Houston, we have a zangprobleem
Houston, we have a zangprobleem!
Mijn bucketlist is niet zoals die
van menig ander.
Ik hoef niet met een camper de
halve wereld rond.
Ik heb geen droom om de Mount Everest te beklimmen
en ik
hoef ook niet per se met een rugzak op mijn rug en een onuitwisbaar trauma aan
mijn voeten door de jungle te banjeren.
Prima als dat jouw ding is.
Echt.
Ik zwaai je enthousiast uit.
Maar ik houd mijn dromen graag een
beetje dichter bij huis.
En het liefst ook enigszins haalbaar.
Want dromen is
leuk, maar als ik er eerst drie hypotheken voor moet afsluiten,
wordt het een
ander verhaal.
Op mijn bucketlist stonden
bijvoorbeeld tractor rijden.
Afgevinkt! En mensen, dat was gaaafff!
Wie had
gedacht dat ik zo blij kon worden van een groot landbouwvoertuig?
Mijn boek publiceren stond er ook
op.
En kijk eens aan, Strooien met Glitters is gewoon de wereld in gegaan.
Mijn
eigen woorden, mijn eigen verhaal.
Een droom die ineens niet meer alleen in
mijn hoofd bestond.
Duiken stond er eveneens op.
Dat
heb ik ook een beetje gedaan.
Op een veilige diepte, waar ik nog gewoon kon
staan, ging het best aardig.
Totdat de bodem ophield.
Want dat hele idee van het diepe,
donkere water waarin je niet zomaar even rechtop kunt gaan staan? Dat bleek
toch een ander hoofdstuk.
Met als kers op de taart een botsing met een rots.
Je kunt zeggen wat je wilt, maar
ik maak mijn bucketlistervaringen in ieder geval niet saai.
En er staan nog genoeg dingen op
mijn lijstje.
De lichtjesparade van Disneyland
Parijs bijvoorbeeld.
Zo'n avond waarop alles schittert, de muziek klinkt en je
even helemaal mag opgaan in de magie.
Ja, daar word ik dus blij van.
Achterop een motor rijden staat er
ook op.
Lekker de wind voelen, de wereld aan je voorbij zien trekken en doen
alsof ik in een film zit.
Al vermoed ik dat ik in werkelijkheid vooral heel
hard bezig ben om mijn haar,
mijn evenwicht en mijn waardigheid bij elkaar te
houden.
En dan zijn er de paarden.
Ik durf inmiddels tussen die
prachtige dieren te staan en ik vind dat fantastisch.
Maar erop zitten? Dat is
nog een ander verhaal.
Dat staat dus op mijn bucketlist.
Met angst en al.
Want blijkbaar kan ik ergens naar
verlangen én het tegelijkertijd doodeng vinden.
Maar weet je wat er met stip op
nummer één staat?
IK WIL BIJ EEN KOOR!
En dan het liefst zo'n koor zoals
je dat in films ziet.
Met prachtige gewaden,
een zaal vol mensen en een
dirigent die met één beweging iedereen kippenvel bezorgt.
Zo'n koor dat ineens Happy Days
inzet
en waarbij het publiek onmogelijk op de stoel kan blijven zitten.
Mensen
die spontaan meeklappen, meezingen
en uiteindelijk met z'n allen staan te
swingen alsof ze hun hele leven op dit moment hebben gewacht.
Oké. Misschien is dat een
tikkeltje ambitieus.
Misschien heb ik iets te veel
films gekeken.
Maar stel je eens voor...
Samen zingen. Uit volle borst.
Helemaal opgaan in de muziek.
Niet bezig zijn met hoe je eruitziet, wat anderen
van je vinden of of je wel netjes binnen de lijntjes kleurt.
Gewoon voelen.
De energie in de ruimte. De
stemmen die samenkomen.
De verbinding met de mensen naast je.
Allemaal
verschillende mensen, met hun eigen verhalen, hun eigen leven en hun eigen
rafelrandjes.
En toch samen één geluid maken.
Dat lijkt me FANTASTISCH!
En toen kwam ik bij het kleine,
onbelangrijke detail dat roet in mijn muzikale droom gooit.
Ik kan namelijk niet zingen.
Tenminste, dat beweren mijn
kinderen.
Onder de douche gaat het prima.
In
de auto ook.
Raampjes dicht, volume omhoog en Kim waant zich moeiteloos de
hoofdact van de Ziggo Dome.
Totdat er achterin iemand roept
dat het vals is.
Bedankt, schat. Fijn dat ik zo'n
liefdevol publiek heb opgevoed.
Blijkbaar is mijn zangtalent iets
wat vooral in mijn eigen beleving tot grote hoogten stijgt.
De werkelijkheid
heeft daar een iets minder enthousiast oordeel over.
Maar nu vraag ik me dus af: moet
je eigenlijk wel kunnen zingen om bij een koor te mogen?
Is het niet ook een kwestie van
durven? Van plezier hebben? Van leren?
Van samen oefenen en ontdekken dat
jouw stem misschien niet klinkt als die van Adele, maar wel onderdeel kan zijn
van iets moois?
Want als ik eerlijk ben, zit daar
natuurlijk ook weer dat bekende stemmetje.
Kun je dat wel?
Wat als je de slechtste bent?
Wat als iedereen je hoort?
Wat als mensen denken: mens, ga
alsjeblieft terug naar die douche?
En toch…
Ik heb mijn boek gepubliceerd
zonder dat ik vooraf wist hoe het zou voelen om mezelf zo zichtbaar te maken.
Ik ben op een tractor geklommen zonder dat daar een levenslange droom van
professioneel trekkerchauffeur aan voorafging.
En ik heb tussen paarden gestaan
terwijl mijn angst waarschijnlijk liever thuis op de bank was gebleven.
Blijkbaar hoef ik niet alles al te
kunnen voordat ik ergens aan begin.
Misschien geldt dat ook voor
zingen.
Misschien hoef ik helemaal niet de
beste stem van het koor te hebben.
Misschien hoef ik alleen maar bereid te zijn
om mijn mond open te doen en mee te doen.
Al zou het voor mijn kinderen fijn
zijn als ik dat voortaan op een iets andere plek doe.
Dus bij dezen, mijn bucketlist is
nog lang niet af.
Ik wil nog lichtjes zien,
motorrijden, ooit op een paard zitten
en vooral heel graag onderdeel zijn van
een koor.
En mocht er ergens een koor zijn
dat mij een kans wil geven,
bij voorkeur eentje met mooie gewaden en een
gezonde dosis zelfspot, dan houd ik me aanbevolen.
Ik beloof dat ik mijn best doe.
En als het écht nergens naar
klinkt, kan ik altijd nog achteraan gaan staan.
Of de lipbewegingen van de
anderen nadoen.
Want misschien gaat een bucketlist
helemaal niet over de dingen die je kunt.
Maar over de dingen die je ondanks je
angst, je twijfels en je gebrek aan talent tóch wilt proberen.
En nu ben ik benieuwd...
Welke droom wil jij nog afvinken?
En is er iets wat je dolgraag zou willen,
maar waarbij je jezelf steeds vertelt dat je het toch niet kunt?Vertel!
En mocht jij toevallig in een koor
zingen waar ze niet meteen met hooivorken achter een valse noot aangaan...
Houston, we need to talk! 🎶
Joe Kim 💃

Reacties
Een reactie posten