Ik wil niet geduwd worden. Ik wil springen!

 

Foto: Samen met mijn paardenvrienden Darwin, Ciska, Aziero mijn speelveld vergroten.
(Stuart trok zijn eigen plan en wilde niet op de foto) 

Soms word je niet gevraagd of je zin hebt in een nieuwe richting.
Soms word je gewoon een zetje gegeven.
Of zeg maar gerust, een flinke duw.
En daar sta je dan.
Een beetje verdwaasd om je heen te kijken.
Met de nodige vraagtekens boven je hoofd en ergens ook een irritante dosis frustratie.
Waarom gebeurt dit?
Waarom overkomt mij dit?
Waarom nu?
En vooral, had dit niet gewoon even anders gekund?

We kunnen daar vervolgens uren, dagen of zelfs maanden mee bezig zijn.
Uitpluizen waarom iets is gebeurd, zoeken naar verklaringen,
proberen onze motivatie terug te vinden
en onszelf afvragen hoe we in hemelsnaam weer enthousiast moeten worden over iets waar we helemaal niet om gevraagd hebben.
Maar wat als we die energie eens ergens anders in steken?
Wat als je niet blijft kijken naar de plek waar je vandaan geduwd bent, maar eens om je heen kijkt naar de mogelijkheden die daardoor ontstaan?
Want wellicht ligt daar wel iets nieuws.
Iets wat je eerder niet zag.
Iets waar je zelf nog niet aan gedacht had.
Een andere richting, een nieuw doel of een kans die zich anders misschien nooit had aangediend.
Niet langer, waarom gebeurt dit mij?
Maar, wat brengt dit mij?

En nee, ik bedoel daarmee niet dat je overal een roze glitterstrik omheen moet knopen.
Sommige dingen zijn gewoon ontzettend klote.
Punt.
Je hoeft niet overal onmiddellijk een les uit te halen of dankbaar voor te zijn.
Alleen op een gegeven moment mag je jezelf wel de vraag stellen, wat ga ik hier eigenlijk mee doen?Wat als dit niet alleen iets is wat mij overkomt, maar ook iets waar ik zelf weer richting aan mag geven?

Afgelopen week was...laten we zeggen: kut speciaal.
Ik ging diep.
Had behoorlijk last van mezelf.
Mijn hoofd, mijn lijf, mijn gedachten en alles wat daar gezellig door elkaar heen liep.
Niet bepaald een feestje met slingers en confetti.
Eerlijk is eerlijk, ik ben er nog niet helemaal.
Wel merk ik iets veranderen.
Er komt weer ruimte.
Ruimte om vooruit te kijken, om ideeën toe te laten en om weer zin te krijgen in nieuwe plannen.
En daar heb ik zin in!
Ik ben er klaar voor om mijn speelveld weer in te stappen.
Niet omdat alles ineens opgelost is.
Niet omdat ik mezelf met een flinke peptalk weer op de rails heb gezet.
Maar omdat ik voel dat er iets nieuws mag ontstaan.

Ik wil niet langer alleen maar reageren op wat er gebeurt.
Ik wil weer creëren.
Van geduwd worden naar zelf springen!
En dat brengt me bij iets waar ik achter de schermen al een tijdje mee bezig ben.
Ik wil datgene wat mij de afgelopen periode heeft afgeremd, omzetten in iets nieuws.
Iets wat niet alleen bij mij past, maar ook bij mijn praktijk.
Want één ding weet ik inmiddels zeker,
ons lichaam heeft soms iets heel anders nodig dan nóg meer nadenken,
nóg meer begrijpen of nóg harder proberen.
Ons zenuwstelsel speelt daarin een belangrijke rol.
Hoe veilig voelen we ons?
Hoeveel spanning dragen we met ons mee?
Wat heeft ons lichaam nodig om weer ruimte te ervaren?
Ik ga daar verder mee aan de slag.
Met lichaamsgericht werken, kennis over het zenuwstelsel en de inzet van de Biotensor.
Niet om je te vertellen wat je moet doen,
maar om samen te onderzoeken wat jouw lichaam nodig heeft en welke mogelijkheden er zijn.
Geen grote groepen.
Geen workshops.
Geen ingewikkelde programma's waarbij je jezelf weer van alles moet opleggen.
Wel één-op-één aandacht.
Warmte. Veiligheid.
Ruimte om te voelen, te ontdekken en jezelf weer een beetje te omarmen.
Daarover binnenkort meer! 

Voor nu wil ik vooral dit meegeven:
Je hoeft niet altijd te begrijpen waarom een deur dichtgaat om te ontdekken welke deur er voor je opengaat.
Je hoeft niet meteen enthousiast te zijn over een nieuwe richting.
Je hoeft ook niet te doen alsof het allemaal fantastisch is.
En mag je op een gegeven moment proberen te stoppen met kijken naar de duw in je rug
en ontdekken waar je naartoe kunt springen.

Ik heb mijn schoenen alweer aan.
De glitters liggen klaar.
Tijd om te springen! 

Joe Kim 💃

 

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Huishouden van Jan Steen

Glitters op de rafelrand

Jaaaa duh, dat zie ik zelf ook wel!