Pompons voor Muk en Nellie
Het klinkt als een gezellig
kinderboek.
Helaas is de werkelijkheid een stuk minder sprookjesachtig.
Soms doet een verhaal gewoon pijn
aan je hart.
Soms kom je oproepen tegen die je
niet zomaar voorbij kunt scrollen.
Je leest een paar zinnen, ziet een lief
snoetje en ineens voel je iets.
Een brok in je keel, een steek in je hart en
tegelijkertijd een enorme bewondering.
Vandaag wil ik twee van die
verhalen onder de aandacht brengen.
Die van Muk en Nellie.
En ja, Pompons voor Muk en Nellie
klinkt misschien als de titel van een vrolijk voorleesboek.
Zo eentje met twee
schattige hoofdpersonen, een avontuur en een happy end.
Was het maar zo.
Want achter deze titel zitten twee
meisjes,
twee gezinnen en verhalen die allesbehalve een sprookje zijn.
Verhalen
die schuren.
En niet een beetje.
Dit is het grofste schuurpapier ever.
Muk is vijf jaar en heeft
Sanfilippo, een ernstige vorm van kinderdementie.
Ze is zo’n lief, zacht en
ondeugend meisje, met een sterke eigen wil.
Haar ouders willen haar niet
verliezen aan deze verschrikkelijke ziekte.
Ze willen haar het lijden besparen.
En dan Nellie. Wat een cutie. Een babymeisje
met dwerggroei.
Haar ouders hebben een beslissing moeten nemen die je als ouder
waarschijnlijk nooit hoopt te hoeven maken.
Ze zijn met hun gezin naar
Duitsland geëmigreerd,
zodat Nellie daar wél de medicatie kan krijgen die ze
nodig heeft.
Lees dat nog eens! Emigreren.
Je vertrouwde omgeving
achterlaten.
Familie, vrienden, je huis en alles wat vertrouwd is.
Niet omdat
je toe bent aan een nieuw avontuur,
maar omdat je als ouders alles op alles zet
om je kind de mogelijkheden te geven die het verdient.
En dan het verhaal van Muk.
Je
hebt als ouders met bloed, zweet en tranen gevochten om de benodigde donaties voor een
behandeling van je zieke dochter bij elkaar te krijgen.
Denk je dat je er
bent, blijkt er het dubbele nodig te zijn.
En dan hebben we het niet over een
paar duizend euro.
Nee, het gaat over bedragen met zes nullen.
Mijn moederhart springt dan in een
flinke knoop.
Want wat moet het ontzettend veel
met je doen als je iedere dag bezig bent met zoeken, hopen, regelen, vechten en
ondertussen ook gewoon papa en mama wilt zijn?
Ik vind deze ouders zo ontzettend
sterk.
En tegelijkertijd doet het pijn.
Pijn om te zien dat ze hun verhalen steeds opnieuw moeten delen.
Dat ze
aandacht moeten vragen, mensen moeten mobiliseren en financiële steun nodig
hebben om mogelijkheden voor hun kind te creëren.
En weet je wat misschien nog wel
het meest schuurt?
Dat dit niet alleen de verhalen
van Muk en Nellie zijn.
Er zijn zoveel ouders die
dagelijks zorgen dragen die je je nauwelijks kunt voorstellen.
Ouders die
ziekenhuisbezoeken, behandelingen,
therapieën, slapeloze nachten,
onzekerheid
en zorgen
combineren met broodtrommels, schoolgesprekken,
werk, boodschappen en
gewoon het dagelijkse leven.
Ouders die hun kind zien vechten.
Die zelf op hun tandvlees lopen, maar toch weer opstaan.
Die moeten leren
omgaan met een werkelijkheid waar ze nooit voor hebben gekozen.
Aan al die ouders wil ik een
dikke shout-out geven.
Ik zie jullie.
Jullie liefde, de strijd, de
machteloosheid, de vermoeidheid en de ongelooflijke toewijding.
