Een dag vol voelen, zonder te hoeven begrijpen
Vandaag had ik zo’n dag die je
niet helemaal kunt uitleggen, maar die je wel voelt tot in je tenen.
Ik mocht aansluiten als
representant bij twee familieopstellingen.
En oh, wat vind ik dat toch
fantastisch.
Fascinerend.
Bijzonder.
En iedere keer weer anders.
Er gebeurt iets in zo’n ruimte wat
zich maar moeilijk in woorden laat vangen.
Mooie mensen, verhalen, emoties en
bewegingen.
Je stapt ergens in zonder precies te weten wat er van je gevraagd
wordt.
Je voelt, je beweegt, je staat ergens of juist niet.
En soms verandert
er iets zonder dat je precies kunt aanwijzen wat.
Voor mij zit er een belangrijke
uitdaging in het representant zijn.
Goed blijven voelen wat van mij is en wat
van de ander.
Niet alles wat ik voel meteen van mezelf maken.
En misschien nog
wel het moeilijkste, niets willen oplossen.
Want hallo, daar is ze weer.
Kim
met haar voelsprieten, haar betrokkenheid en haar neiging om graag iets te
willen betekenen. Alleen is het in een opstelling niet mijn taak om iets
te fixen, te redden of in beweging te krijgen.
Ik hoef geen antwoorden te
vinden.
Ik hoef niet te begrijpen wat er gebeurt.
Ik mag er gewoon zijn en
ervaren wat zich aandient.
En vandaag ging dat heel goed.
Tijdens de opstellingen stapte ik
in verschillende rollen.
Soms veranderde mijn rol ook gedurende het proces.
Er
gebeurde van alles, er ontstonden bewegingen en er kwamen inzichten.
En nu komt het grappige.
Als je me vraagt wat ik precies
heb gedaan, kan ik je dat eigenlijk niet vertellen.
Echt niet.
Tijdens het proces klopt het.
Het
loopt.
Er opent iets.
Er wordt iets zichtbaar of voelbaar.
Maar vraag me
achteraf om het na te vertellen en mijn hoofd haalt de schouders op.
Geen idee, Kim.
Je was erbij, maar succes met je
verslag.
En weet je?
Dat vind ik eigenlijk
wel mooi.
Niet alles hoeft achteraf in een
logisch verhaal te passen.
Niet alles hoeft verklaard, geanalyseerd of begrepen
te worden.
Soms is ervaren genoeg.
Soms mag iets gewoon zijn werk doen, zonder
dat je het in een net doosje hoeft te stoppen met een etiket erop.
Misschien is dat ook wel een
stukje vertrouwen.
Vertrouwen op wat je voelt, zonder er meteen een conclusie
aan te verbinden.
Aanwezig zijn zonder de verantwoordelijkheid te nemen voor
wat niet van jou is.
En erop vertrouwen dat je niet overal iets mee hoeft te
doen.
Na afloop ging ik weer als Kim
naar huis.
Gewoon Kim.
Niet de representant,
niet degene die iets moest betekenen voor een ander.
Gewoon weer mezelf.
Moe en voldaan.
Koud en warm
tegelijkertijd.
Met een hoofd dat het niet allemaal kan navertellen, maar een
lijf dat blijkbaar genoeg te vertellen heeft.
En dat vind ik misschien wel het
mooiste van deze dag.
Dat ik aanwezig kon zijn, kon voelen en kon vertrouwen,
zonder dat ik ergens aan hoefde te trekken.
Sommige dagen geven je geen
antwoorden die je netjes kunt opschrijven.
Ze geven je een ervaring die je
meeneemt, ook als je niet precies weet wat je ermee moet.
Voor mij zijn dat kadootjes.
Van
die momenten waarop je even niet hoeft te weten, niet hoeft te doen en niet
hoeft te zorgen.
Alleen maar aanwezig zijn.
En daarom gun ik iedereen eens een
familieopstelling.
Als representant of met een eigen vraag.
Niet omdat alles
daarmee opgelost wordt, maar omdat het je iets kan laten ervaren waar je met
alleen je hoofd misschien niet bij komt.
Soms hoef je het niet te snappen
om geraakt te worden.
En soms is het meer dan genoeg om
gewoon weer als jezelf naar huis te gaan. ❤️
Joe Kim

Reacties
Een reactie posten