Pompons voor Muk en Nellie

 


Pompons voor Muk en Nellie

Het klinkt als een gezellig kinderboek.
Helaas is de werkelijkheid een stuk minder sprookjesachtig.
Soms doet een verhaal gewoon pijn aan je hart.
Soms kom je oproepen tegen die je niet zomaar voorbij kunt scrollen.
Je leest een paar zinnen, ziet een lief snoetje en ineens voel je iets.
Een brok in je keel, een steek in je hart en tegelijkertijd een enorme bewondering.
Vandaag wil ik twee van die verhalen onder de aandacht brengen.
Die van Muk en Nellie.

En ja, Pompons voor Muk en Nellie klinkt misschien als de titel van een vrolijk voorleesboek.
Zo eentje met twee schattige hoofdpersonen, een avontuur en een happy end.
Was het maar zo.
Want achter deze titel zitten twee meisjes,
twee gezinnen en verhalen die allesbehalve een sprookje zijn.
Verhalen die schuren.
En niet een beetje.
Dit is het grofste schuurpapier ever.

Muk is vijf jaar en heeft Sanfilippo, een ernstige vorm van kinderdementie.
Ze is zo’n lief, zacht en ondeugend meisje, met een sterke eigen wil.
Haar ouders willen haar niet verliezen aan deze verschrikkelijke ziekte.
Ze willen haar het lijden besparen.

En dan Nellie. Wat een cutie. Een babymeisje met dwerggroei.
Haar ouders hebben een beslissing moeten nemen die je als ouder waarschijnlijk nooit hoopt te hoeven maken.
Ze zijn met hun gezin naar Duitsland geëmigreerd,
zodat Nellie daar wél de medicatie kan krijgen die ze nodig heeft.

Lees dat nog eens! Emigreren.
Je vertrouwde omgeving achterlaten.
Familie, vrienden, je huis en alles wat vertrouwd is.
Niet omdat je toe bent aan een nieuw avontuur,
maar omdat je als ouders alles op alles zet om je kind de mogelijkheden te geven die het verdient.

En dan het verhaal van Muk.
Je hebt als ouders met bloed, zweet en tranen gevochten om de benodigde donaties voor een behandeling van je zieke dochter bij elkaar te krijgen.
Denk je dat je er bent, blijkt er het dubbele nodig te zijn.
En dan hebben we het niet over een paar duizend euro.
Nee, het gaat over bedragen met zes nullen.

Mijn moederhart springt dan in een flinke knoop.
Want wat moet het ontzettend veel met je doen als je iedere dag bezig bent met zoeken, hopen, regelen, vechten en ondertussen ook gewoon papa en mama wilt zijn?
Ik vind deze ouders zo ontzettend sterk.
En tegelijkertijd doet het pijn.
Pijn om te zien dat ze hun verhalen steeds opnieuw moeten delen.
Dat ze aandacht moeten vragen, mensen moeten mobiliseren en financiële steun nodig hebben om mogelijkheden voor hun kind te creëren.

En weet je wat misschien nog wel het meest schuurt?
Dat dit niet alleen de verhalen van Muk en Nellie zijn.
Er zijn zoveel ouders die dagelijks zorgen dragen die je je nauwelijks kunt voorstellen.
Ouders die ziekenhuisbezoeken, behandelingen,
therapieën, slapeloze nachten,
onzekerheid en zorgen
combineren met broodtrommels, schoolgesprekken,
werk, boodschappen en gewoon het dagelijkse leven.
Ouders die hun kind zien vechten.
Die zelf op hun tandvlees lopen, maar toch weer opstaan.
Die moeten leren omgaan met een werkelijkheid waar ze nooit voor hebben gekozen.

