren dat mijn energie
niet iedere dag hetzelfde is.
Met iets kleins doen waar ik blij
van word, zonder dat daar meteen een groot verbeterplan aan vastzit.
Een fijn muziekje. Een knuffel.
Een wandeling als mijn lijf meewerkt.
Een avond helemaal niks moeten.
Of gewoon die zwarte trui
aantrekken en besluiten dat ik vandaag even geen zonnestraal hoef te zijn.
Ook dat is zelfzorg, toch?
En nu ben ik benieuwd...
Ik weet dat ik niet de enige ben
die voor anderen bergen kan verzetten,
maar zichzelf soms nog niet over
een molshoop heen krijgt.
Die anderen aanmoedigt, motiveert
en helpt om hun mogelijkheden te zien, maar bij zichzelf soms even niet verder
komt dan: pffff, moet dit nou allemaal?
Dus vertel eens.
Hoe zorg jij ervoor dat jouw glas
weer een beetje voller voelt wanneer de dagen korter worden, je energie afneemt
en je vrolijke zelf ergens onder die comfortabele trui verstopt zit?
Heb je een gouden tip? Een klein
ritueel?
Of heb je vooral geleerd dat je
jezelf soms ook gewoon even met rust moet laten?
Ik hoor het graag.
Want ik mag dan degene zijn die
vaak de mogelijkheden ziet...
Soms is het ook gewoon fijn als
iemand anders even het licht aandoet. ✨
Dus mocht jij me de komende tijd
tegenkomen met een wat korter lontje en een iets minder uitbundige glimlach?
Geen paniek.
Ik ben niet kapot.
Ik ben ook niet ineens mijn
positieve blik op de wereld kwijt.
Ik ben alleen even aan het stoeien om mezelf ook op mijn eigen lijstje te zetten.
En misschien is dát wel de hele
grap van dat glas.
Ik hoef niet altijd degene te zijn
die voor iedereen het glas bijvult.
Soms mag ik ook gewoon gaan
zitten, mijn eigen glas vasthouden en zeggen:
vandaag ben ík even aan de beurt.
Schenk jij even in?
Joe Kim 💝

Reacties
Een reactie posten