En ik wil jullie zeggen: wat
jullie doen, wat jullie dragen en hoeveel liefde jullie iedere dag geven,
verdient zoveel respect.
Ik zou jullie het liefst allemaal
even een dikke knuffel geven.
En daarna misschien nog een klein duwtje in de
rug met de woorden: blijf alsjeblieft doorgaan.
Er zijn mensen die jullie zien.
Die met jullie meeleven.
Die jullie verhaal willen delen.
Vandaag wil ik die cheerleader
zijn voor Muk, Nellie en hun ouders.
Maar eigenlijk ook voor al die andere
gezinnen die iedere dag hun eigen,
soms onzichtbare, marathon lopen.
Niet omdat ik de oplossing heb.
Niet omdat ik weet hoe het voelt om precies in hun schoenen te staan.
Maar
omdat ik geloof dat aandacht, betrokkenheid en samen iets in beweging zetten
wél verschil kunnen maken.
Samen vechten voor Muk. Samen aandacht voor Nellie.
Financiële steun kan voor deze
gezinnen van levensbelang zijn.
Voor behandelingen, medicatie, onderzoek en de
mogelijkheden die ze hun kinderen zo ontzettend graag willen bieden.
Kun je financieel iets missen?
Kijk dan eens naar de mogelijkheden om bij te dragen.
Help waar je kunt.
Op de manier
die bij jou past.
Kun je financieel niets bijdragen?
Dan kun je misschien wel iets anders betekenen.
Deel hun verhalen op je social
media.
Stuur de oproepen door naar mensen
in je omgeving.
Vertel erover, zodat meer mensen
weten wat er speelt.
Breng ze onder de aandacht bij
iemand of een organisatie die misschien iets kan betekenen.
Of geef deze ouders gewoon eens
een hart onder de riem.
Onderschat nooit wat jouw ene
berichtje teweeg kan brengen.
Wellicht bereikt het precies die persoon die wél
iets kan betekenen.
Misschien zorgt jouw aandeel ervoor dat een verhaal verder
komt dan de eigen kring.
En dat is nou precies waarom ik
deze blog schrijf.
Ik wil niet alleen maar langs de
zijlijn staan kijken.
Ik wil aanmoedigen, verbinden, aandacht geven en waar
mogelijk een beetje helpen.
Soms kun je niet meer doen dan een
verhaal delen.
Onderschat nooit de kracht daarvan.
Dus vandaag strooi ik mijn
glitters niet zomaar in het rond.
Vandaag strooi ik ze heel bewust richting
deze gezinnen.
Voor de ouders die blijven
knokken.
Voor de kinderen die alle kansen
verdienen.
Voor de liefde die bergen probeert
te verzetten.
Voor de gezinnen die iedere dag
doorgaan, ook als ze eigenlijk niet meer weten waar ze de kracht vandaan moeten
halen.
En voor iedereen die besluit om
een beetje mee te helpen dragen.
Want achter iedere oproep zit een
verhaal.
Achter ieder verhaal zitten ouders die hun hart en ziel geven aan hun
kind.
Dus nee, Pompons voor Muk en
Nellie wordt misschien niet het vrolijke voorleesboek dat de titel doet
vermoeden.
Maar ik hoop wel dat het een verhaal wordt dat veel mensen lezen,
delen en doorvertellen!
Veel liefs voor Muk, Nellie en hun
ouders.
En voor alle andere ouders die dagelijks met liefde, moed en soms een
flinke portie wanhoop hun eigen marathon lopen.
Ik sta vandaag met mijn pompons
langs de zijlijn.
Ik kan de wereld niet veranderen met een potje glitters.
Wel kan
ik proberen om op de plekken waar het schuurt een beetje extra licht laten
vallen.
Wie doet er mee?
Joe Kim
Help Muk aan haar behandeling. Doneer vandaag. | Stichting Muk
💗Nellie - Duits Paradijs
@duitsparadijs Instagram

Reacties
Een reactie posten