Een dag vol voelen, zonder te hoeven begrijpen

 


Vandaag had ik zo’n dag die je niet helemaal kunt uitleggen, maar die je wel voelt tot in je tenen.
Ik mocht aansluiten als representant bij twee familieopstellingen.
En oh, wat vind ik dat toch fantastisch.
Fascinerend.
Bijzonder.
En iedere keer weer anders.

Er gebeurt iets in zo’n ruimte wat zich maar moeilijk in woorden laat vangen.
Mooie mensen, verhalen, emoties en bewegingen.
Je stapt ergens in zonder precies te weten wat er van je gevraagd wordt.
Je voelt, je beweegt, je staat ergens of juist niet.
En soms verandert er iets zonder dat je precies kunt aanwijzen wat.

Voor mij zit er een belangrijke uitdaging in het representant zijn.
Goed blijven voelen wat van mij is en wat van de ander.
Niet alles wat ik voel meteen van mezelf maken.
En misschien nog wel het moeilijkste, niets willen oplossen.

Want hallo, daar is ze weer.
Kim met haar voelsprieten, haar betrokkenheid en haar neiging om graag iets te willen betekenen. Alleen is het in een opstelling niet mijn taak om iets te fixen, te redden of in beweging te krijgen.
Ik hoef geen antwoorden te vinden.
Ik hoef niet te begrijpen wat er gebeurt.
Ik mag er gewoon zijn en ervaren wat zich aandient.

En vandaag ging dat heel goed.
Tijdens de opstellingen stapte ik in verschillende rollen.
Soms veranderde mijn rol ook gedurende het proces.
Er gebeurde van alles, er ontstonden bewegingen en er kwamen inzichten.

En nu komt het grappige.
Als je me vraagt wat ik precies heb gedaan, kan ik je dat eigenlijk niet vertellen.
Echt niet.
Tijdens het proces klopt het.
Het loopt.
Er opent iets.
Er wordt iets zichtbaar of voelbaar.
Maar vraag me achteraf om het na te vertellen en mijn hoofd haalt de schouders op.
Geen idee, Kim.
Je was erbij, maar succes met je verslag. 

En weet je?
Dat vind ik eigenlijk wel mooi.
Niet alles hoeft achteraf in een logisch verhaal te passen.
Niet alles hoeft verklaard, geanalyseerd of begrepen te worden.
Soms is ervaren genoeg.
Soms mag iets gewoon zijn werk doen, zonder dat je het in een net doosje hoeft te stoppen met een etiket erop.

Misschien is dat ook wel een stukje vertrouwen.
Vertrouwen op wat je voelt, zonder er meteen een conclusie aan te verbinden.
Aanwezig zijn zonder de verantwoordelijkheid te nemen voor wat niet van jou is.
En erop vertrouwen dat je niet overal iets mee hoeft te doen.

Na afloop ging ik weer als Kim naar huis.
Gewoon Kim.
Niet de representant, niet degene die iets moest betekenen voor een ander.
Gewoon weer mezelf.
Moe en voldaan.
Koud en warm tegelijkertijd.
Met een hoofd dat het niet allemaal kan navertellen, maar een lijf dat blijkbaar genoeg te vertellen heeft.
En dat vind ik misschien wel het mooiste van deze dag.
Dat ik aanwezig kon zijn, kon voelen en kon vertrouwen, zonder dat ik ergens aan hoefde te trekken.

Sommige dagen geven je geen antwoorden die je netjes kunt opschrijven.
Ze geven je een ervaring die je meeneemt, ook als je niet precies weet wat je ermee moet.
Voor mij zijn dat kadootjes.
Van die momenten waarop je even niet hoeft te weten, niet hoeft te doen en niet hoeft te zorgen.
Alleen maar aanwezig zijn.

En daarom gun ik iedereen eens een familieopstelling.
Als representant of met een eigen vraag.
Niet omdat alles daarmee opgelost wordt, maar omdat het je iets kan laten ervaren waar je met alleen je hoofd misschien niet bij komt.
Soms hoef je het niet te snappen om geraakt te worden.
En soms is het meer dan genoeg om gewoon weer als jezelf naar huis te gaan. ❤️

Joe Kim 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!