Je ziet mij doorgaan, niet herstellen
Naar aanleiding van mijn blog
‘Jaaa duh, dat weet ik zelf ook wel’
heb ik ontzettend veel lieve reacties
gekregen.
Meer dan 40 privé berichtjes, herkenning,
steun en verhalen van
vrouwen die net als ik worstelen met chronische pijn en/of vermoeidheid.
Dank
daarvoor, lieve lezers! ❤️
Er kwamen ook reacties van mensen
die helemaal niet wisten
dat ik zo aan het struggelen ben met mijn lijf.
En dat
snap ik ergens ook wel.
Je ziet mij doorgaan.
Maar je ziet
niet altijd wat het me kost.
En al helemaal niet hoe lang ik daarna moet
herstellen.
Je ziet me lachen, werken,
afspreken, leuke dingen doen en enthousiast zijn over nieuwe plannen.
Je ziet
de Kim die graag onder de mensen is,
dingen onderneemt en het leven niet aan
zich voorbij wil laten gaan.
Maar je ziet niet altijd wat dat
me kost.
Je ziet niet dat ik na een leuke
dag soms compleet gevloerd op de bank lig.
Dat mijn lijf pijn doet, mijn
energie op is
en zelfs de meest simpele dingen ineens voelen als een enorme
opgave.
Je ziet niet hoeveel tijd ik soms nodig heb om weer een beetje op te
krabbelen.
En eerlijk? Ik laat dat ook niet
altijd zien.
Want ik bén ook die vrouw die
graag leeft,
lacht, onderneemt en geniet.
Mijn leven bestaat niet alleen uit
pijn en vermoeidheid.
Gelukkig maar!
Alleen vraagt mijn lijf soms een
andere prijs voor die leuke dingen dan je aan de buitenkant zou denken.
Oké, als ik pijn heb of knettermoe
ben, zie je dat soms best goed.
Maar omdat ik vaak toch doorga, valt het lang
niet altijd op.
En als ik een keer een goede dag heb,
betekent dat niet
automatisch dat ik ineens weer onbeperkt energie heb.
Een goede dag is geen bewijs dat
ik beter ben.
En doorgaan betekent niet dat het me geen moeite kost.
En daar zit voor mij momenteel nog
een extra ontdekking.
Ik ben bezig met het afbouwen van
mijn medicatie.
En damn, daar zag ik best wel tegenop.
Nu merk ik pas hoeveel
spanning mijn lijf eigenlijk al die tijd heeft vastgehouden.
Hoe lang ik
eigenlijk strak sta.
Hoeveel ik op wilskracht voor elkaar krijg.
Blijkbaar ben ik behoorlijk goed
geworden in doorgaan.
In schakelen, oplossen, regelen en mezelf weer bij elkaar
rapen.
Mijn hoofd heeft plannen, mijn hoofd ziet mogelijkheden en mijn
wilskracht is vaak behoorlijk sterk.
Maar mijn lijf? Dat betaalt soms
de rekening.
Nu ik aan het afbouwen ben,
word
ik me steeds meer bewust van hoe lang ik eigenlijk op die manier heb
gefunctioneerd.
Hoeveel spanning er onder de oppervlakte zit
en hoeveel energie
het kost om steeds maar weer door te gaan.
En dat is best confronterend!
Want ik weet verdorie toch hoe het
werkt?
Vanuit mijn praktijk begeleid ik
mensen bij stress,
overprikkeling en ontregeling van het zenuwstelsel.
Ik weet
wat langdurige stress met je lijf kan doen.
Ik weet hoe belangrijk het is om
signalen te herkennen,
je zenuwstelsel te helpen reguleren en niet voortdurend
in de actiestand te staan. Ik weet welke lichaamsgerichte behandelingen en
oefeningen verlichting kunnen geven.
Ik kan anderen uitleggen wat ze kunnen doen
wanneer hun zenuwstelsel overalert is,
wanneer ze overbelast raken of juist in
een shutdown terechtkomen.
Ik kan het allemaal heel goed
uitleggen.
Maar weten wat goed voor je is en
het vervolgens zelf ook daadwerkelijk doen,
zijn twee heel verschillende
dingen.
Want ook ik vind het niet altijd
gemakkelijk om goed voor mezelf te zorgen.
En misschien nog wel lastiger, om
dat te combineren met het zorgen voor anderen,
mijn gezin, mijn werk en alle
dingen die ik graag wil doen.
Het is niet dat ik niet weet waar
mijn behoefte ligt.
Het is soms dat ik mezelf er niet de ruimte voor geef.
Of
dat ik pas doorheb hoe ver ik over mijn grenzen ben gegaan
wanneer mijn lijf
inmiddels flink aan de noodrem heeft getrokken.
En laten we eerlijk zijn: goed
voor jezelf zorgen klinkt prachtig,
maar het leven gaat ondertussen gewoon
door.
