Met je kont op een ligbed en je hoofd aan het werk
Het is nog heel vroeg en ik ben net wakker.
Op links hoor ik de golven van de zee.
Op rechts hoor ik een rustige ademhaling, met hier en daar een zachte snurk er tussendoor. En in het midden? Mijn eigen hersenspinsel.
Ik ben op vakantie.
Even weg.
Even uit mijn huishouden van Jan Steen.
Even geen werk.
Even geen geregel.
Even geen “waar is mijn... ?
Even geen boodschappenlijstjes die zichzelf lijken te vermenigvuldigen.
Geen wekker. Geen moeten.
Geen agenda die al om 07.13 uur tegen me begint te roepen dat er vandaag toch echt van alles moet gebeuren.
Gewoon…
zee.
zon.
boek.
schrijven.
liggen.
niks.
En opladen.
Ik merk dat ik daar eigenlijk best goed in ben.
Als ik eenmaal gestopt ben met alles te willen regelen, oplossen, bedenken en organiseren. Want dat is natuurlijk precies waar mijn hoofd dan weer denkt:
Leuk hoor, Kim.
Vakantie.
Maar zullen we ondertussen even een nieuwe workshop bedenken? Ehm… nee!
“De vorige was wel heel tof…” Ja, dat klopt.
“Of een leuke cursus volgen?” Oehhh ja!
“Zullen we dat even uitzoeken?” Nee!
Mijn brein is blijkbaar een soort klein kantoor met een 24/7 servicedesk.
Alleen er zit nu niemand bij de balie.
Maar ondertussen worden er wel gewoon aanvragen ingediend.
Nieuwe workshop? Cursus?
Blog idee? Werk? Praktijk?
Wat ga ik na de vakantie doen?
Zal ik dit nog eens oppakken?
En ergens tussendoor probeert mijn vakantiebrein heel dapper te zeggen:
“Misschien kunnen we gewoon even helemaal niets?”
Waarop mijn hoofd antwoordt:
“Prima. Maar welke jurk trek je dan aan?”
Kijk.
Dat is een vraag waar ik wel wat mee kan.
Want ik ben dan wel op vakantie…
Ik blijf natuurlijk gewoon Kim.
En sommige dingen gaan ook hier gewoon door.
Zoals twijfelen tussen drie jurken terwijl ik uiteindelijk waarschijnlijk degene aantrek die ik als eerste uit de koffer pakte.
Zoals schrijven terwijl ik eigenlijk wilde lezen.
Zoals nadenken over een workshop terwijl ik mezelf had beloofd nergens over na te denken.
Zoals mijn kinderen missen terwijl ik tegelijkertijd geniet van het feit dat niemand roept: “Maaaam?”
En zoals mezelf er af en toe even aan herinneren,
Hee Kim.
Je bent er zelf ook nog.
Niet alleen als moeder.
Niet alleen als coach.
Niet alleen als ondernemer.
Niet alleen als degene die van alles regelt, bedenkt, voelt en oplost.
Gewoon. Kim.
Met haar boek.
Haar jurk.
Haar hersenspinsels.
Haar zee op links.
Haar snurkende mede-vakantieganger op rechts.
En een hoofd dat blijkbaar geen vakantie heeft aangevraagd.
En weet je?
Dat hoeft misschien ook helemaal niet.
Misschien is afschakelen niet dat je hoofd ineens stil wordt.
Misschien is het gewoon dat je niet meer ieder hersenspinsel achterna hoeft.
Een gedachte mag langskomen.
Een idee mag ontstaan.
Een plan mag zich melden.
En vervolgens mag je zeggen:
“Gezellig. Zet maar even op de wachtlijst.
Ik lig nu aan zee.”
Dus dat doe ik.
Ik adem. Ik lees.
Ik schrijf. Ik kijk naar de zee.
Ik mis mijn guppen.
Ik slaap zonder wekker.
Ik laad op.
En ondertussen ben ik gewoon mezelf.
Met alles erop en eraan. Inclusief dat hoofd.
Dus ja.
Ik ben op vakantie.
Mijn hoofd blijkbaar niet.
Dat is inmiddels wel duidelijk.
Maar misschien hoeft dat ook niet.
Misschien hoef ik mezelf niet eens uit te zetten om tot rust te komen.
Misschien mag ik gewoon bestaan met een hoofd dat soms overuren draait,
een hart dat van alles voelt en een lijf dat af en toe zegt: “Doe ff normaal, wij liggen hier.”
Dus als er straks weer een idee opborrelt voor een workshop,
een cursus, een blog of een compleet nieuw levensplan?
Prima.
Schrijf ik op.
Of niet.
Want ik hoef niet alles wat in mijn hoofd verschijnt meteen om te zetten in een project.
Soms is een gedachte gewoon een gedachte.
En soms is vakantie gewoon vakantie.
Zonder doel.
Zonder persoonlijke ontwikkeling.
Zonder “wat leer ik hiervan?”
Godallemachtig, niet alles hoeft een les te zijn.
Soms moet je gewoon met je kont op een ligbed liggen,
naar de zee luisteren, je kinderen missen, een boek lezen
en je afvragen of je die jurk nou met slippers of sandalen aantrekt.
En misschien…
is dat wel even genoeg.
Dus nee, mijn hoofd staat niet uit.
Maar ik hoef er ook even niet naar te luisteren.
Ik ben niet op vakantie om mezelf te verbeteren.
Ik ben op vakantie om mezelf weer even tegen te komen.
En verdomd…daar zit ik.
Aan zee.
Nog steeds een beetje chaotisch.
Nog steeds vol ideeën.
Nog steeds mezelf.
En precies dat mens had ik thuis even veel te weinig gezien.
Ik ga even met blote voeten door het zand en water lopen!
Joe Kim ☀
Reacties
Een reactie posten