Oeps. Hallo, schaduwkant
Laten we het eens over groei
hebben.
Niet over die heerlijke
Instagram-groei waarbij je met een kop thee,
een dekentje en een inspirerende
quote op de bank zit
en besluit dat je vanaf morgen écht voor jezelf gaat
kiezen.
Nee.
Ik bedoel de groei die
schuurt.
Die ongemakkelijk voelt.
Die je liever nog even uitstelt tot een
moment waarop je er mentaal, emotioneel
en bij voorkeur ook financieel helemaal
klaar voor bent.
Je weet wel. Dat moment dat
waarschijnlijk nooit komt.
Want hoe vaak zeggen we niet dat
we rust nodig hebben,
terwijl we eigenlijk bang zijn voor wat er gebeurt als we
in beweging komen?
Hoe vaak noemen we iets
zelfbescherming, terwijl het misschien gewoon vermijding is?
En hoe vaak houden we mensen op
afstand omdat we onze grenzen bewaken,
terwijl we diep vanbinnen bang zijn om
écht gezien te worden?
Oeps.
Hallo, schaduwkant!
Carl Jung had het over onze
schaduwkant.
Dat deel van onszelf waarin eigenschappen,
gevoelens, verlangens
en angsten verstopt zitten die we liever niet onder ogen komen.
Niet omdat ze per definitie slecht
zijn, maar omdat we ooit hebben geleerd dat bepaalde kanten van onszelf niet
welkom waren.
Dus stoppen we ze ergens achterin
een denkbeeldige kast.
Lekker opgeruimd.
Niets meer aan
doen.
Totdat die kast op een onbewaakt
moment opengaat en alles er met een rotvaart uit komt vallen.
Onze triggers, onze onzekerheden,
onze controle drang, onze angst om te falen.
Maar ook onze angst om succesvol te
zijn.
Want laten we eerlijk zijn:
soms
is niet het mislukken waar we bang voor zijn, maar juist het lukken.
Wat als het wél lukt?
Wat als mensen ons daadwerkelijk
zien?
Wat als we verantwoordelijkheid
moeten nemen voor onze eigen mogelijkheden?
Wat als we niet langer kunnen
schuilen achter omstandigheden, oude verhalen of dat vertrouwde stemmetje dat
zegt dat we er nog niet klaar voor zijn?
Best ingewikkeld, zo'n menselijk
brein.
Zelfbescherming of een heel goed
vermomde angst?
We zijn soms bijzonder creatief in
het bedenken van redenen waarom iets nu even niet kan.
We stellen uit.
We beginnen opnieuw.
We wachten op het juiste moment.
We trekken ons terug.
We duwen mensen weg.
We vertellen onszelf dat we onze
rust beschermen.
En begrijp me niet verkeerd: rust,
grenzen en zelfzorg zijn ontzettend belangrijk.
Alleen er zit een verschil tussen
rust nemen omdat je die nodig hebt en jezelf klein houden omdat de volgende
stap spannend is.
Tussen een grens stellen en een
muur bouwen.
Tussen trouw blijven aan jezelf en
jezelf verstoppen voor alles wat je uitdaagt.
En waarschijnlijk is dat wel de
lastigste vraag die je jezelf kunt stellen:
Ben ik mezelf aan het beschermen,
of ben ik mezelf aan het tegenhouden?
Die vraag kan behoorlijk
binnenkomen.
Je schaduw hoeft niet weg.
Het mooie aan het gedachtegoed van
Jung vind ik dat je niet perfect hoeft te worden om jezelf te leren kennen.
Sterker nog, perfect willen worden vind ik heel ongezond!
Je hoeft je angst niet weg te
poetsen.
Je hoeft niet altijd sterk te
zijn.
Je hoeft niet iedere trigger onder
controle te hebben.
Je mag ook gewoon erkennen dat je
jaloers bent, onzeker, bang, boos
of soms ontzettend ingewikkeld.
Niet om jezelf vervolgens met die
eigenschappen te identificeren, maar om te ontdekken wat eronder zit.
Want wat je niet wilt aankijken,
kan ongemerkt behoorlijk veel invloed krijgen op de keuzes die je maakt.
Zelfkennis begint niet bij jezelf
vertellen hoe geweldig je bent.
Soms begint het bij de moed om te erkennen waar
je jezelf voor de gek houdt.
En dat vraagt eerlijkheid.
Vooral
tegenover jezelf.
En nu even zonder glitters...
Het is tijd om niet nóg een
zelfhulpboek te kopen,
nóg een cursus te volgen of nóg een maandag als nieuwe
start te bombarderen.
Het is tijd om eens stil te staan
bij datgene wat je steeds uit de weg gaat.
Welke stap stel je uit?
Wie houd je op afstand?
Waar gebruik je rust als excuus?
Wat durf je niet aan te gaan omdat
je niet weet wie je wordt als het daadwerkelijk lukt?
En misschien wel de belangrijkste:
Wat zou er veranderen als je niet
langer bang hoeft te zijn voor je eigen mogelijkheden?
Ik vermoed dat meneer Jung daar
best een interessant gesprek over had kunnen voeren.
Sterker nog, ik denk dat hij een
van mijn beste vrienden had moeten zijn.
Al was het maar om af en toe eens
ongegeneerd in mijn spiegel te kunnen kijken en te zeggen:
'Nou Kim, daar zit
je weer lekker omheen te draaien.'
Maar goed.
Ik vraag dit natuurlijk
allemaal voor iemand anders.
Echt waar.
Knipoog. 😇
Joe Glitters op de rafelrand - Kim zonder filter.

Reacties
Een reactie posten