Oeps. Hallo, schaduwkant

 


Me myself en mijn schaduwkant 

Laten we het eens over groei hebben.
Niet over die heerlijke Instagram-groei waarbij je met een kop thee,
een dekentje en een inspirerende quote op de bank zit
en besluit dat je vanaf morgen écht voor jezelf gaat kiezen.
Nee.
Ik bedoel de groei die schuurt.
Die ongemakkelijk voelt.
Die je liever nog even uitstelt tot een moment waarop je er mentaal, emotioneel
en bij voorkeur ook financieel helemaal klaar voor bent.
Je weet wel. Dat moment dat waarschijnlijk nooit komt.

Want hoe vaak zeggen we niet dat we rust nodig hebben,
terwijl we eigenlijk bang zijn voor wat er gebeurt als we in beweging komen?
Hoe vaak noemen we iets zelfbescherming, terwijl het misschien gewoon vermijding is?
En hoe vaak houden we mensen op afstand omdat we onze grenzen bewaken,
terwijl we diep vanbinnen bang zijn om écht gezien te worden?

Oeps.
Hallo, schaduwkant! 

Carl Jung had het over onze schaduwkant.
Dat deel van onszelf waarin eigenschappen,
gevoelens, verlangens en angsten verstopt zitten die we liever niet onder ogen komen.
Niet omdat ze per definitie slecht zijn, maar omdat we ooit hebben geleerd dat bepaalde kanten van onszelf niet welkom waren.
Dus stoppen we ze ergens achterin een denkbeeldige kast.
Lekker opgeruimd.
Niets meer aan doen.
Totdat die kast op een onbewaakt moment opengaat en alles er met een rotvaart uit komt vallen.
Onze triggers, onze onzekerheden,
onze controle drang, onze angst om te falen.
Maar ook onze angst om succesvol te zijn.

Want laten we eerlijk zijn:
soms is niet het mislukken waar we bang voor zijn, maar juist het lukken.
Wat als het wél lukt?
Wat als mensen ons daadwerkelijk zien?
Wat als we verantwoordelijkheid moeten nemen voor onze eigen mogelijkheden?
Wat als we niet langer kunnen schuilen achter omstandigheden, oude verhalen of dat vertrouwde stemmetje dat zegt dat we er nog niet klaar voor zijn?
Best ingewikkeld, zo'n menselijk brein.
Zelfbescherming of een heel goed vermomde angst?

We zijn soms bijzonder creatief in het bedenken van redenen waarom iets nu even niet kan.
We stellen uit.
We beginnen opnieuw.
We wachten op het juiste moment.
We trekken ons terug.
We duwen mensen weg.
We vertellen onszelf dat we onze rust beschermen.

En begrijp me niet verkeerd: rust, grenzen en zelfzorg zijn ontzettend belangrijk.
Alleen er zit een verschil tussen rust nemen omdat je die nodig hebt en jezelf klein houden omdat de volgende stap spannend is.
Tussen een grens stellen en een muur bouwen.
Tussen trouw blijven aan jezelf en jezelf verstoppen voor alles wat je uitdaagt.
En waarschijnlijk is dat wel de lastigste vraag die je jezelf kunt stellen:
Ben ik mezelf aan het beschermen, of ben ik mezelf aan het tegenhouden?
Die vraag kan behoorlijk binnenkomen.

Je schaduw hoeft niet weg.
Het mooie aan het gedachtegoed van Jung vind ik dat je niet perfect hoeft te worden om jezelf te leren kennen.
Sterker nog, perfect willen worden vind ik heel ongezond!
Je hoeft je angst niet weg te poetsen.
Je hoeft niet altijd sterk te zijn.
Je hoeft niet iedere trigger onder controle te hebben.
Je mag ook gewoon erkennen dat je jaloers bent, onzeker, bang, boos
of soms ontzettend ingewikkeld.
Niet om jezelf vervolgens met die eigenschappen te identificeren, maar om te ontdekken wat eronder zit.
Want wat je niet wilt aankijken, kan ongemerkt behoorlijk veel invloed krijgen op de keuzes die je maakt.
Zelfkennis begint niet bij jezelf vertellen hoe geweldig je bent.
Soms begint het bij de moed om te erkennen waar je jezelf voor de gek houdt.
En dat vraagt eerlijkheid.
Vooral tegenover jezelf.

En nu even zonder glitters...
Het is tijd om niet nóg een zelfhulpboek te kopen,
nóg een cursus te volgen of nóg een maandag als nieuwe start te bombarderen.
Het is tijd om eens stil te staan bij datgene wat je steeds uit de weg gaat.
Welke stap stel je uit?
Wie houd je op afstand?
Waar gebruik je rust als excuus?
Wat durf je niet aan te gaan omdat je niet weet wie je wordt als het daadwerkelijk lukt?
En misschien wel de belangrijkste:
Wat zou er veranderen als je niet langer bang hoeft te zijn voor je eigen mogelijkheden?

Ik vermoed dat meneer Jung daar best een interessant gesprek over had kunnen voeren.
Sterker nog, ik denk dat hij een van mijn beste vrienden had moeten zijn.
Al was het maar om af en toe eens ongegeneerd in mijn spiegel te kunnen kijken en te zeggen:
'Nou Kim, daar zit je weer lekker omheen te draaien.'
Maar goed.
Ik vraag dit natuurlijk allemaal voor iemand anders.
Echt waar.
Knipoog. 😇

Joe Glitters op de rafelrand - Kim zonder filter.

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!