Aan al die ouders wil ik een dikke shout-out geven.
Ik zie jullie.
Jullie liefde, de strijd, de machteloosheid, de vermoeidheid en de ongelooflijke toewijding.
En ik wil jullie zeggen: wat jullie doen, wat jullie dragen en hoeveel liefde jullie iedere dag geven, verdient zoveel respect.
Ik zou jullie het liefst allemaal even een dikke knuffel geven.
En daarna misschien nog een klein duwtje in de rug met de woorden: blijf alsjeblieft doorgaan.
Er zijn mensen die jullie zien.
Die met jullie meeleven.
Die jullie verhaal willen delen.

Vandaag wil ik die cheerleader zijn voor Muk, Nellie en hun ouders.
Maar eigenlijk ook voor al die andere gezinnen die iedere dag hun eigen,
soms onzichtbare, marathon lopen.
Niet omdat ik de oplossing heb.
Niet omdat ik weet hoe het voelt om precies in hun schoenen te staan.
Maar omdat ik geloof dat aandacht, betrokkenheid en samen iets in beweging zetten wél verschil kunnen maken.

Samen vechten voor Muk. Samen aandacht voor Nellie.
Financiële steun kan voor deze gezinnen van levensbelang zijn.
Voor behandelingen, medicatie, onderzoek en de mogelijkheden die ze hun kinderen zo ontzettend graag willen bieden.
Kun je financieel iets missen?
Kijk dan eens naar de mogelijkheden om bij te dragen.
Help waar je kunt.
Op de manier die bij jou past.
Kun je financieel niets bijdragen?
Dan kun je misschien wel iets anders betekenen.
Deel hun verhalen op je social media.
Stuur de oproepen door naar mensen in je omgeving.
Vertel erover, zodat meer mensen weten wat er speelt.
Breng ze onder de aandacht bij iemand of een organisatie die misschien iets kan betekenen.
Of geef deze ouders gewoon eens een hart onder de riem.

Onderschat nooit wat jouw ene berichtje teweeg kan brengen.
Wellicht bereikt het precies die persoon die wél iets kan betekenen.
Misschien zorgt jouw aandeel ervoor dat een verhaal verder komt dan de eigen kring.
En dat is nou precies waarom ik deze blog schrijf.
Ik wil niet alleen maar langs de zijlijn staan kijken.
Ik wil aanmoedigen, verbinden, aandacht geven en waar mogelijk een beetje helpen.
Soms kun je niet meer doen dan een verhaal delen.
Onderschat nooit de kracht daarvan.

Dus vandaag strooi ik mijn glitters niet zomaar in het rond.
Vandaag strooi ik ze heel bewust richting deze gezinnen.
Voor de ouders die blijven knokken.
Voor de kinderen die alle kansen verdienen.
Voor de liefde die bergen probeert te verzetten.
Voor de gezinnen die iedere dag doorgaan, ook als ze eigenlijk niet meer weten waar ze de kracht vandaan moeten halen.
En voor iedereen die besluit om een beetje mee te helpen dragen.
Want achter iedere oproep zit een verhaal.
Achter ieder verhaal zitten ouders die hun hart en ziel geven aan hun kind.
Dus nee, Pompons voor Muk en Nellie wordt misschien niet het vrolijke voorleesboek dat de titel doet vermoeden.
Maar ik hoop wel dat het een verhaal wordt dat veel mensen lezen, delen en doorvertellen!

Veel liefs voor Muk, Nellie en hun ouders.
En voor alle andere ouders die dagelijks met liefde, moed en soms een flinke portie wanhoop hun eigen marathon lopen.
Ik sta vandaag met mijn pompons langs de zijlijn.
Ik kan de wereld niet veranderen met een potje glitters.
Wel kan ik proberen om op de plekken waar het schuurt een beetje extra licht laten vallen.

Wie doet er mee?

Joe Kim 

 💗Muk - Stichting Muk tegen Kinderdementie
Help Muk aan haar behandeling. Doneer vandaag. | Stichting Muk

💗Nellie - Duits Paradijs
@duitsparadijs Instagram

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!