Er zijn afspraken, verantwoordelijkheden,
mensen die op je rekenen en
dingen die geregeld moeten worden.
Het is niet altijd even makkelijk
om dan te zeggen: vandaag even niet.
Wat ik steeds beter probeer te
leren, is luisteren naar mijn lijf en mijn grenzen bewaken.
Niet pas stoppen
als ik volledig ben ingestort, maar eerder voelen wanneer het genoeg is.
Dat klinkt heel verstandig. En dat
is het ook.
Maar er zit een rete ingewikkelde kant
aan.
Het betekent namelijk ook dat ik
soms last minute Sjaak Afhaak ben.
Dat ik een afspraak moet afzeggen waar ik me
oprecht op verheugde.
Dat ik ergens heel graag bij wil zijn, maar mijn lijf op
dat moment simpelweg niet meewerkt.
En geloof me, daar baal ik zelf nog het meest van!
Ik wil niemand teleurstellen.
Ik
wil niet steeds degene zijn die afzegt.
Ik wil niet dat mensen denken dat ik
geen zin heb,
geen moeite wil doen of alleen kom opdagen wanneer het mij
uitkomt.
Want het is juist het
tegenovergestelde.
Ik wíl juist graag.
Alleen kan ik
niet altijd voorspellen of mijn lijf het daar ook mee eens is.
En dat is misschien wel een van de
lastigste dingen aan leven met chronische pijn:
je moet voortdurend rekening
houden met iets wat je niet altijd kunt zien, voorspellen of uitleggen.
Voor
mezelf én voor de mensen om me heen.
Ik heb moeten leren dat mijn grens
bewaken geen zwakte is.
Dat rust nemen niet betekent dat ik opgeef.
En dat ik
niet steeds over mijn eigen grenzen hoef te gaan om te bewijzen dat ik iets
graag wil.
Ik hoef mezelf niet eerst helemaal uit te putten voordat ik mag
zeggen: het is genoeg.
Dat leerproces gaat met vallen en
opstaan.
Soms luister ik goed naar mijn lijf en soms ben ik toch weer iets te
enthousiast geweest.
Want ja, ik blijf Kim hè.
Vol
plannen, ideeën en enthousiasme.
Mijn hoofd heeft soms een heel ander programma
dan mijn lijf.
En dan is er nog iets waar ik me
behoorlijk aan kan ergeren:
mijn vergeetachtigheid.
Ook dat is een van de dingen waar
ik in mijn dagelijkse leven tegenaan loop.
Als ik iets niet meteen opschrijf,
is de kans groot dat ik het vergeet.
Een afspraak, een verjaardag of een
belangrijke dag voor iemand anders.
En juist dat laatste vind ik ontzettend
vervelend.
Want als ik een belangrijk moment van iemand vergeet,
kan ik me daar
enorm schuldig over voelen.
Alsof ik daarmee laat zien dat diegene niet
belangrijk voor me is.
Terwijl dat juist helemaal niet zo is.
Het is niet dat het me niet
interesseert of dat ik er niet aan denk omdat het me niets kan schelen.
Integendeel.
Mensen zijn belangrijk voor me.
Hun momenten ook.
Alleen mijn hoofd werkt niet
altijd mee zoals ik zou willen.
En dat vind ik soms behoorlijk frustrerend.
Daarom vraag ik mensen steeds
vaker om het gewoon aan te geven als ze me op een bepaald moment nodig hebben.
Of als iets belangrijk voor ze is en ze graag willen dat ik erbij ben,
meeleef
of even iets van me laat horen.
Dat is voor de ander misschien
best een dappere stap.
Want je vraagt iemand tenslotte om aandacht of steun.
Maar voor mij is het ontzettend fijn.
Het helpt me om er toch te kunnen zijn,
op een moment dat ertoe doet.
Dus lieve mensen: je mag het me
vragen.
Echt.
Graag zelfs!
Je hoeft niet bang te zijn dat je me tot last bent.
Ik vind het
juist fijn als je me helpt om er voor je te zijn.
En waarschijnlijk is dat wel meteen de
belangrijkste les
die ik zelf ook nog steeds aan het leren ben:
goed voor
jezelf zorgen betekent niet dat je alles alleen moet kunnen.
We mogen elkaar helpen.
We mogen
aangeven wat we nodig hebben.
We mogen soms even niet de sterke, zelfstandige,
altijd beschikbare versie van onszelf zijn.
Want hoe goed je ook weet wat je
moet doen,
hoe deskundig je ook bent en hoeveel je ook op wilskracht voor
elkaar krijgt:
je blijft gewoon mens!
En soms is een klein beetje
begrip, geduld of hulp van een ander precies wat nodig is om ondanks alle
beperkingen toch verbinding te houden. 💞
Joe Kim 💃

Reacties
Een reactie posten